VI SA/Wa 1545/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Iwona Kozłowska Protokolant st. spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2024 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej " Organ", "SKO") decyzją z [...] marca 2024r. nr [...], na podstawie art. 127 w związku z 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775, dalej "Kpa"), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jednolity: Dz. U. z 2023 r.,poz. 645, dalej "Udp"), po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej " Skarżąca", "Strona", "Spółka") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2021r. mocą której wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości 8 760 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) a. w rej. nr [...] w dniach [...] sierpnia – [...] września oraz [...] – [...] września 2020r. poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91 m2, natomiast w dniu [...] września 2020r. poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,39 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpoznania przez SKO odwołania Strony od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Spółka wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Stwierdziła, że naruszono przepisy postępowania poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego. Spółka przedstawiła opinię Stowarzyszenia Geodetów Polskich oraz opinię geodety inż. A. B. na okoliczność wykazania, że opinia geodezyjna nie stanowi wiarygodnego źródła stwierdzenia zajęcia pasa drogowego a obiekt reklamowy nie znajdował się w granicach pasa drogowego. Ponadto, zdaniem Strony, niezasadnie przyjęto, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 189 f Kpa. Rozpoznając sprawę SKO stwierdziło, że jak wynika z akt działka ewidencyjna nr [...] A. opisana jest użytkiem "dr"- drogi, zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego. Odnosząc się zaś do podniesionej w odwołaniu kwestii struktury budynku i elementów wysuniętych, wychodzących na zewnątrz SKO uznało, że prezentowane przez Spółkę stanowisko jest błędne i sprzeczne z przepisami prawa tj. przepisem § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021r. poz. 1390) wskazującym, że przez określenie "granicę działki ewidencyjnej" rozumie się linię łamaną albo odcinek, wspólną dla dwóch sąsiadujących ze sobą działek ewidencyjnych, oraz przepisem § 7 ust. 1 wym. Rozporządzenia, wedle którego "działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych". Natomiast okoliczność, że element budynku jak witryna okienna, balkon i inne są wysunięte poza obrys budynku nie oznacza, że inne wysunięcia są prawnie dopuszczalne. Określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, w tym w drodze wyjątku przekroczenie dopuszczalnej linii zabudowy i wysunięcie wejścia, balkonów czy gzymsu poza obrys wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jednocześnie w sposób szczegółowy określa zasady umieszczania reklam w oznaczonym terenie. Konstatując, zatem granice pasa drogowego na gruncie (wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) nie mogą przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych. Jak podniósł Organ, z kluczowego dla niniejszej sprawy szkicu pomiaru nośnika reklamowego jednoznacznie wynika, że sporny nośnik reklamowy wykracza poza linie graniczne działki ewidencyjnej nr [...] wchodząc tym samym w pas drogowy A., a to w ocenie SKO powoduje, że Prezydent m.st. Warszawy prawidłowo przyjął, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego. Organ zważył, że prawidłowo rozumiany przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 Udp w związku z art. 40 ust. 4-6 Udp obliguje do wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi za zajęcie pasa drogowego ustalone przez organ w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ocenionego z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Przepisy, które nakazują karanie za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nie zawierają dodatkowego warunku dla ustalenia spełnienia przesłanki zajęcia pasa drogowego. Kara ustalana jest, jak wskazują przepisy, za zajęcie pasa drogowego. Okoliczność ta może być udowodniona przy pomocy wszelkich środków dowodowych, z zastosowaniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy SKO zauważyło, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią protokoły z kontroli pasa drogowego oraz fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów stwierdza, że działka nr [...] sklasyfikowana jest Jako droga A., stanowi własność Skarbu Państwa i jest w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie w skali 1:1000 zaznaczono granice pasa drogowego. Skoro pas drogowy wyznacza zasięg działania ustawy o drogach publicznych oraz zasięg kompetencji zarządcy drogi a działka ewidencyjna jest obszarem jednorodnym pod względem prawnym, to linie graniczne, o których mowa w obu definicjach muszą się pokrywać. Droga mieści się w pasie drogowym. Pozwala to uznać, że nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem na elewacji budynku znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej. Dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy jedynie potwierdza ten fakt. Okoliczność tą dodatkowo potwierdza opinia geodezyjna z dnia [...] października 2020 r. z mapą wskazującą położenie reklamy w pasie drogowym w skali 1: 250. SKO zauważyło jednocześnie, że żadna z map dla celów projektowych czy dla celów prawnych nie jest obligatoryjnym elementem decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 12 ww. ustawy i nie było podstaw, by stosować do niej takie rygory, jakie są konieczne w typowych postępowaniach administracyjnych, w których mapa jest załącznikiem obowiązkowym. