IV SA/Wr 85/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 3 listopada 2025 r. nr SKO 4101/824/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości.

M. W. wnioskiem z dnia 30 października 2024 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Stroniu Śląskim o przyznanie pomocy finansowej na remont lub odbudowę budynku gospodarczego w związku z poniesioną szkodą powstałą w wyniku powodzi. Wnioskodawca podał, że w wyniku powodzi w dniu 15 września 2024 r. został zabrany przez nurt rzeki garaż blaszany wraz ze sprzętem budowlanym oraz kołami. W garażu znajdowały się trzy komplety opon zimowych, dwa rowery dla dorosłych, dwa rowery dziecięce, foteliki do rowerów, podkaszarka spalinowa, piła spalinowa, szlifierka kątowa, zestaw rynien plus osprzęt do montażu, betoniarka, podbitka, pilarka, wiertarka, wkrętarka. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r. nr OPS.5104.190073.1751.10.24 odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku gospodarczego. Organ wskazał, że gminna komisja do spraw ustalania szkód i szacowania strat w dniu 30 listopada 2024 r. dokonała oględzin szkód. Na podstawie prac komisji oraz zebranej dokumentacji ustalono, że budynek nie jest przeznaczony do celów bytowych – garaż. W środku budynku przetrzymywane były narzędzia i sprzęt. Budynek w ocenie komisji nie spełnia definicji budynku gospodarczego. Przez budynek gospodarczy rozumie się budynek gospodarczy służący zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski, tj. budynek przeznaczony do hodowli niewielkiej liczby zwierząt gospodarskich, mającej na celu pozyskiwanie żywności na własne potrzeby. Zasiłek na odbudowę budynku gospodarczego nie przysługuje w przypadku innego przeznaczenia budynku. W odwołaniu strona, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie zasiłku celowego. Strona wskazała na nieprawidłowe rozumienie definicji budynku gospodarczego i niesłuszne zawężanie jego przeznaczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu postanowieniem z dnia 7 lutego 2025 r. nr SKO 4101/80/2025 stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 24 marca 2025 r. strona, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji OPS w Stroniu Śląskim z dnia 12 grudnia 2024 r. nr OPS.5104.190073.1751.10.24 z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz o przyznanie zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku gospodarczego. Strona zakwestionowała legalność zastosowanej definicji budynku gospodarczego, wynikającej z Zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa, ponieważ dokument ten nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym i nie mieści się w konstytucyjnym katalogu aktów prawnych. Organ zastosował wewnętrzne wytyczne, które nie mają nic wspólnego z konstytucyjnie wskazanymi źródłami prawa. Organ powinien zastosować definicję budynku gospodarczego z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek strony jest budynkiem gospodarczym nie tylko zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia, ale również stosownie do definicji zawartej w Zasadach. Organ nie zauważył, że definicja budynku gospodarczego wskazuje na budynek inwentarski jedynie jako przykład takiego budynku (zwrot "w szczególności"). Rażące naruszenie prawa związane jest z tym, że organ nieprawidłowo odczytuje treść tej regulacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia 22 lipca 2025 r. nr SKO 4101/487/2025 odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 grudnia 2024 r. nr OPS.5104.190073.1751.10.24. SKO uznało, że w sprawie nie występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, określone w art. 156 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że pomoc udzielana osobom poszkodowanym w wyniku powodzi stanowi wykonywanie przez gminę zadania zleconego z zakresu administracji rządowej (art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej). Sposób wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustala wojewoda (art. 22 pkt 1 u.p.s.), zaś gmina realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 u.p.s.). Choć ustanowione w oparciu o art. 22 pkt 1 u.p.s. wytyczne wojewody nie maja charakteru aktu prawa miejscowego, a więc nie mogą stanowić podstawy prawnej podejmowanych decyzji administracyjnych w sprawie przyznania zasiłków celowych na podstawie art. 69b ust. 1 ustawy zmieniającej w związku z art. 40 ust. 2 u.p.s., to jednak wiążą gminę na podstawie art. 110 ust. 2 u.p.s. i powinny być respektowane przez gminę przy wypłacie zasiłków celowych ze środków finansowych przekazanych gminie z budżetu państwa na ten cel. Kolegium