IV SAB/Wa 818/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 marca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp. k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do wydania rozstrzygnięcia; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpoznania wniosku z 16 czerwca 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP; III. stwierdza, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego A. sp. k. z siedzibą w G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. S. S. sp. [...] (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła 18 listopada 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody M. (dalej: "Wojewoda" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenia zezwolenia na pracę dla G. S. L. G. na terytorium RP. W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki na podstawie wniosku skierowanego w dniu 28 maja 2025 r.; 2) stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ: 1) art 6 ustawy k.p.a. w zw. z art 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; 2) art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; 3) art. 35 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; 4) art. 36 k.p.a. przez brak poinformowania skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 28 maja 2025 r. złożyła wniosek do Wojewody M. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP. Na dzień skierowania skargi organ nie podjął działań w sprawie i nie wydał zezwolenia na pracę w związku ze złożonym wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Organ wskazał, że w dniu 16 czerwca 2025 r. (a nie 28 maja 2025 r. jak wskazano w skardze) za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy spółki A. S. S. sp. [...] z siedzibą w G. K. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca G. S. L. G., ob. K., na stanowisko lider produkcji, na okres ważności od 15 lipca 2025 r. do 14 lipca 2026r. Wniosek zawierał braki formalne, w związku z czym 29 września 2025 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał Spółkę do ich usunięcia. Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku usunięcia braków formalnych, konieczne będzie przedłożenie następujących dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę A. S. S. posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom; dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z dnia 20 listopada 2020 r., z S.D. [...] załączonej do wniosków (np. aktualne faktury); dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, tj PKD 1012Z (przetwarzanie i konserwowanie mięsa z drobiu); załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami, a A. S. S. w sprawie, których tutejszy organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie3 miesiące (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania); dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę (ZUS DRA). Pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 30 września 2025 r. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych podania w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, w dniu 25 listopada 2025 r. wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało skutecznie doręczone Spółce 9 grudnia 2025 r. Wojewoda podkreślił, że znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). W piśmie z 18 marca 2026 r. skarżąca odniosła się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze w zakresie dopuszczenia się przez organ bezczynności w rozpatrzeniu opisanego wyżej wniosku, wskazując na opieszałość Wojewody, który postanowił o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi (pismo z 25 listopada 2026 r.). Skarżąca rozwinęła ponadto argumentację wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej wskazując, że Spółka poniosła szkodę w wyniku bezczynności Wojewody, albowiem skoro cudzoziemcy, których dotyczyły złożone przez skarżącą wnioski nie mogli legalnie wykonywać pracy, to Spółka ponosiła koszty ich utrzymania nie osiągając jednocześnie przychodów z ich pracy. Jednocześnie z powołaniem na orzecznictwo wskazała, że suma pieniężna nie jest zależna od poniesionej szkody, z czego pełnomocnik skarżącej wyprowadził wniosek, że sąd uprawniony jest do przyznania na rzecz strony skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej według swego uznania, bez konieczności wskazywania przez stronę poniesionych strat lub szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, które pozostają w dyspozycji Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność była zawiniona przez organ, czy też nie. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, albowiem organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rację ma organ, wskazując w odpowiedzi na skargę, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca został złożony 16 czerwca 2025 r., a nie jak wskazano w skardze – 28 maja 2025 r. Zatem z akt sprawy (akta w formie elektronicznej, EZD) wynika, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca zostało wszczęte 16 czerwca 2025 r. W okolicznościach badanej sprawy, z uwagi na to, że wniosek zawierał braki formalne organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku 29 września 2025 r. Wskazanym pismem (doręczonym stronie 30 września 2025 r.) organ wezwał Spółkę do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, (poprzez złożenie korekty wniosku przez portal praca.gov.pl) braków formalnych wniosku tj.: złożenie podpisu pod wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki (zgodnie