VI SA/Wa 3291/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Joanna Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2023 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] lutego 2023 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "kpa"), art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 4b, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988; dalej "prd"), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) – dalej "rozporządzenie z 2002 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2022 r. nr [...] nakładającą na P. O. (dalej "Strona" lub "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu 3 listopada 2021 r. w miejscowości [...] na autostradzie A1 zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. [...], 2-osiowej naczepy marki D-Tec o nr rej. [...] i 3-osiowej przyczepy marki D-Tec o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował J. D., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kontenerów 20-stopowych (w jednym z nich znajdowała się skrobia ziemniaczana w workach, a drugi kontener był pusty) w imieniu Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przejazdu zespołu pojazdów składającego się z więcej niż 2 pojazdów. Ponadto podczas kontroli stwierdzono, że zespół ten przekraczał dopuszczalną masę całkowitą oraz dopuszczany nacisk na grupie osi składającej się z trzech osi nienapędowych. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z 3 listopada 2021 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] marca 2022 r. nr [...] nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. a) art. 8 § 1, art. 189f § 1 pkt 2 kpa, w zw. z art. Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (DZ.U.2003.42.364), art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (DZ.U. 1977.38.167), art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wynikającej z tych przepisów zasady ne bis in idem, poprzez wszczęcie wobec przewoźnika dwóch' postępowań prowadzonych do nałożenia dwóch kar za to samo zarzucane zachowanie tj. kary na podstawie art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 10.2.3 zał. Nr 3 do tej ustawy oraz kary na podstawie art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 2 prd, w sytuacji gdy podmiot nie powinien być karany dwukrotnie za jedno i to samo zarzucane zachowanie; b) art. 7, 8, 77 § 1, 80, 81 a § 1, 107 § 1 kpa i wyrażonych w tych przepisach zasad; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na: a) błędnym ustaleniu, że transport był wykonywane zespołem pojazdów składającym się z większej liczby niż dwa, a przez to był wykonywany pojazdem nienormatywnym, b) błędnym ustaleniu, że do pomiaru wykorzystano wagi tworzące pomost wagowy, w sytuacji gdy wagi te nie tworzyły pomostu wagowego, co było od początku przez stronę kwestionowane, 3. przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 64 ust. 4, art. 64 us.t 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 prd, w zw. z Ip. 10.2.4 i Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, oraz dyrektywy rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym w zw. z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r., uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych. GITD wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 prd, w odniesieniu zaś do wysokości kary zauważył, iż art. 140ab prd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 prd. Jak podkreślił GITD w dniu kontroli ww. zespołem pojazdów Strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kontenerów 20-stopowych (w jednym z nich znajdowała się skrobia ziemniaczana w workach, a drugi kontener był pusty). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. W tym miejscu organ wskazał, iż stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b) prd, ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości, co do podzielności przewożonego ładunku. Organ odwoławczy wskazał, że zespół pojazdów został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu EWP-WWSE-028. Miejsce kontroli legitymowało się protokołem z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów w ruchu z dnia 21 listopada 2019 r. Ponadto wyjaśnił, że naruszenie stwierdzono w wyniku przejazdu zespołu pojazdów składającego się z więcej niż 2 pojazdów. Nadto w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów stwierdzono również następujące naruszenie dopuszczalnej normy: – nacisk na grupie osi składającej się z trzech osi nienapędowych 28,15 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 4,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 17,25%), – rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów 44,10 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 4,10 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,25%), – podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy powołując się na art. 62 ust 4, art. 64 ust. 4b i art. 64 ust. 2 prd stwierdził, że obowiązuje zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I. Przejazd nienormatywny należy uznać za odstępstwo od normy. Przejazd pojazdem z ładunkiem podzielnym może zgodnie z przepisami odbywać się jedynie na podstawie zezwolenia kategorii I. