IV SAB/Wr 833/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 18 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 7 sierpnia 2026 r. A. T. (dalej: skarżący), w imieniu którego działała A. G., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, który wpłynął do organu w dniu 25 kwietnia 2025 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 19 sierpnia 2026 r., pismem z dnia 21 sierpnia 2026 r. Sąd wezwał działającą w charakterze pełnomocnika skarżącego – A. G. - do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie pouczono działającego w charakterze pełnomocnika skarżącego o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. 2) oznaczenia miejsca zamieszkania skarżącego, a w razie jego braku adresu do doręczeń skarżącego; 3) podania numeru PESEL skarżącego. Wezwanie w przedmiocie uzupełnienia wymienionych braków skargi, skutecznie doręczone osobie podpisanej pod skargą w dniu 24 sierpnia 2026 r., zostało pozostawione bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza jej analiza pod kątem dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. W sprawie skarga kwalifikowała się do odrzucenia z tego powodu, że działająca jako pełnomocnik skarżącego – A. G. - nie uzupełniła, mimo wezwania, braków formalnych skargi, tj. nie przedłożyła pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, nie podała numeru PESEL skarżącego oraz miejsca zamieszkania skarżącego. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 p.p.s.a. oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej w dniu 2 lutego 2026 r. uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III OPS 2/25. W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Wymóg podania numeru PESEL wynika z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zgodnie z którym pismo strony, w tym skarga, powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy adres ten znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Odnotowanie bowiem w aktach administracyjnych adresu skarżącego nie zwalnia go od podania tego adresu (oznaczenia miejsca zamieszkania) w wnoszonej skardze, o czym stanowi art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II FZ 18/20). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Odnośnie wskazanych braków formalnych skargi termin na ich uzupełnienie upłynął bezskutecznie w dniu 31 sierpnia 2026 r., albowiem wezwanie do ich uzupełnienia zostało doręczone zostało osobie podpisanej pod skargą w dniu 24 sierpnia 2026 r. Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.