VI SA/Wa 2833/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tomasz Sałek asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej oddala skargę

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję orzekającą o odmowie wydania S. Ś., zwanemu dalej: "skarżącym" lub "wnioskodawcą", dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wspomnianej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że: wnioskiem z 14 lutego 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.(organ I instancji) o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej w postaci broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kał. do 6 mm, broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kał. do 12 mm, strzelby gładkolufowej oraz broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Do wniosku załączył m.in. wydane [...] stycznia 2023 r. orzeczenia lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], potwierdzające zdolność do dysponowania bronią; ważną do końca 2023 r. licencję PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa; orzeczenie nr [...] z [...] czerwca 2022 r. o uzyskaniu patentu strzeleckiego potwierdzającego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w wyżej wskazanych dyscyplinach; zaświadczenie o przynależności do Klubu Strzeleckiego S. z P., jego regulamin; zaświadczenie o aktywności kolekcjonerskiej. Następnie, organ I instancji załączył do akt sprawy wydane skarżącemu [...] września 2022 r., w drugiej instancji orzeczenia, lekarskie nr [...] – pozytywne i psychologiczne nr [...]– negatywne, a także odpis wyroku Sądu Rejonowego w Augustowie z [...] listopada 2021 r. [...] warunkowo umarzającego na okres 2 lat próby prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego (kk), polegające na tym, że w bliżej nieokreślonym czasie, ale nie późnej niż od 2015 r. do 12 maja 2021 r. znęcał się [...]. Uznając winę skarżącego, Sąd zobowiązał go do uczestnictwa w okresie próby w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych oraz oddał go pod dozór kuratora. Organ I instancji wniósł odwołania od przedstawionych przez skarżącego orzeczeń do Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ w B.. W wyniku badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym uzyskano ostateczne orzeczenia lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. potwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto, organ I instancji otrzymał pozytywną opinię o skarżącym z miejsca jego zamieszkania sporządzoną przez Komendę Powiatową Policji w A. oraz od I Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej Wykonującego Orzeczenia w Sprawach Karnych oraz w Sprawach Rodzinnych i Nieletnich w Sądzie Rejonowym w A. sprawozdanie z przebiegu dozoru, któremu skarżący został poddany ww. wyrokiem II [...] do [...] listopada 2023 r. Komendant Główny Policji wskazał, przy tym że z przedmiotowego sprawozdania wynika, że: w miejscu zamieszkania skarżącego często dochodzi do kłótni w obecności dzieci; skarżący często używa wulgaryzmów, ma kłopoty z panowaniem nad emocjami, jest pasywno-agresywny, długo trzymający urazę, nie tylko pod wpływem emocji, ale planuje także zemstę "na chłodno", np. wobec żony za założenie Niebieskiej Karty. Organ I instancji ponownie zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w A. o zweryfikowanie opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania i tak uzyskano opinię: w której podniesiono, że: w stosunku do niego odnotowano trzy rejestracje procesowe: z art. 178a § 1 kk (2003 rok), z art. 270 § 1 kk (2017 rok) i z art. 207 § 1 kk (2021 rok); rodzina opiniowanego nie widzi przeciwwskazań do posiadania przez niego broni palnej, zaś sąsiedzi nie byli świadkami jego agresywnych zachowań. Według pracownic Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, które zbierały informacje odnośnie rodziny skarżącego, uważany jest on za osobę nerwową, agresywną, nadpobudliwą i przyznanie mu uprawnień do posiadania broni będzie mogło stanowić zagrożenie dla otoczenia oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Powiatowy Policji w A. stwierdził, że brak jest więc jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że skarżący może stanowić zagrożenie dla siebie i innych osób, niemniej jednak, wydał mu negatywną opinię. W tym stanie sprawy decyzją z [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wydania skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej. W następstwie odwołania skarżącego decyzją z [...] września 2023 r. Komendant Główny Policji uchylił jednak w całości ww. zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ zebrany materiał dowodowy był niewystarczający do merytorycznego zakończenia postępowania. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalone zostało, że: skarżący posiada pozytywną opinię w Klubie Strzeleckim S. w P., do którego przynależy; Komendant Powiatowy Policji w A. wydał mu negatywną opinię, w której wskazał, że: w stosunku do skarżącego odnotowano trzy rejestracje procesowe, z art. 178a § 1 kk (2003 r.), z art. 270 § 1 kk (2017 r.) i z art. 207 § 1 kk (2021 r.); jego rodzina była objęta procedurą "Niebieskiej Karty" z uwagi na stosowanie przez niego przemocy wobec żony i pasierba; według pracownic GOPS N. wnioskodawca uważany jest za osobę nerwową, agresywną i nadpobudliwą; ich zdaniem posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla otoczenia oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ I instancji uzyskał ponadto materiały postępowania karnego o sygn. akt [...], jak również wyrok SR w A. z [...] marca 2017 r. [...] warunkowo umarzający na okres 1 roku próby postępowanie karne przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 270 § 1 kk polegające na tym, że we wrześniu 2016 r. w celu użycia za autentyczny dokonał podrobienia dokumentu w postaci umowy kupna-sprzedaży samochodu, który stanowił własność jego byłej żony, w ten sposób, że w celu zbycia auta, w miejscu przeznaczonym na podpis sprzedającego podpisał się za byłą żonę, czym działał na jej szkodę. Do akt sprawy włączono również sprawozdanie z przebiegu dozoru skarżącego, któremu został poddany w związku z wyrokiem SR w A. z [...] listopada 2021 r. [...]. Jak wskazał Komendant Główny Policji, z dokumentu tego wynika, że: relacje rodzinne są chwiejne, często dochodzi do kłótni również w obecności dzieci; skarżący jest pasywno-agresywny, zdarza mu się podnosić głos, nie przyjmuje do wiadomości, że może się mylić, jest niezwykle podejrzliwy, skrajnie egocentryczny, przejawia silną potrzebę kontroli nad innymi nawet drogą manipulacji, długo trzyma urazę, nie tylko pod wpływem emocji, ale planuje zemstę także "na chłodno"; nie ma zamiaru się zmienić, a jeśli już to tylko pozornie, aby pozbyć się zainteresowania instytucji. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji dokonał także przesłuchania wnioskodawcy na okoliczność jego nagannego postępowania z przeszłości i aktualnej postawy życiowej. Do akt sprawy wpłynęła również informacja z Ministerstwa Sprawiedliwości, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo, orzeczenie nr [...] z [...] czerwca 2022 r. o przyznaniu wnioskodawcy patentu strzeleckiego potwierdzające kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa oraz ważna do 31 grudnia 2024 r. licencja PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego w wyżej skazanych dyscyplinach. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wydania skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej. Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2024 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy, podając, że skarżący, mimo posiadania zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, stwierdzonej ostatecznymi orzeczeniami z [...] kwietnia 2023 r. lekarskim nr [...] i psychologicznym nr [...], nie jest osobą, której można przyznać prawo do broni, co wynika z jego zachowania w niedalekiej przeszłości. Jak wynika bowiem z akt, wyrokiem SR w A. z [...] marca 2017 r. [...] warunkowo umarzającym prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne na okres 1 roku próby, został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk. Ponadto, wymieniony Sąd wyrokiem z [...] listopada 2021 r. [...] warunkowo umorzył również na okres 2 lat próby prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 kk. Rodzina skarżącego objęta była zaś procedurą "Niebieskiej Karty" z uwagi na stosowanie przez niego przemocy nad żoną i pasierbem. W ocenie Komendanta Głównego Policji, jest w uzasadnionym interesie społecznym przywołanie faktów ściśle związanych z osobowością wnioskodawcy, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia wyżej wskazanych przestępstw i całokształtu jego zachowania, zwłaszcza wobec pasierba i żony. Uwidacznia to jego cechy charakterologiczne jak agresja, nadpobudliwość, które wykluczają możliwość przyznania mu tego szczególnego uprawnienia. Dotychczasowa postawa wnioskodawcy nie gwarantuje bowiem, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Broń nie może zaś stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a takie zagrożenie, zdaniem organu, występuje niewątpliwie w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która dopuszcza się wyżej opisanych zachowań. Wbrew stanowisku skarżącego, w ocenie Komendanta Głównego Policji, istnieją przesłanki, które przesądzają o tym, że może on stanowić takie zagrożenie, a są nimi np. krótki okres, jaki upłynął chociażby od negatywnych jego zachowań wobec pasierba i żony. Zamkniecie procedury "Niebieskiej Karty" czy też zakończenie dozoru kuratora nie pozwalają dostatecznie ocenić, czy te procedury wspomagające osiągnęły swój cel w zakresie prewencji indywidualnej. Organ zauważył przy tym, że