zauważyło, że Zasady nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego, ale jednak tego rodzaju wytyczne odzwierciedlają założenia, na jakie przeznaczone zostało finansowanie z budżetu państwa w celu realizacji zadania zleconego z zakresu administracji rządowej. Podstawowym kryterium jest przeznaczenie budynku na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych użytkownika zniszczonego wskutek powodzi obiektu. Należy też pamiętać o ogólnej przesłance przyznania zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 u.p.s., tj. o przesłance "niezbędnej potrzeby bytowej’. Ustawowe przesłanki przyznania świadczenia są zatem normatywnie uzupełnione przez Zasady, które powinny być stosowane równocześnie wraz z przepisami rangi ustawowej, tak aby nie niweczyły celu i istoty pomocy społecznej. W ocenie Kolegium, przedmioty przechowywane przez stronę w garażu nie są związane z codzienna egzystencją człowieka i nie sposób zakwalifikować ich jako niezbędne do życia. W sytuacji, gdy zniszczeniu uległ budynek wykorzystywany do przechowywania rzeczy nie związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych wnioskodawcy, to nie została spełniona ustawowa przesłanka ściśle związana z celem pomocy społecznej. Pismem z dnia 29 września 2025 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie: - ust. 5 część I Zasad w związku z art. 110 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez zastosowanie definicji budynku gospodarczego na podstawie regulacji wewnętrznych administracji publicznej, które to regulacje nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa; - § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w polskim porządku prawnym istnieje definicja legalna budynku gospodarczego. Powyższe naruszenia doprowadziły według strony do odmowy przyznania zasiłku celowego bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia 3 listopada 2025 r. nr SKO 4101/824/2025 utrzymało w mocy decyzję własną Kolegium z dnia 22 lipca 2025 r., nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2024 r. Kolegium ponownie wskazało, że gmina realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 u.p.s.), a takimi ustaleniami są Zasady udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa. Tego rodzaju wytyczne odzwierciedlają założenia, na jakie przeznaczone zostało finansowanie z budżetu państwa na realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej. Dlatego też organ pomocowy powinien dokonać oceny okoliczności występujących w danej sprawie nie tylko w świetle norm prawa materialnego powszechnie obowiązującego zawartych w ustawie o pomocy społecznej, lecz także z uwzględnieniem tychże Zasad. Z tego też względu w sprawach związanych z przyznaniem pomocy w formie zasiłku celowego na odbudowę budynku gospodarczego nie znajduje zastosowania definicja budynku gospodarczego zawarta w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Poza tym SKO zauważyło, że garażu nie można zakwalifikować jako budynku gospodarczego – kategoria obiektu gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia została wyróżniona w oparciu o pełnioną przez niego funkcję gospodarczą. Natomiast garaż jest obiektem z zasady służącym do przechowywania pojazdów. Zniszczony wskutek powodzi blaszany garaż przeznaczony był do przechowywania rzeczy niezwiązanych z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb bytowych wnioskodawcy, tak więc nie kwalifikuje się stosownie do Zasad do budynków gospodarczych, na które może zostać przyznany zasiek remontowo – budowlany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - ust. 5 część I Zasad w związku z art. 110 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez zastosowanie definicji budynku gospodarczego na podstawie regulacji wewnętrznych administracji publicznej, które to regulacje nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa; - § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w polskim porządku prawnym istnieje definicja legalna budynku gospodarczego. Powyższe naruszenia doprowadziły według strony do odmowy przyznania zasiłku celowego bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Strona zakwestionowała legalność zastosowanej definicji budynku gospodarczego, wynikającej z Zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa, ponieważ dokument ten nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym i nie mieści się w konstytucyjnym katalogu aktów prawnych. Organ zastosował wewnętrzne wytyczne, które nie mają nic wspólnego z konstytucyjnie wskazanymi źródłami prawa. Organ powinien zastosować definicję budynku gospodarczego