VI SA/Wa 1101/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej M. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 24 marca 2025 r. pod pozycją 11651.

Pismem z dnia 15 marca 2025 r. M. P. (dalej: "Strona, "Skarżący") wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie jako spóźnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (§ 4 art. 53 p.p.s.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy oraz wyjaśnień organu zaskarżona decyzja została Stronie doręczona w dniu 19 lutego 2025 r. Odbiorcą przesyłki był dorosły domownik – D. K. (zob. elektroniczne potwierdzenie odbioru zawarte w aktach administracyjnych sprawy; pismo Głównego Inspektora z dnia 12 maja 2025 r. – w aktach sądowych). Stosownie do art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że jeżeli dorosły domownik adresata, który nie ma sprzecznych interesów w sprawie, własnoręcznym podpisem kwituje odbiór przesyłki, to tym samym zobowiązuje się do jej przekazania adresatowi (por. postanowienie NSA z 15.11.2012 r. I GSK 1431/12). Zatem ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi upływał w dniu 21 marca 2025 r. (piątek). Natomiast skarga została przez Stronę wniesiona w dniu 24 marca 2025 r. (poniedziałek) – data stempla pocztowego na kopercie k. 11. A zatem skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu trzydziestu dni, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, orzekając jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W sprawie Strona uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 450 zł, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie 24 marca 2025 r. pod poz. 11651 (k. 15). Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma odrzuconego. W związku z tym, że skarga Strony została odrzucona zaszła podstawa do zwrotu wpisu. Dlatego, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.