procedura "Niebieskiej Karty" w rodzinie wnioskodawcy była wszczynane dwukrotnie. Organ podkreślił, że skarżący w dłuższej perspektywie czasu być może udowodni, że przestrzega prawa i ustalonych zasad współżycia społecznego, a tym samym przekona organy Policji, że będzie także przestrzegać zasad zgodnego z prawem i bezpiecznego posiadania i używania broni. Na chwilę wydania decyzji materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, w ocenie Komendanta Głównego Policji, nie pozwala na obdarzenie go jednak zaufaniem niezbędnym do przyznania mu prawa do posiadania broni palnej. Z tego powodu, mimo spełnienia przez wnioskodawcę formalnych przesłanek do wydania dopuszczenia do posiadania broni sportowej przyznać mu tego uprawnienia nie można. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając powyższej decyzji naruszenie: 1. art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) przez dowolne uznanie, że: a) skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ponieważ prawomocnym wyrokiem SR w A. z [...] marca 2017 r. [...], zostało wobec niego warunkowo umorzone postępowanie karne na okres 1 roku próby, którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk, polegającego na tym, że we wrześniu 2016 r. w celu użycia za autentyczny dokonał podrobienia dokumentu w postaci umowy kupna-sprzedaży samochodu, który stanowił własność jego byłej żony oraz prawomocnym wyrokiem SR w A. z [...] listopada 2023 r. [...], wobec skarżącego zostało warunkowo umorzone postępowanie karne o na okres próby 2 lata, którym uznano go winnym dopuszczenia się przestępstwa z art. 207 § 1 kk wobec pasierba, b) skarżący może stanowić zagrożenie dla otoczenia oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ tak twierdzą pracownice Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N., uważając go za osobę nerwową, agresywną i nadpobudliwą oraz w sprawozdaniu w roku 2022 kurator sądowy stwierdził, że jest osobą pasywno-agresywną, impulsywną, niezwykle podejrzliwą i skrajnie egocentryczną, przejawiającą silną potrzebę kontroli nad innymi nawet drogą manipulacji, długo trzymającą urazę, nie tylko pod wpływem emocji, ale planującą zemstę także na "chłodno"; 2. art. 107 § 3 w związku z art. 8 § 1 kpa przez sporządzenie uzasadnienia, tworzącego jedynie pozór wywiązania się z nałożonych tym przepisem wymogów; 3. oczywiście niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji; 4. wprost bezzasadną odmowę zastosowania w sprawie art. 30 ust. 1 i ust. 1a ustawy o broni i amunicji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2024 r., zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na jego rzecz zwrotu kosztów niniejszego postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie spór sprowadza się do przesądzenia, czy organy Policji słusznie uznały, że skarżący jest osobą, która stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych (art. 30 ust. 1a ustawy o broni i amunicji). Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji czynią ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2014 r. II OSK 467/13). Analogiczne stanowisko należy przyjąć w sprawach dotyczących wydania dopuszczenia do posiadania broni. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powodem odmowy wydania skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej było jednak właśnie ustalenie przez organ Policji, że nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co wynika z jego zachowania w niedalekiej przeszłości. Organy Policji podkreślają bowiem, że SR w A. wyrokiem z [...] marca 2017 r. [...] warunkowo umarzającym prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne na okres 1 roku próby, skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk oraz wyrokiem z [...] listopada 2021 r. [...] warunkowo umorzył również na okres 2 lat próby prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 kk. Nadto, rodzina skarżącego dwukrotnie objęta była procedurą "Niebieskiej Karty" z uwagi na stosowanie przez niego przemocy nad żoną i pasierbem. Jednocześnie organy Policji podkreśliły, że lektura sprawozdania z przebiegu dozoru skarżącego, któremu został poddany w związku z wyrokiem SR w A. z [...] listopada 2021 r. [...], wskazuje, że jest on pasywno-agresywny, długo trzyma urazę, nie tylko pod wpływem emocji, ale planuje zemstę także "na chłodno". Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez GOPS N. wyłania się natomiast, zdaniem organów Policji, obraz skarżącego jako osoby nerwowej, agresywnej i nadpobudliwej, w przypadku której posiadanie broni może stanowić zagrożenie dla otoczenia oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności uprawniały organy Policji do wywiedzenia wniosku, że w uzasadnionym interesie społecznym jest przywołanie ww. faktów ściśle związanych z osobowością wnioskodawcy, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia wyżej wskazanych przestępstw i całokształtu jego zachowania, zwłaszcza wobec pasierba i żony. W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym mając na względzie dotychczasowe postępowanie skarżącego (w latach 2015-2022), słusznie, zdaniem Sądu, organ Policji ustaliły, że skarżący przedstawia się jako osoba, która w przeszłości dokonywała naruszeń prawa (sprawca przemocy psychicznej w rodzinie, znęcanie się nad pasierbem; posiadanie założonej procedury "Niebieskiej Karty), co stanowi uzasadnioną podstawę do wywiedzenia wniosków, że skarżący miał problem z opanowaniem swojego zachowania, tak by było ono zgodne z normami społecznymi. Niewątpliwie stwierdzony w tej sprawie konflikt rodzinny, który ujawnił skłonności skarżącego do agresywnego i niekontrolowanego zachowania lub stosowania przemocy, w sposób niewadliwy więc uwzględniono w sprawie (por. wyrok NSA z: 14 listopada 2019 r. II OSK 3221/17; 30 października 2023 r. II GSK 2129/22). W tak zarysowanym stanie prawnym trafna i zasadna była konstatacja organów orzekających w sprawie, że – gdy o wydanie dopuszczenia do posiadania broni ubiega się osoba skazana uprzednio za czyn stanowiący naruszenie porządku prawnego – nie sposób uznać za spełniony warunek braku potencjalnego zagrożenia ze strony danego wnioskodawcy dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Sądu, uprawnione jest więc stanowisko organów Policji, że rodzaj popełnionych przez skarżącego czynów i okoliczności ich popełnienia, w kontekście zantagonizowanej w przeszłości relacji z żoną i pasierbem, powodują, że nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Pamiętać należy natomiast, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o dopuszczenia do posiadania broni, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Dlatego niemożności odniesienia się do czynu z przeszłości nie sposób skutecznie wywodzić z faktu warunkowego umarzenia prowadzonych przeciwko niemu postępowań karnych, gdyż organy Policji ustalały zdolność skarżącego do dysponowania bronią w oparciu o konkretne zachowanie, a nie przebieg samego postępowania przed sądem karnym. Osoba ubiegająca się o dopuszczenie do posiadania broni powinna przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie dopuszczenia w odmiennym statusie osoby ubiegającej się o takie uprawnienie wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji. Organy Policji mają zatem prawo wymagać od osób ubiegających się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni postawy, której przejawem jest przede wszystkim poszanowanie porządku prawnego. Fakt uprzednio popełnionych przestępstw i prawomocnego uznania winnym zarzucanych czynów nie jest zatem obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że przed kilku laty postępowanie skarżącego było naganne i w powiązaniu z innymi faktami, opiniami, a także wyjaśnieniami samego skarżącego oraz świadków ocenić, czy istotnie zachodzą przesłanki do wydania dopuszczenia do posiadania broni. W kontrolowanej sprawie organy Policji nie miał przesłanek dla oceny, że skarżący nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Jedynie tego rodzaju ustalenie mogłoby stanowić przesłankę wydania mu dopuszczenia do posiadania broni. Orzekający w sprawie organ musi zaś mieć na uwadze, że – wykonując w danym zakresie kompetencje reglamentacyjne państwa w kwestii dopuszczenia do posiadania broni, która może być narzędziem niebezpiecznym dla innej osoby czy jej mienia – winien wykazywać w danym zakresie daleko posuniętą ostrożność. Jej niezachowanie – dopuszczenie do posiadania broni przez osobę niedającą stosownych gwarancji – skutkuje wzrostem zagrożenia powszechnego. Prawdą jest, że człowiek może się zrehabilitować i mimo uprzednio niewłaściwej postawy po pewnym czasie być uznanym za przykładnego obywatela. Jednak w niniejszej sprawie przestępstwa popełnione stosunkowo niedawno przez skarżącego, dwukrotna procedura "Niebieskiej Karty" czy wywiad środowiskowy nie potwierdzają przykładnego zachowania skarżącego. Nie można wykluczyć, że być może w przyszłości po nieprzerwanym przykładnym zachowaniu wnioskodawcy otrzyma on w końcu upragnione dopuszczenie, jednak obecnie zgromadzone w sprawie dowody przeczą jego twierdzeniom. Niewątpliwie organy Policji, dokonując oceny przepisów i stanu faktycznego, muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r. II OSK 1246/10). W tym stanie rzeczy Sąd, nie dopatrując się w sprawie – wbrew zarzutom/argumentacji skargi – naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, jak również nie stwierdzając tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd obowiązany jest badać z urzędu, na podstawie art 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejszą sprawę rozpoznano natomiast – w związku z wnioskiem organu – na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ust. 2 w zw. z art. 120 ppsa.