z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek strony jest budynkiem gospodarczym nie tylko zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia, ale również stosownie do definicji zawartej w Zasadach. Organ nie zauważył, że definicja budynku gospodarczego wskazuje na budynek inwentarski jedynie jako przykład takiego budynku (zwrot "w szczególności"). Rażące naruszenie prawa związane jest z tym, że organ nieprawidłowo odczytuje treść tej regulacji. Ponadto strona zauważyła, że decyzja organu pierwszej instancji nie posiada odpowiednich podstaw prawnych, bowiem nie powołano się ani na art. 22 ani na art. 110 ustawy o pomocy społecznej, a jedynie one wskazują na to, w jaki sposób wytyczne mogą wpływać na porządkowanie przyznawania pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, skarżący we wniosku z dnia 24 marca 2025 r. bezpodstawnie wskazał, że występują przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji organu pomocy społecznej, odmawiającej przyznania zasiłku celowego na remont/odbudowę garażu. Skarżący powołał się na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uznania, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Jako podstawę prawną wydania decyzji organ pomocy społecznej wskazał art. 3 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 40 ust. 2 i 3, art. 106 ust. 1, art. 107 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.), dalej u.p.s. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ pomocy społecznej miał również na uwadze "Zasady udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa z części 85 – Budżety wojewodów, dział 852 – Pomoc społeczna, rozdział 85278 – Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 roku", zatwierdzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 4 u.p.s. przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego należy do zadań wojewody (art. 22 pkt 1 u.p.s.). Realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, gmina kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 u.p.s.). Na podstawie powołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej wojewoda uprawniony jest do ustalenia zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa – budżety wojewodów, natomiast gmina zobowiązana jest do stosowania tychże zasad przy przyznawaniu i wypłacaniu zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową. Ustalone przez wojewodę zasady powinny być respektowane przez gminę przy wypłacie zasiłków celowych ze środków finansowych przekazanych gminie z budżetu państwa – budżetu wojewody na ten cel. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, niepowołanie przez organ pomocy w wydanej decyzji art. 22 oraz art. 110 u.p.s. nie powoduje, że orzeczenie organu zostało wydane bez podstawy prawnej. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej z uwagi na zastosowanie przez organ pomocy społecznej definicji budynku gospodarczego, zamieszczonej w pkt I.5 Zasad udzielania pomocy finansowej, ustalonych przez Wojewodę. Stosownie do pkt I.5 powyższych Zasad przez budynek gospodarczy, uwzględniany przy przyznawaniu pomocy remontowo – budowlanej, rozumie się budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski, tj. budynek przeznaczony, np. do hodowli niewielkiej liczby zwierząt gospodarskich, mający na celu pozyskiwanie żywności na własne potrzeby. W definicji tej odwołano się do pojęcia budynku gospodarczego "służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych" rodziny lub osoby samotnie gospodarującej. Spełnienie przesłanki "zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej" jest również warunkiem przyznania zasiłku celowego na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej (art. 39 ust. 1 u.p.s), w tym przyznania zasiłku celowego osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2 u.p.s.). Do art. 40 ust. 2 u.p.s., a więc również do przesłanki "zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej", nawiązuje także art. 69b ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1717), zgodnie z którym zasiłek celowy z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku gospodarczego jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Przez pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" należy rozumieć potrzebę usprawiedliwioną ze względu na zachowanie życia, zdrowia, a także odgrywania ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. Jest to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumująca się jednorazowo, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 4 września 2014 r., II SA/Go 482/14, LEX nr 1513358, przyjął, że "niezbędna