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność. Co do zasady ładunki podzielne powinny być przewożone pojazdem normatywnym. Natomiast w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, w kwocie 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego GITD wskazał, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z więcej niż 2 pojazdów. Powyższa okoliczność spowodowała bowiem, że przejazd takim zespołem pojazdów jest automatycznie zaliczany do wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V w pozostałych przypadkach. Mając zatem na względzie, że kontrolowanym zespołem pojazdów przewożono ładunek podzielny z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym nałożono karę pieniężną jak za przejazd bez zezwolenia. W toku postępowania odwoławczego Skarżący pismem z 18 stycznia 2023 r. złożył wyjaśnienia, w których zwrócił uwagę, że stanowisko do ważenia pojazdów nie było dostosowane do stosowania na nim urządzeń pomiarowych, takich jak waga użyta w niniejszej sprawie. GITD odnosząc się do powyższej kwestii wskazał, że z treści protokołu z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów w ruchu z 21 listopada 2019 r. wynika, że wymiary dołu fundamentowego stanowiącego zagłębienie na wagi przenośne wynosiły: długość: 630 mm, szerokość: 4500 mm, głębokość: 56-60 mm. Zgodnie z pkt 2 dane techniczne wagi instrukcji użytkownika wag EWP-WWSE-028, wymiary gabarytowe wagi to 700 x 561 x 58 mm (dla wag WWSE). Stosownie do treści pkt 3 ww. instrukcji, dla zapewnienia dokładności ważenia należy wypoziomować nawierzchnię przed i za platformami pomiarowymi za pomocą modułów poziomujących (zespołów najazdowych) o wysokości 58 mm +/- 6 mm (+/- 10% wysokość platformy pomiarowej). Głębokość zagłębienia powinna wynosić 58 mm, przy czym dopuszcza się tolerancję od tego wymiaru +/- 6 (+/- 10% wysokości platformy pomiarowej). Mając na uwadze powyższe oraz głębokość wnęki tj. 56-60 mm i dopuszczenie przez producenta wag tolerancji +/- 6 mm głębokość dołu fundamentowego, organ odwoławczy wskazał, że głębokość dołu fundamentowego, w którym umieszczono wagi, była dostosowana do użytych wag. Natomiast szerokość dołu fundamentowego w wielkości 4500 mm i długość 630 mm nie miała wpływu na wyniki ważenia, gdyż wagi mieściły się w dole fundamentowym, a oś pojazdu podlegająca ważeniu znajdowała się w jednej płaszczyźnie z pozostałymi osiami pojazdu. Szerokość wagi wynosiła 561 mm, a zatem mieściła się w szerokości dołu fundamentowego. Natomiast przedstawiona przez Skarżącego argumentacja w żaden sposób nie potwierdzają jego tezy o nie dostosowaniu dołu fundamentowego do zastosowanych wag. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym wobec stwierdzenia, że ww. zespół pojazdów składał się z więcej niż 2 pojazdów. Sama okoliczność że kontrolowany zespół pojazdów składa się z więcej niż 2 pojazdów powodowała zakwalifikowanie naruszenia do kategorii V i wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych w przypadku wykonania takiego przejazdu bez zezwolenia. Dodatkowo w niniejszym przypadku przewożono ładunek podzielny, a zatem, nawet w przypadku, gdyby strona posiadała zezwolenie to i tak zostałaby wymierzona kara pieniężna w wysokości 15.000 złotych z tytułu naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 prd, gdyż w takim przypadku za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Poza stwierdzeniem naruszenia przejazdu pojazdem składającym się z więcej niż dwóch pojazdów, przeprowadzono czynności pomiarów zespołu pojazdów, które de facto już nie miały wpływu na kwalifikację i wymiar kary pieniężnej, lecz wykazały dodatkowo, że zespół pojazdów przekraczał dopuszczalny nacisk na grupie osi składającej się z trzech osi nie napędowych i dopuszczalną masę całkowitą. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego, stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały zachowane wszystkie warunki zawarte w instrukcji obsługi zastosowanej wagi. Jak wyjaśnił GITD kwestię wykonywania przejazdu zespołem pojazdów składającym się najwyżej z 3 pojazdów w sposób jednoznaczny uregulował ustawodawca w treści art. 62 ust. 4 prd. Ustawodawca wskazał, że jeśli chodzi o określenie ilościowe, to generalnie zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, tj. z ciągnika rolniczego i dwóch przyczep, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów tj. z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Z powyższego wynika, że 2 (dwie) przyczepy mogą być ciągnięte tylko przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny. Natomiast przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. Organ odwoławczy wskazał, że naczepa i przyczepa jako pojazdy posiadają inne numery identyfikacyjne VIN, mają indywidulane dane techniczne, co jednoznacznie wynika z dowodów rejestracyjnych. Dla naczepy o nr rej. [...] został nadany indywidualny nr VIN: [...], a dla przyczepy o nr rej. [...] nr VIN: [...]