VI SA/Wa 1238/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2018 r., w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Skarżący, R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 12 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł w terminie zażalenie, w którym zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, następnie w terminie złożył urzędowy formularz PPF. W uzasadnieniu wniosku oraz oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, oszczędności, wartościowych przedmiotów, nie uzyskuje dochodów, korzysta z jadłodajni. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił zadłużenie na kwotę ponad kilkaset tysięcy złotych. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z 16 stycznia 2018 r., pismem z 15 lutego 2018 r. wezwano skarżącego do przedstawienia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania: a) pisma wskazującego źródła utrzymania, w szczególności oświadczenia czy korzysta z jakichkolwiek form pomocy społecznej bądź pomocy materialnej innych osób (jeżeli tak, to skarżący został zobowiązany do przedstawienia kopii decyzji o przyznaniu zasiłków lub podania przez kogo i w jakim zakresie jest utrzymywany, tj. kto zapewnia mu żywność, mieszkanie, odzież); b) oświadczenia, czy jest zarejestrowany w ewidencji osób bezrobotnych (jeśli tak, to skarżący został zobowiązany do przedłożenia stosownego zaświadczenia z właściwego powiatowego urzędu pracy ze wskazaniem ewentualnego okresu pobierania zasiłku); c) oświadczenia, czy posiada rachunki bankowe (w tym lokaty i konta dewizowe) – jeżeli tak, to skarżący został zobowiązany do nadesłania wyciągów z tych rachunków; d) dokumentów potwierdzających istniejące zadłużenia, postępowania egzekucyjne. Niniejsze wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2018 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie udzielił w tym zakresie stosownych wyjaśnień ani nie nadesłał wymaganych dokumentów. Postanowieniem z 14 maja 2018 r., VI SA/Wa 1238/17 referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W ocenie referendarza sądowego niewykonanie przez skarżącego, skierowanego do niego wezwania z 12 kwietnia 2018 r. oraz złożenie oświadczenia, które było niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego, skutkować musiało odmową przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W sprzeciwie od ww. postanowienia (pismo z 14 czerwca 2018 r.) skarżący wskazał, że w jego ocenie, zaskarżone postanowienie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawym. Zaznaczył, że znacznie pogorszyła się jego sytuacja życiowa, wzrosło zadłużenie o ponad 100 000 złotych oraz pogorszył się stan zdrowia. Do wniosku nie załączył żadnych dokumentów obrazujących obecną/zmienioną sytuację materialną, jak i osobistą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku posiadania środków spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Jeżeli zatem strona nie dopełniła w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, to fakt ten uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (vide: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. II, Warszawa 2006 s. 527). W niniejszej sprawie, skarżący pomimo skierowanego do niego wezwania nie przedłożył wymaganych do rozpoznania wniosku dokumentów. Do dnia dzisiejszego w aktach sprawy brak jest dokumentów obrazujących sytuację materialną, jak i osobistą skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznał, że skarżący uchylając się od złożenia pełnego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego uniemożliwił referendarzowi sądowemu dokonanie wszechstronnej oceny rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego i w związku zasadnie odmówił przyznania stronie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.