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuprawnionego uwzględnienia ramki nośnika Organ podkreślił, odwołując się do wyroku NSA sygn. akt II GSK 859/20, że ramka elektronicznego wyświetlacza reklamy widoczna dla użytkownika drogi jest częścią składową nośnika reklamy jako jego element konstrukcyjny. Powierzchnię ramki należało zatem uwzględnić w wyliczeniach powierzchni reklamy a zarzuty w tej materii zawarte w odwołaniu należy uznać za chybione. Zdaniem SKO, chybione są też zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania. O istnieniu obiektu we wskazanym miejscu zarządca drogi dowiedział się przed wszczęciem postępowania. Z racji obowiązków i pełnionej funkcji zarządca drogi musi bowiem sprawować bieżący nadzór nad pasami dróg publicznych. Ciągłe kontrole umożliwiają bezpieczne dla uczestników zarządzanie ruchem drogowym. Tego rodzaju czynności inspekcyjno-kontrolne nie są czynnościami podejmowanymi w toku postępowania administracyjnego, do którego odnosi się wyrażona w art. 79 § 1 Kpa zasada czynnego udziału strony. Wyniki takich czynności mogą być natomiast podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego z zachowaniem gwarancji ochrony praw strony, w ramach którego poczynione ustalenia mogą być potwierdzone lub podważone. W trakcie postępowania zarządca drogi nie może abstrahować od informacji, które uzyskał wcześniej, lecz ocenia je zgodnie z regułami postępowania dowodowego, (por. wyrok WSA w Łodzi z dn. 12.06.2014 r., sygn.. akt III SA/Łd 276/14, LEX nr 1550219; wyrok NSA zdn. 30.01.2013 r., sygn akt II GSK 1977/11, LEX nr 1298459). Jak podniosło SKO, postępowanie kontrolne nie jest regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, który reguluje postępowanie przed organami administracji publicznej. Odwołując się do przepisu art. 75 § 1 Kpa SKO stwierdziło, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół (raport) z czynności kontrolnych ma zdaniem Organu moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 Kpa, jeżeli został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie poruczonych jemu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Nie ma podstaw, aby inaczej kwalifikować raport z czynności kontrolnych. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (wyrok WSA w Gdańsku z 09 grudnia 2015r. sygn. akt I SA/Gd 1497/15). Natomiast wyrażona w art. 79 Kpa zasada czynnego udziału strony w przeprowadzeniu dowodu odnosi się do toczącego się postępowania, a nie czynności inspekcyjno-kontrolnych. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika o przeprowadzenie rozprawy SKO wyjaśniło, iż w postępowaniu administracyjnym wniosek nie wiąże organu. W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został w pełni ustalony i był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Rozprawa administracyjna jest przeprowadzana zwłaszcza gdy wymaga tego udział świadków, biegłych lub przeprowadzenie oględzin, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zdaniem Organu, przesłanką dla przeprowadzenia rozprawy nie jest zaś to, że ocena materiału dowodowego przez organ administracji publicznej istotnie różni się od oceny materiału dowodowego dokonywanej przez stronę postępowania administracyjnego. Zdaniem Organu w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 189f Kpa. Jak to oceniło SKO celem tego przepisu jest niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia i jego okoliczności. SKO podniosło, że analizując akta oraz treść odwołania, żadna z okoliczności w nim wymienionych w niniejszej sprawie nie zachodzi. Trudno uznać, iżby waga tego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a odwołująca się Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą, należy rozpatrywać w kategoriach braku należytej staranności. To Spółka ponosi odpowiedzialność za to, że reklama została umieszczona i pozostawała w pasie drogowym niezgodnie z przepisami prawa. Spółka przed posadowieniem reklamy w pobliżu drogi powinna była upewnić się u zarządcy drogi, czy przyjęta lokalizacja i parametry reklamy są dopuszczalne i nie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. SKO podniosło, że takie postępowanie nie może być kwalifikowane jako znikome naruszenie prawa albowiem umieszczenie reklamy w spornym miejscu mogło powodować dekoncentrację osób korzystających z pasa, kierowców i stwarzać realne zagrożenie w ruchu drogowym, a tym samym bezpieczeństwa, zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego. W takim stanie rzeczy, SKO stwierdziło, że decyzję podjętą przez Prezydenta m.st. Warszawy należało uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zaskarżyła decyzję SKO z [...] marca 2024 r., zarzucając naruszenie: a) art. 80 Kpa poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosowanego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy