VI SA/Wa 303/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2025 r. sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę.

Zarządca masy sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (dalej: "Strona Skarżąca") wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2025 r. w punkcie VI. a i b Przewodnicząca Wydziału VI wezwała Stronę Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez nadesłanie: 1) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym) albo odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa; 2) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyżej wymienione wezwanie zostało doręczone Stronie Skarżącej w dniu 18 lutego 2025 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 25 lutego 2025 r. Strona Skarżąca do chwili obecnej nie usunęła wyżej wskazanych braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 46 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), (dalej: "p.p.s.a."), każde pismo strony (skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skargę do sądu wnosi spółka prawa handlowego, skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewskazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wyżej wspomnianego braku skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd, bowiem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dniu po stronie sądu powstaje obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W przedmiotowej sprawie Strona Skarżąca została zobowiązana do nadesłania: 1) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym) albo odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa; 2) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 25 lutego 2025 r. Strona Skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.