V SA/Wa 2898/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 lipca 2025 r. nr KOC/1529/Eg/25 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić M. Z. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) wpisany do rejestru opłat sądowych pod poz. 6085 w dniu 18 lutego 2026 r.

M. Z. (dalej: "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 28 lipca 2025 r., nr KOC/1529/Eg/25 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zarządzeniem z 16 stycznia 2026 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwanej "ppsa") i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej 9 lutego 2026 r. (zpo – k. 21 akt sądowych). Zgodnie z informacją wynikającą z Rejestru Opłat Sądowych (k. 22 akt sądowych) wpis sądowy w kwocie 100 zł został uiszczony w dniu 17 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić, ponieważ skarżąca nie uiściła należnego wpisu w terminie 7 dni od doręczenia jej odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia tegoż wpisu. Z art. 220 § 1 ppsa wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, przy czym w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor wykonania tego wezwania został określony w art. 220 § 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie była zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani na podstawie przepisu prawa, ani na podstawie postanowienia referendarza sądowego lub sądu o zwolnieniu od kosztów sądowych. Oznacza to, że skarżąca miała obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi w należnej wysokości. Wnosząc skargę, skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Z uwagi na to, została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w należnej kwocie 100 zł. W piśmie z 16 stycznia 2026 r., do którego załączono odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zawarto pouczenie, że o zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu decyduje data jego uiszczenia. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został doręczony w dniu 9 lutego 2026 r. Ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi był zatem 16 lutego 2026 r. Tymczasem wpis sądowy został uiszczony w imieniu skarżącej w dniu 17 lutego 2026 r., czyli po terminie. Czynność dokonana po upływie ustawowego terminu nie wywołuje skutków prawnych. Uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11). W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd zwrócił skarżącej wpis od skargi (uiszczony po terminie), stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.