potrzeba to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym". Podobnie jak przy zasiłku okresowym ustawodawca wymienia szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie omawianego świadczenia. Wyliczenie to ma charakter przykładowy, a ocena zgłaszanych potrzeb powinna być dokonywana z uwzględnieniem celów i zasad pomocy społecznej. Niemniej należy podkreślić, że katalog potrzeb, które leżą w orbicie działań pomocy społecznej, jest otwarty, a ich ocena zawsze wymaga indywidualnej analizy sytuacji konkretnej osoby i rodziny. Może się zatem zdarzyć, że ta sama potrzeba raz zostanie uznana za wymagającą zaspokojenia ze środków publicznych, a innym razem organ odmówi udzielenia pomocy (Iwona Sierpowska, pomoc społeczna. Komentarz. Wydanie VI, komentarz do art. 39). Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba usprawiedliwiona ze względu na zachowanie życia, zdrowia i zwykłych stosunków ściśle związanych ze statusem: członka rodziny, osoby zarobkującej (pracownika, osoby wykonującej czynności zarobkowe), obywatela demokratycznego państwa prawnego. Bytowanie to zachowywanie życia w sposób pozwalający na prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny, zachowanie równowagi w więziach rodzinnych, wywiązywanie się z funkcji osoby utrzymującej rodzinę. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę. Potrzeba niezbędna to taka, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie, która z założenia ma charakter konsumujący się jednorazowo. Najmniejszy nakład środków i zabiegów organizacyjnych, który pozwoli stwierdzić, że zagrożenie lub naruszenie dobra ustało lub zostało usunięte, zaspokaja niezbędną potrzebę. Niezbędność to nieodzowność ze względu na możliwość utrwalenia się przeszkody (Wojciech Maciejko, Paweł Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz. Wydanie IV, komentarz do art. 39). Wobec powyższego organy zasadnie uznały, że do zaspokojenia "niezbędnej potrzeby bytowej" skarżącego nie służy garaż, przeznaczony do przechowywania samochodu lub wymienione przez skarżącego sprzęty i narzędzia budowlane. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania przesłanki nieważności decyzji jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia przepisu prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 29 czerwca 1987 r., II SA 2145/86). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyroki NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94; 13 września 2012 r., II GSK 1206/11; z 27 lutego 2018 r., I OSK 868/16 i z 15 marca 2018 r., I OSK 2217/17). Zatem nie można dopatrzyć się rażącego naruszenia przez organ pomocy społecznej art. 69b ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw oraz art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto nieuzasadniony jest zarzut rażącego naruszenia § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Definicja ta nie wskazuje wprost, że do budynków gospodarczych należy zaliczać garaże, jak twierdzi skarżący. Rozporządzenie nie określa również szczególnych cech charakterystycznych dla garaży, które pozwoliłyby odróżnić tego rodzaju obiekty od budynków gospodarczych. Powszechnie przyjmuje się, że obiekt ten wyróżnia się od innych obiektów budowlanych przeznaczeniem (przechowywanie pojazdów samochodowych i ewentualne wykonywanie niezawodowo drobnych napraw). Kategoria obiektu gospodarczego została zatem wyróżniona w oparciu o pełnioną przezeń funkcję gospodarczą. Dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego lub garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i podstawowa (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 992/21, LEX nr 3357306). Kategoria obiektu gospodarczego została zatem wyróżniona w oparciu o pełnioną przez niego funkcję gospodarczą. Dla kwalifikacji obiektu jako gospodarczego funkcja ta winna być dominująca i podstawową. Garaż jest obiektem z zasady służącym przechowywaniu pojazdów, które w zakresie przedmiotów wskazanych w przepisie się nie mieszczą. Niewątpliwie w garażu, oprócz samochodu, może być przechowywany inny sprzęt, nie decyduje to jednak o zmianie podstawowej funkcji obiektu jako garażu (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1189/08, LEX nr 558421). Wobec powyższego przechowywanie w garażu blaszanym wymienionego przez skarżącego sprzętu i narzędzi nie przesądza, że garaż ten stanowił budynek gospodarczy w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Reasumując, nietrafny jest również zarzut skarżącego odnośnie rażącego naruszenia przez organ pomocy § 3 pkt 8 rozporządzenia. Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.