V SA/Wa 574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 18 grudnia 2024 r. znak: RzPP-DPW-WPII.431.613.2024.MG w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjentki do świadczeń zdrowotnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz B. O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego wpisanego do rejestru opłat sądowych pod pozycją 3164 z 27 stycznia 2024 r.

B. O. (dalej: "Skarżąca") pismem z 27 stycznia 2025 r. (data stempla pocztowego), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie niestwierdzenia prawa pacjenta. Rzecznik Prawa Pacjenta (dalej jako "organ") w odpowiedzi na skargę poinformował, że w dniu 13 stycznia 2025 r. do Biura Rzecznika Praw Pacjenta wpłynął wniosek Skarżącej z dnia 6 stycznia 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy "[...]". Organ powołał się na art. 52 § 3 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stwierdzając, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie brak jest innych stron postępowania. Za taką stronę postępowania nie uznaje się podmiotu wykonującego działalność leczniczą, a Skarżąca jest jedyną uprawnioną do działania w sprawie potencjalnego naruszenia jej praw jako pacjentki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi [...]lub [...]. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie. Tym samym, kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem, czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być interpretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpoznaniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżąca składając pismem z 6 stycznia 2025 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zamknęła sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest zatem niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji).