VI SA/Wa 180/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku aktualizacji danych zawartych w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej – T. P. – kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

T. P. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku aktualizacji danych zawartych w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Zarządzeniem z 10 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi oraz wskazania numeru PESEL skarżącego, ewentualnie oświadczenia o jego braku. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwania została doręczona na adres pełnomocnika skarżącego 16 marca 2026 r. (k. 39 akt sądowych). W piśmie nadanym w placówce pocztowej dnia 23 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący nie posiada numeru PESEL, a do pisma dołączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa procesowego z 31 stycznia 2025 r. do reprezentowania skarżącego "w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministraycjnym w toczących się sprawach naruszeń obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd autostradą prowadzonych przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego w związku z przejazdami pojazdu samochodowego będącego własnością firmy", wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Następnie zarządzeniem z 13 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi w sprawie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku aktualizacji danych w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona na adres pełnomocnika skarżącego 27 maja 2026 r. (k. 48 akt sądowych). Brak formalny skargi do dnia wydania niniejszego postanowienia nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy wymóg formalny dotyczący pism procesowych wnoszonych do sądów administracyjnych ma zastosowanie również do skargi, co wynika wprost z art. 57 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wymienione w tym przepisie elementy. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2026 r. sygn. akt III OPS 2/25, podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy". Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 16 marca 2026 r. (k. 39 akt sądowych). Wraz z pismem z 23 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał pełnomocnictwo z 31 stycznia 2025 r., które określa zakres spraw, do których zostało udzielone i są to sprawy w przedmiocie naruszeń obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, nie obejmuje zatem sprawy, której przedmiotem jest kara pieniężna za naruszenie obowiązku aktualizacji danych zawartych w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Mając na uwadze treść pełnomocnictwa nadesłanego w odpowiedzi na powyższe wezwanie, zarządzeniem z 13 maja 2026 r. do pełnomocnika skarżącego skierowane zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi w sprawie w przedmiocie kary pieniężne za naruszenie obowiązku aktualizacji danych w rejestrze jest to bowiem przedmiot decyzji objętej skargą. Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącego 27 maja 2026 r. (k. 48 akt sądowych). Ustawowy, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego obejmującego przedmiot niniejszej sprawy upłynął bezskutecznie 3 czerwca 2026 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Wskazać także należy, że pełnomocnictwo z 31 stycznia 2025 r. nie upoważnia pełnomocnika do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi w sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku aktualizacji danych zawartych w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną, skoro udzielone mu pełnomocnictwo obejmuje inny zakres przedmiotowy spraw, w których upoważnienie należałoby uznać za wystarczające. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 postanowienia Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.