V SA/Wa 1959/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2025 r. znak ZPŚ.642.968.2025.HST w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem nadanym 13 czerwca 2025 r. K. W. wniósł skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2025 r. znak ZPŚ.642.968.2025.HST utrzymujące w mocy postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 16 kwietnia 2025 r. znak ŁPWIS.NSE.966.6.145.2018.IK/KZ o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie z 6 maja 2025 r. zostało wydane w sprawie egzekucyjnej dotyczącej małżonki skarżącego – A. W., po rozpatrzeniu jej zażalenia i jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie V SA/Wa 1958/25 zainicjowanej skargą A. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, skarga wniesiona jest zgodnie z zasadami i trybem jej wnoszenia oraz spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 1165/02 i z 18 września 2003 r. sygn. akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmiot ma legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie tego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga złożona przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a, jest niedopuszczalne. Na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie z 6 maja 2025 r. znak ZPŚ.642.968.2025.HST zostało skierowane do A. W. – małżonki skarżącego. K. W. nie był stroną postępowania egzekucyjnego w sprawie ŁPWIS.NSE.966.6.145.2018.IK/KZ w związku z uchyleniem się przez A. W. od obowiązku poddania małoletniego dziecka – S. W. obowiązkowym szczepieniom ochronnym, zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko A. W. nie było do niego skierowane, a ponadto K. W. nie wykazał istnienia po jego stronie interesu prawnego związanego z zaskarżonym rozstrzygnięciem dotyczącym jego małżonki. Jeżeli zaskarżone postanowienie nie zostało skierowane do K. W., to nie można mówić o związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków w postepowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko jego małżonce, a zaskarżonym postanowieniem. Zaskarżony akt dotyczący małżonki skarżącego w żaden sposób nie kształtuje bowiem jego praw i obowiązków, a dotyczy wyłącznie interesu prawnego A. W.. Z tego względu należało stwierdzić, że K. W. nie miał interesu prawnego w złożeniu skargi do sądu administracyjnego w sprawie egzekucyjnej prowadzonej względem jego małżonki w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu, w związku z czym wniesioną przez niego skargę, z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a., należało uznać za niedopuszczalną. Z powołanych względów skarżący w niniejszej sprawie nie ma legitymacji skargowej do kwestionowania postanowienia z 6 maja 2025 r. skierowanego do A. W. wydanego w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym w związku z uchyleniem się przez A. W. od obowiązku poddania małoletniego dziecka – S. W. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Mając powyższe na uwadze, wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił – stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.