skarżącej, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust. 12 pkt 1 Udp, b) 81a § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego; c) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 Udp, poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego; d) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 Kpa, poprzez: – niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, – brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, – brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, – niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, – nienależyte uzasadnienie decyzji, i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazując powyższe Skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona przedstawiła uzasadnienie sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja Organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 4 pkt 1 Udp, pas drogowy jest to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Pas drogowy, w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 Udp). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 Udp, po uzyskaniu, w formie decyzji administracyjnej, zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 Udp, za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 Udp). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W badanym postępowaniu istotne było ustalenie, czy Skarżąca dopuściła się zajęcia pasa drogowego, w dniach [...] sierpnia – [...] września oraz [...] – [...] września 2020r. poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91 m2 natomiast w dniu [...] września 2020r. poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,39 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Organy działające w sprawie winny zatem ustalić granice pasa drogowego oraz to, czy należąca do Skarżącej reklama (nośnik) zajmowała jego przestrzeń, a jeżeli tak, to na jakiej powierzchni i w jakim okresie. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, wytyczone są przede wszystkim przez normy zawarte w art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11). Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie zebrany został następujący materiał dowodowy: 1. mapa usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym sporządzona przez uprawnionego geodetę w skali 1: 250 i 1: 100 (karta 10 akt administracyjnych) z naniesionym na nią nośnikiem reklamowym z zaznaczonymi granicami pasa drogowego; 2. opinia geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego (karty 10-15 akt administracyjnych); 3. wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 (karta 40 akt administracyjnych); 4. wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka [...] stanowi drogę (karta 42 akt administracyjnych); 5. dokumentacja fotograficzna nośnika reklamowego; 6. mapa zasadnicza w skali 1:500 (karta 8 akt administracyjnych); 7. protokół z kontroli pasa drogowego (karta 2 akt administracyjnych); 8. karty kontroli zajęcia pasa drogowego (karta 3-7 akt administracyjnych). Treść powyższych dokumentów jest w ocenie Sądu wystarczająca do uznania, że nośnik reklamowy z reklamą zajął pas drogowy oraz w jakich dniach zajęcie to miało miejsce. Szczególne znaczenie, ma w ocenie Sądu dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę (opinia oraz mapa usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym w skali 1:250 i 1:100). W dokumencie tym zaznaczony został zarówno przebieg pasa drogowego A. (działka [...]), jak też usytuowanie urządzenia reklamowego względem tego pasa drogowego. Określa więc linię graniczną pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 Udp oraz kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy. Położenie urządzenia reklamowego zostało zatem odwzorowane na mapie usytuowania nośnika sporządzonej przez geodetę uprawnionego. W ocenie Sądu jednoznacznie wskazuje to na zamieszczenie reklamy nad pasem drogowym, określa też powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Fakt, że ww. mapa została sporządzona przez geodetę uprawnionego powoduje, że posiada ona szczególną moc dowodową. Sąd podkreśla, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczały przy tym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 Kpa). Szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza możliwość stosowania formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego (por. m.in. wyrok NSA z 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2664/21). Przedstawiony pogląd nie stoi przy tym w sprzeczności z możliwością dopuszczenia dowodu z dokumentu geodezyjnego, czy mapy dla celów prawnych, jednakże taka decyzja organu prowadzącego postępowanie uzależnione jest od wystąpienia rzeczywistej potrzeby wyeliminowania wątpliwości co do stanu faktycznego – istniejącej w świetle innych dowodów (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1165/21) W rozpatrywanej sprawie wątpliwości takie nie wystąpiły, albowiem - jak ustaliły to Organy – omawiany nośnik reklamowy usytuowany był na zewnętrznej ścianie budynku (elewacji), której płaszczyzna pionowa stanowiła linię graniczną nieruchomości – a w konsekwencji granicę pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 Udp. Ustalenia Organów co do usytuowania nośnika reklamowego w granicy pasa drogowego są jednoznaczne i spójne, znajdując potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym protokołach z kontroli pasa drogowego, wypisie wraz z wyrysie z rejestru gruntów, jak też dokumentacji fotograficznej. Dodatkowo, do akt sprawy załączono opinię geodezyjną sporządzoną przez uprawnionego geodetę, który potwierdza, że sporna reklama (nośnik) znajduje się w pasie drogowym. Sąd w pełni akceptuje stanowisko, że w sytuacji, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą budynek od innych obiektów, urządzeń i jezdni oczywiste jest, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie/obrysie/froncie tego budynku i wszystko co wystaje/wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym. Działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] opisana użytkiem "dr" - drogi stanowi pas drogowy a. w rejonie nr [...], zatem nie ma podstaw do innego określenia granic pasa drogowego. Wobec wykazania w sprawie, że Skarżąca zajęła ww. pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, organ administracji miał podstawy do wymierzenia Spółce kary pieniężnej na podstawie przepisów Udp i uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. Protokół kontroli z [...] sierpnia 2020r. jak i załączone do akt administracyjnych karty kontroli jednoznacznie potwierdzają prawidłowość ustaleń Organów co do okresu zajmowania przez reklamę (nośnik) pasa drogowego. Wskazać, również należy, że w niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 Udp z uwzględnieniem stawek wynikających z ww. uchwały Rady m.st. Warszawy z 27 maja 2004 r. nr XXXI/666/2004. Za każdy dzień naruszenia pasa drogowego przez reklamę na nośniku reklamowym wymierzono Stronie karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 23 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy (2,91 x 100 x 30 = 8730 zł). Za zajęcie pasa w dniu [...] września 2020 r. Organ prawidłowo zastosował inną stawkę tak jak za samą powierzchnię urządzenia prezentującego reklamy (0,39 m2) poz. 19 załącznika nr 3 dla drogi powiatowej - inne obiekty budowlane (1 x 30 x 1 =30 zł). Odnosząc się do złożonego przez Stronę, na etapie postępowania odwoławczego, dowodu w postaci opinii sporządzonej przez inż. A. B. dotyczącej lokalizacji urządzeń reklamowych zamieszczonych na budynku położonym przy A. [...] /K. [...] w W., na okoliczność wykazania, że kształt fasady budynku ma kluczowy wpływ na przestrzeń pasa drogowego, bowiem - jak utrzymuje Strona - występowanie na elewacji budynku elementów o innym niż cel drogowy przeznaczeniu (gzymsy, nawisy, cokoły) powoduje, że obszar pod tymi elementami stanowi obszar o innym niż drogowym przeznaczeniu, a zatem umieszczenie reklam w tymże obszarze nie może stanowić zajęcia pasa drogowego, Sąd stwierdza, że wskazywane przez Stronę elementy architektoniczne (gzymsy) nie modyfikują przebiegu pasa drogowego. Granice przestrzenne pasa drogowego wyznacza bowiem nie ukształtowanie budynku, na którym znajduje się reklama/obiekt budowlany, ale linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad i pod tym gruntem (por. np. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2021 r., II GSK 2139/21). W tym miejscu Sąd wskazuje, że tożsamy pogląd został wyrażony w stanie faktycznym takim jak w rozpoznawanej sprawie (tj. odnoszącym się do pasa drogowego drogi powiatowej a. w rejonie nr [...]) oraz w analogicznym stanie udokumentowania przebiegu pasa drogowego i położenia nośnika reklamowego Skarżącej w wyroku z 29 sierpnia 2023 r., VI SA/Wa 3006/23 oraz w wyroku z 15 listopada 2023 r., VI SA/Wa 4423/23. Reasumując, zdaniem Sądu, prowadząc postępowanie Organy w sposób prawidłowy poczyniły ustalenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 Kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa. Ustalenia SKO w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez Organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Za niezasadny Sąd uznał ponadto zarzut naruszenia art. 10 i 81a Kpa. W toku postępowania Strona (prawidłowo pouczona) miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Natomiast określona treścią art. 81aKpa przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodziła. Należy odnotować, że SKO rozważyło zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, uznając że okoliczności sprawy nie wskazują na wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie. Stanowisko Organu jest prawidłowe biorąc pod uwagę skalę działalności Skarżącej oraz ilość postępowań sądowych, które toczą się z jej udziałem w zakresie spornego zajęcia pasa drogowego w różnych lokalizacjach w W. Sąd nie mógł pominąć, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu jakie były i są procedowane wobec Skarżącej. Tym samym mając to na względzie, nie sposób byłoby dopatrzyć się w sprawie po stronie Skarżącej znikomości naruszenia prawa, chociażby z uwagi na czas zajęcia pasa drogowego przez ww. nośnik reklamowy, a skoro wymierzenie w tylu sprawach kar pieniężnych nie doprowadziło do zaprzestania przez Stronę naruszania prawa, tym bardziej poprzestanie na samym pouczeniu nie odniosłoby skutku. Reasumując, skoro w toku postępowania administracyjnego wykazano, że Skarżąca zajęła pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, to Organ miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 Udp. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.