IV SAB/Wa 197/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. L. i M. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę

Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 19 sierpnia 2014 r. B. L. i M. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na nierozpatrzeniu ich wniosku o uznanie za repatriantów. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r., które wpłynęło do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w dniu 8 sierpnia 2014 r. złożyli skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku o uznanie za repatrianta. Pismo to należy traktować jako pismo złożone w trybie art. 37 k.p.a., W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Wojewoda [...] wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących w 2005 roku nie składali oni w [...] Urzędzie Wojewódzkim wniosku o uznanie za repatrianta, a zatem nie toczyło się wówczas przed Wojewodą [...] żadne postępowanie o uznanie skarżących za repatriantów. W dniu 28 sierpnia 2009 r. skarżący złożyli wnioski o uznanie ich za repatriantów na urzędowo określonym formularzu wraz z kopiami paszportów ukraińskich i potwierdzeniem wymeldowania z adresu zamieszkania na Ukrainie bez tłumaczenia na język polski. We wnioskach skarżący wskazali jako adres ich zamieszkania województwo [...], m. S., ul. [...]. Wobec powyższego postanowieniami nr [...] oraz [...] z dnia [...] września 2009 r. Wojewoda [...] uznał swoją niewłaściwość miejscową i przekazał wnioski B. L. i M. L. zgodnie z właściwością miejscową Wojewodzie [...], zatem zarzut wieloletniej bezczynności sformułowany w skardze organ uznał za bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 – 4a tego artykułu. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1 – 3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Art. 35 § 1 k.p.a. nakłada na organ mający załatwić sprawę obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Powyższą powinność należy rozumieć jako ogólną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, aby nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale również – w miarę możliwości – sprawy załatwiać w krótszych terminach. W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Należy wskazać, iż podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie można stwierdzić uchybienia Wojewody [...] w zakresie rozpoznania wniosków skarżących B. L. i M. L. o uznanie za repatriantów, a w konsekwencji bezczynności tego organu. Postępowanie z wniosków skarżących o uznanie za repatriantów przed Wojewodą [...] zakończyło się wydaniem postanowień nr [...] oraz [...] z dnia [...] września 2009 r., w których Wojewoda [...] uznał swoją niewłaściwość miejscową i przekazał wnioski skarżących o uznanie za repatrianta na podstawie art. 16 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 53, poz. 532) [...] Urzędowi Wojewódzkiemu w L.. według właściwości miejscowej. Podstawą wydania ww. postanowień było ustalenie przez organ, że skarżący posiadają stałe miejsce zamieszkania w miejscowości S., gmina U. w województwie [...]. Postanowienie to jest ostateczne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.