VI SA/Wa 1555/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej H. SA z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie urządzeń nadawczo-odbiorczych postanawia: odmówić przyznania Zarządcy masy sanacyjnej H. SA z siedzibą w [...] prawa pomocy w żądanym zakresie.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) z urzędu wszczął wobec H. SA z siedzibą w [...] (dalej uprawniona) postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia radiowego. Ostatecznie decyzją z [...] maja 2017 r. Prezes UKE utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję, którą cofnął uprawnionej pozwolenie radiowe. Ostateczna decyzja Prezesa UKE została doręczona uprawnionej dnia 15 maja 2017 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla [...],[...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych (sygn. akt [...]) otworzył postępowanie sanacyjne dłużnika uprawnionej oraz m.in. wyznaczył zarządcę – spółkę P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej Zarządca masy sanacyjnej uprawnionej/Zarządca). Dnia 16 czerwca 2017 r. Zarządca masy sanacyjnej uprawnionej nadał za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Prezesa UKE, kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na ww. decyzję z [...] maja 2017 r. Sąd postanowieniem z 21 września 2017 r. odrzucił powyższą skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu sprzed noweli, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana bowiem dnia [...] maja 2017 r., a zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) "Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, (...) stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy." Wolą ustawodawcy ustawa ta – zmieniająca, weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowana jest teza, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że oczywista bezzasadność skargi ma miejsce w sytuacji, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że skardze nie może zostać nadany prawidłowy bieg/nie może zostać ona przez Sąd uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przy tym przyczyn bezzasadności skargi. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, albowiem została ona - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucona postanowieniem Sądu z 21 września 2017 r. Ta stwierdzona nieterminowość złożenia skargi oznacza zatem oczywistą jej bezzasadność, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., w konsekwencji czego prawo pomocy nie przysługuje. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sad stwierdza, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Jednocześnie Sąd zauważa, że przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu nie badał sytuacji finansowej wnioskującego, jak również jego możliwości płatniczych.