z reprezentacją ujawnioną w KRS) lub – gdyby wniosek został podpisany przez inną osobę (niż uprawniona i ujawniona w KRS ) - złożenie stosownego pełnomocnictwa. Skarżąca nie uzupełniła wskazanych w piśmie braków, w związku z czym organ w piśmie z 25 listopada 2025 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. W ocenie Sądu zasadne było w tym przypadku pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jednakże mając na uwadze, że wcześniej, tj. 18 listopada 2025 r. Spółka wniosła skargę na bezczynność, Sąd zobowiązany był dokonać oceny, czy organ pozostawał w zwłoce. Zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle natomiast art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do treści art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, (...) oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W przedmiotowej sprawie Sąd, w wyniku dokonanej analizy akt sprawy, stwierdził, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności. Jak już wyżej wskazano, wniosek skarżącej wpłynął do organu 16 czerwca 2025 r., został zaś załatwiony pismem (zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania) 25 listopada 2025 r., a zatem po upływie ponad 5 miesięcy od daty wpływu do organu. Sąd miał na uwadze, że wniosek ten zawierał braki formalne, lecz wezwanie do ich uzupełnienia organ wystosował dopiero 29 września 2026 r., a zatem po ponad 3 miesiącach od wpływu wniosku. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż sprawa nie została załatwiona w przewidzianym przez prawo terminie, nawet przy przyjęciu terminu dwumiesięcznego - wydłużonego na podstawie art. 35 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze szczególnie skomplikowaną sprawą. Ponadto należy mieć na uwadze, że na gruncie niniejszej sprawy organ nie zastosował art. 36 K.p.a. i nie przedłużył terminu do jej załatwienia. Ponadto nie ulega wątpliwości, że stan bezczynności istniał w dacie złożenia skargi, co zostało wyjaśnione na wstępie, a ustał on przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie. Wobec postawienia wniosku bez rozpoznania (pismo z 25 listopada 2025 r.) brak było podstaw do zobowiązywania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie aktu. Nie mogły skutkować oddaleniem skargi podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze znaczną ilością prowadzonych postępowań, zwiększającym się wpływem korespondencji, w tym pism procesowych składanych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę M., czy trudnościami organizacyjnych związanymi z niedostosowaniem systemów teleinformatycznych do zmian w przepisach dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców. Ocena stanu "bezczynności" ma bowiem charakter zobiektywizowany, odnoszący się do kryterium czasu. Jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 ab initio K.p.a.), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (w okolicznościach rozpoznanej sprawy nie wyznaczono terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.), to dopuścił się bezczynności. O ile przed upływem terminu załatwienia sprawy organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 lub 2 K.p.a., to przyczyny zwłoki nie mogą "uwolnić" go od zarzutu bezczynności. Stwierdzonej w przedmiotowej sprawie bezczynności nie można jednak uznać za rażąco naruszającą prawo. Nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1925/16 – dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci zwłoki organu w załatwieniu sprawy wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a p.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 151/21, z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażącym naruszeniem prawa jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości, wahań, czy potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być nie tylko niezaprzeczalne, ale i znaczne. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa. Należy w tym kontekście zaznaczyć, iż przy określaniu stopnia naruszenia przez organ przepisów K.p.a. regulujących terminowość załatwiania spraw administracyjnych, nie mógł ujść uwadze Sądu, znany mu z urzędu fakt rozpatrywania przez organ dużej liczby wniosków w sprawach cudzoziemców, co w naturalny sposób znacznie utrudnia dotrzymywanie terminów kodeksowych. Dostrzegając tego rodzaju uwarunkowania, w pewnym zakresie usprawiedliwiające niedochowanie przez organ ustawowych terminów, przewidzianych w K.p.a. Sąd miał także na uwadze, że po wniesienie skargi sprawa została załatwiona, a Sąd nie dopatrzył się znamion złej woli po stronie organu, co nie pozwala uznać stwierdzonej w postępowaniu bezczynności za rażącą. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19; publ. CBOSA). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mieliśmy do czynienia z celowym przedłużaniem postępowania przez organ. Z tych samych względów Sąd nie znalazł uzasadnienia dla wydania orzeczenia o przyznaniu sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a i § 2 i art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I-IV sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił – w punkcie V – na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia prawa skarżącej złożył się wpis od skargi – w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Sąd nie znalazł podstaw do odstąpienia od zasądzenia kosztów niniejszego postępowania lub do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika, o co wnosił Wojewoda w odpowiedzi na skargę. .