VI SA/Wa 1423/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi Z[...] z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę

Przedmiotem skargi Z. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej także: "GDDKiA", "organ") z dnia [...] lutego 2024 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję GDDKiA z dnia [...] grudnia 2023 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W trakcie objazdu drogi krajowej nr [...] w dniu 26 lipca 2023 r. pracownik służby liniowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził domniemane zajęcie pasa drogowego drogi krajowej w km 739+910 w S. poprzez ułożenie na zjeździe do posesji kostki brukowej. W związku z powyższym zostało wszczęte, z urzędu, postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] poprzez ułożenie w pasie drogi krajowej kostki brukowej na zjeździe do działek nr [...] i [...] w S. oraz wyznaczona została wizja w terenie na dzień 28 sierpnia 2023 r., o czym powiadomiono Stronę pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. doręczonym 16 sierpnia 2023 r. W toku postępowania ustalono, że obszar zajętego pasa drogowego drogi krajowej poprzez zmianę nawierzchni istniejącego zjazdu zgodnie z obmiarem wynosi 13m2, a okres tego zajęcia - 92 dni (od dnia 26 lipca 2023 r. do dnia stwierdzenia przywrócenia zajętego pasa drogowego do stanu poprzedniego, co miało miejsce 25 października 2023 r.). W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 11 960 zł z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] relacji S.- C. w miejscowości S., w km 739+910 strona prawa, poprzez zajęcie pasa drogowego poprzez zmianę nawierzchni na zjeździe z drogi krajowej do posesji składającej się z działek o nr ewid. [...] i [...], bez zgody zarządcy dróg. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 40 ust. 12 pkt 1 oraz art. 40 ust. 2 pkt 4 i ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 645) w powiązaniu z § 1 pkt 1 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U. z 2023 r. poz. 1162). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. wniosła Strona, zarzucają organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 77, 8, 11 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o drogach publicznych tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 4. W ocenie Strony, do zajęcia pasa drogowego nie doszło. Nadto zdaniem Strony organ nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, w tym niezasadnie odstąpił od przeprowadzenia opinii biegłego. Decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kara pieniężna została nałożona prawidłowo zarówno co do zasady jak i wysokości. Wskazał, że wstępne stanowisko w sprawie granic pasa drogowego zostało ostatecznie potwierdzone w wykonanym przez uprawnionego geodetę opracowaniu pn. "Wyniesienie i stabilizacja granic pasa drogowego na odcinku drogi krajowej nr [...]. Część użytkowa 1 – S.". Do naliczenia wysokości kary organ wykorzystał ww. dokument wraz ze sporządzonymi mapami ukazującymi przebieg granicy pasa drogowego. Jak ustalono, zajęcie pasa drogowego w sprawie ograniczyło się do powierzchni zjazdu. Zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazd stanowi część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa określa wprost, że zjazd stanowi część drogi. Wszelkie prace w obrębie pasa drogowego winny być uzgodnione z zarządcą drogi. Dalej organ wskazał, że kształt zjazdu oraz jego wyraźne ograniczenie poprzez istniejące korytko, krawężniki i bramę wjazdową pozwolił na dokładny pomiar ręczny jego szerokości oraz wysokości. Na podstawie obmiarów obliczono powierzchnię zjazdu usytuowanego w pasie drogowym drogi krajowej, która wyniosła 13 m2. Metodę pomiaru oraz obliczeń wkreślono na projekcie organizacji ruchu. Wyjaśnił także, że prawidłowo określił podmiot który faktycznie zajął pas drogowy drogi krajowej. Strona w pisemnym wyjaśnieniu (pismo z dnia 23 sierpnia 2023 r.) sama przyznała, że zmiana nawierzchni istniejącego zjazdu z nawierzchni żwirowej na kostkę betonową wykonana została w ramach bieżącej konserwacji zjazdu celem poprawy bezpieczeństwa ruchu pojazdów korzystających ze zjazdu celem dojazdu do prowadzonego przez Stronę przedszkola, na jej zlecenie. W ocenie organu, prace wykonywane w obrębie pasa drogowego drogi krajowej wymagają uzyskania decyzji na zezwolenie zajęcia pasa drogowego. Organ stwierdził także, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez zezwolenia. Poszukiwania organu we własnych zasobach nie doprowadziły do odnalezienia zezwolenia. Również i Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów zezwalających na przebudowę zjazdu. Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 77, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji, w oderwaniu od przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, a w szczególności polegające na błędnym przyjęciu, iż organ pierwszej instancji zebrał pełny materiał dowodowy i wyprowadził z niego prawidłowy wniosek, że w omawianej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego drogi publicznej (w niniejszej sprawie nie dokonano szeregu czynności dowodowych, w tym nie przeprowadzono dowodu z wiarygodnego pomiaru przedmiotu postępowania), a ponadto odstąpiono od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 75 k.p.a.) na okoliczność wielkości zajęcia pasa drogowego, przy wcześniejszym ustaleniu, że w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, który kwalifikuje do nałożenia kary za jego zajęcie; 2) art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że doszło do zajęcia pasa drogowego drogi publicznej - miało to miejsce w warunkach nielegalnego zajęcia i że miało to charakter "zajęcia drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3". Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że w sprawie organ nie wykazał, by doszło do zajęcia pasa drogowego. Dalej wskazała, że zasadniczą kwestią jest wyjaśnienie (udowodnienie), że sporny zjazd stanowi pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Organ dwukrotnie błędnie przyjął, że w postępowaniu wystarczającym jest jedynie przedłożenie jakiegokolwiek opracowania geodezyjnego, które wskazałoby przebieg linii pasa drogowego. W treści decyzji nie wskazano także jak został określony pas drogowy - czy poprzez linie graniczne, czy też granice działki ewidencyjnej. Takie ustalenie wymaga sięgnięcia do dokumentów, które będą określały pas drogowy, a zatem: ewidencji gruntów, ewidencji drogowej, a w szczególności książki drogi. Nie można natomiast za dowody, na podstawie których ustalono granice pasa drogowego, potraktować rysunków czy też opracowania geodezyjnego. Strona zakwestionowała także termin przywrócenia stanu poprzedniego. Wedle Strony przywrócenie stanu poprzedniego nastąpiło znaczenie wcześniej niż 25 października 2023 r. Taką datę błędnie wskazuje organ, który uznał, że nastąpiło to podczas objazdu terenu właśnie w dniu 25 października 2023 r. W ocenie Strony, materiał dowodowy w tym zakresie jest wadliwy. Nadto Strona wskazała, że nie doszło do zajęcia pasa na prawach wyłączności, gdyż zjazd prowadził do publicznie dostępnego przedszkola, a poprawa jakości zjazdu polegała na poprawie nawierzchni na bardziej stabilną. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja GDDKiA z dnia [...] lutego 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję GDDKiA z dnia [...] grudnia 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 11 960 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr [...], w km około 739+910 strona prawa poprzez zmianę nawierzchni na zjeździe z drogi krajowej do działek nr [...] i [...] w S. w okresie od 26 lipca 2023 r. do 25 października 2023 r. tj. 92 dni. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40 ust. 12 pkt 1 oraz art. 40 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych w powiązaniu z § 1 pkt 1 i § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych "Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.". Zezwolenie to dotyczy m.in. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy). Skutkiem decyzji wydanej w oparciu o art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych jest przyznanie jej adresatowi prawa do wzmocnionego użytkowania oznaczonej części pasa drogowego. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (ust. 4 art. 40 ustawy o drogach publicznych). Stawki opłat zostały określone w rozporządzeniu z dnia 6 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 40 ust. 7 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Droga nr [...], której sprawa dotyczy, jest drogą krajową. Zarządcą tej drogi jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W tym zakresie znaczenie ma norma prawa materialnego. Nadto obowiązkiem organu jest przeprowadzenie z urzędu dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te winny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skargi, organ poczynił ustalenia faktyczne w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stosownie do definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Droga to z kolei budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu (pkt 2 art. 4 ww. ustawy). Z powyższego wynika zatem, że granice przestrzenne pasa drogowego wyznaczają linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad tym gruntem i pod nim. Stosownie zaś do art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, zjazd to część drogi publicznej łącząca jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiąca bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Materiał dowodowy w oparciu o który ustalono granice pasa drogowego oraz powierzchnię zajęcia tego pasa przez Stronę znajduje się w aktach sprawy. Obejmuje on zarówno mapę odcinka drogi krajowej nr [...], przylegającego do nieruchomości Strony skarżącej (działki nr [...] i nr [...]), opracowaną przez geodetę uprawnionego, a pochodzącą z opracowania pn. "Wyniesienie i stabilizacja granic pasa drogowego na odcinku drogi krajowej nr [...] – część użytkowa 1 – S.", wyjaśnienia Strony z dnia 23 sierpnia 2023 r. oraz protokół z oględzin w terenie z dnia 28 sierpnia 2023 r. wraz z dokumentacją fotograficzną obszaru pasa drogowego w części przylegającej do nieruchomości Strony i mapą. W ocenie Sądu, zgromadzony przez organ materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do prawidłowego ustalenia zajętości pasa drogowego, w tym powierzchni jego zajęcia. Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o oględziny, z których sporządzono protokół wraz z dokumentacją fotograficzną oraz mapą sytuacyjną, na której naniesiono lokalizację oraz obszar zajętości pasa drogowego. Na mapie pochodzącej z opracowania geodezyjnego dotyczącego drogi krajowej nr [...] zaznaczone są m.in. graniczniki pasa drogowego oraz pas drogowy. A zatem, wbrew twierdzeniom skargi, w oparciu o mapę znajdującą się w aktach sprawy, w ramach opracowania dotyczącego drogi krajowej nr [...] sporządzonego przez uprawnionego geodetę możliwe było ustalenie granic pasa drogowego, co też uczyniono. Jak trafnie wskazał organ, wykonanie w pasie drogowym robót w postaci wyłożenie zjazdu kostką brukową winno być poprzedzone uzyskaniem przez Stronę decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. Niewątpliwie bowiem utwardzenie zjazdu stanowi o zajęciu pasa drogowego (por. wyrok WSA w Warszawie z 19.03.2019 r. VI SA/Wa 1848/18). W sprawie nie ma sporu, że Strona nie legitymowała się takową decyzją. Sąd stwierdza, że naruszenie obowiązku uzyskania zezwolenia podlega karze przewidzianej w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Nie ma również wątpliwości, że to Strona zajęła sporną część pasa drogowego, co wynika także ze znajdujących się w aktach sprawy wyjaśnień Strony. Z materiału dowodowego wynika zaś, że do zajętości pasa drogowego przez Stronę doszło na powierzchni 13m2. Zauważyć należy, że w toku oględzin w terenie potwierdzono obmiar zajętej powierzchni pasa drogowego oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Czynności te zostały dokonane z udziałem Strony, co zostało odnotowano w protokole z dnia 28 sierpnia 2023 r., a który to protokół został podpisany także i przez przedstawiciela Strony. Wbrew twierdzeniom skargi również i okres trwania naruszenia został ustalony przez organ prawidłowo. W aktach znajduje się dokumentacja fotograficzna z której wynika, że jeszcze w dniu 24 października 2023 r. kostka brukowa zalegała w pasie drogowym. Dopiero w dniu następnym stwierdzono jej usunięcie. Niesporne jest także, że zajęcie pasa drogowego miało swój początek co najmniej w dniu 26 lipca 2023 r., co również zostało utrwalone dokumentacją fotograficzną oznaczoną datą. W świetle powyższego stanowisko Strony, że termin ustania stanu zajęcia pasa drogowego nastąpił znaczenie wcześniej, nie zasługuje na uwzględnienie. Dostrzec przy tym trzeba, że na poparcie swojego stanowiska Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby wzbudzić wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organu, mimo że Strona została pouczona, iż przywrócenie pasa drogowego winna zgłosić na piśmie organowi w celu dokonania kontroli w terenie (por. pismo z 10.08.2023 r. doręczone Stronie 18.08.2023 r.). Jak już wyżej wskazano w granicach zezwolenia zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, tj. innych niż prowadzenie robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych i urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam, powoduje wzmocnione użytkowanie części tego pasa przez konkretny podmiot. Zatem podnoszona przez Stronę okoliczność, że z zajętej części pasa korzysta nie tylko Strona jako zajmujący, ale i osoby które dokonują przejazdu do prowadzonego przez Stronę przedszkola znajdującego się na działce Strony, w ocenie Sądu nie wyłącza możliwości kwalifikacji przez organ zajęcia pasa drogowego jako zajęcia o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. W sprawie Sąd stanął na stanowisku, że nieuprawniona ingerencja w pas drogowy w miejscu istniejącego zjazdu zakwalifikowana jako zajęcie pasa drogowego o którym mowa w art. 40 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, nie narusza prawa. W konsekwencji zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji. Podjęcie działań faktycznych w obrębie pasa drogowego, tj. prac na które Skarżąca nie miała stosownego zezwolenia zarządcy drogi skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wysokość opłaty została ustalona w sposób odpowiadający normie art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Przy czym Sąd zauważa, że stawka opłaty została ustalona przez organ prawidłowo w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 czerwca 2023r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, które weszło w życie 6 lipca 2023 r. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że organ naruszył art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Decyzja zaskarżona zawiera także wszystkie elementy o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, a także stosowne pouczenie. Decyzja została podpisana. Przy czym organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem również i w tym zakresie Sąd nie podzielił stanowiska Strony. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył prawa nie powołując w sprawie biegłego celem wydania opinii na okoliczność zajęcia pasa drogowego, w tym w jakiej części. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczają możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a.). Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Brak jest zatem obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy zweryfikowaliby jego stanowisko i wyniki ustaleń w sprawie (por. wyrok NSA z 29.11.2023 r. II GSK 1020/20). W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodziła konieczność wydania opinii przez biegłego, ponieważ rozstrzygnięcie nie wymagało wiadomości specjalnych, a tylko w takiej sytuacji istnieje powinność powołania biegłego. Podsumowując, w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o przepisy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Dlatego, w oparciu o przepis art. 151 tej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.