V SAB/Wa 120/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Komisji Odwoławczej do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta w przedmiocie postępowania o przyznanie świadczenia kompensacyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 11 listopada 2025 r. H. M. wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Komisji Odwoławczej do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, wskazując, że organ pismem z 26 września 2025 r. (nr RzPP-DSK-WFK.486.82.2025) zawiadomił ją o pozostawieniu jej odwołania od decyzji Rzecznika Praw Pacjenta bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a względnie o oddalenie, podnosząc w szczególności (s. 2-3 odpowiedzi), że skarżąca przed złożeniem skargi nie wystąpiła do właściwego organu z ponagleniem, tzn. nie wyczerpano środków zaskarżenia przed złożeniem skargi. Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, jako że istotnie nie wynika z nich, aby strona złożyła ponaglenie przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W aktach sprawy (k. 67) znajduje się pismo pełnomocnika skarżącej z 30 sierpnia 2025 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z 16 lipca 2025 r. W treści pisma odniesiono się do kwestii uzupełnienia dokumentacji oraz wymogów formalnych w zakresie podpisu i pełnomocnictwa. Ponadto zakwestionowano podstawę prawną wskazaną w wezwaniu i sformułowano wniosek o procedowanie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do akt sprawy załączono wydruk wiadomości e-mail z 25 marca 2025 r., której tytuł wskazywał na przewlekłość postępowania. Należy jednak podkreślić, że przewlekłość oraz bezczynność organu stanowią odrębne instytucje prawne. W konsekwencji przedmiotowa korespondencja nie może zostać uznana za skuteczne ponaglenie w zakresie bezczynności. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu pismo przesłane drogą elektroniczną nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponaglenie wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu, ustnie do protokołu bądź przez system teleinformatyczny organu (na adres do doręczeń elektronicznych). O ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, ponaglenie wniesione na zwykły adres poczty elektronicznej (e-mail) pozostawia się bez rozpoznania. Wiadomość ta, jako pozbawiona kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego lub podpisu osobistego, nie wywołuje skutków prawnych właściwych dla podania wniesionego w trybie administracyjnym Z kolei w świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), co do zasady skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 ww. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak np. ponaglenie. Jest to środek zaskarżenia, który powinien poprzedzać wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. Skoro więc wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, to brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie ostatnio wymienionego przepisu.