. Zdaniem GITD nie można zatem mówić, że oba pojazdy tworzą jedną naczepę i należy kwalifikować ją konstrukcyjne jako jedną naczepę. Jeżeli więc naczepa składa się z dwóch elementów oznaczonych dwoma różnymi numerami VIN i posiadającymi odrębne dowody rejestracyjne, to każdy z tych elementów jest odrębnym pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 31 prd. W rozpoznawanej sprawie zestaw pojazdów składał się z trzech pojazdów: ciągnika samochodowego o liczbie osi 3, naczepy o liczbie osi 2 oraz przyczepy o liczbie osi 3. Zestaw posiada łącznie 8 osi, tj. 3 osie posiada ciągnik samochodowy, 2 osie posiadała naczepa i 3 osie posiadała przyczepa. Każdy z tych składników pojazdów jest odrębnym pojazdem rejestrowanym na podstawie własnych dokumentów, posiada własny numer identyfikacyjny pojazdu (VIN), własny dowód rejestracyjny i jest przedmiotem odrębnych badań technicznych. Zauważyć również należy, że 3-osiowy ciągnik samochodowy jest pojazdem samochodowym przeznaczonym wyłącznie do ciągnięcia naczepy. W skład zespołu wchodziła 2-osiowa naczepa ciężarowa, a więc "przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd". Pojazd ten (2-osiowa naczepa) jest połączony z ciągnikiem samochodowym (pojazdem silnikowym) za pomocą siodłowego urządzenia sprzęgającego. Część jej masy spoczywa na ciągniku samochodowym (pojeździe silnikowym) i obciąża ten pojazd. Nie ma zatem wątpliwości, że jest to 2-osiowa naczepa ciężarowa. Ponadto definicja "pojazdu członowego" wskazana w art. 2 pkt 35 prd, w sposób jednoznaczny określa, że jest to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą - tj. z jedną naczepą. W związku z powyższym w ocenie GITD mając na uwadze, że sam przejazd takiego zespołu pojazdów powoduje zakwalifikowanie przejazdu do zezwolenia kategorii V w pozostałych przypadkach, to wszelkie czynności kontrolne dotyczące parametrów pojazdu nie mają już wpływu na kwalifikację i wymiar kary pieniężnej. Jednocześnie GITD wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego (jak) bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym w ocenie organu II instancji obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Ustawy te chronią inne dobra prawne, ustawa o transporcie drogowym - warunki przewozu, uczciwą konkurencję, a ustawa Prawo o ruchu drogowym - bezpieczeństwo w ruchu oraz drogi. Są to, więc sankcje wynikające z odrębnych przepisów. Ponadto w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa, gdyż kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 prd. W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 140ab prd, określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.W sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają, bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 prd. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się także przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 8 § 1 kpa, art. 189f § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364), art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wynikającej z tych przepisów zasady ne bis in idem poprzez wszczęcie wobec przewoźnika dwóch postępowań prowadzących do nałożenia dwóch kar za to samo zarzucone zachowanie (tożsamość czynu), tj. kary na podstawie art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 utd w zw. z Ip. 10.2.3 zał. nr 3 do utd oraz kary na podstawie art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 prd; w sytuacji gdy podmiot nie powinien być karany dwukrotnie za jedno i to samo zarzucone zachowanie, która to reguła ma zastosowanie również do sankcji administracyjnych o charakterze prewencyjnym lub represyjnym będących karami pieniężnymi, bowiem postępowanie karne na gruncie konwencyjnym i konstytucyjnym rozumiane jest szerzej niż na gruncie krajowym (patrz wyrok ETPCz w sprawie Engel, skarga nr 5100/71), a tożsamość zachowania należy rozumieć jako jedność czynu (idem), a nie tożsamość ocen prawnych dokonywanych z perspektywy dóbr prawnie chronionych; 2. art. 189a § 1 kpa, art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa a contrario oraz art. 189f kpa poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w prd przepisów kpa dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie prd, a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w prd zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 kpa, przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa kpa (por. m.in. wyrok VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22); 3. art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, w której waga zarzucanego naruszenia jest znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa, a kara w wysokości 15.000 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; 4. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 kpa i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie: 1. ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary nastąpiło przy niezgodnym z instrukcją użyciu wag, które m.in. nie były usytuowane we właściwym miejscu, przez co uzyskane wyniki ważenia mają wątpliwą wartość, bowiem nie zostały uzyskane w procedurze zgodnej z przepisami i pozostawiają poważne wątpliwości co do wyniku ważenia, który ma bezpośredni wpływ na nałożoną na stronę karę pieniężną; 2. organy błędnie uznały, że strona wykonywała przewóz zespołem pojazdów składającym się z 3 pojazdów, podczas gdy zespół ten w konfiguracji stosowanej w dniu przejazdu składał się z dwóch pojazdów, a organ nie udowodnił należycie że było inaczej i w istocie że doszło do zarzucanego stronie naruszenia; 2. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 prd, art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 utd w zw. z Ip. 10.2.4, Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do utd oraz art. 4 ust. 3 i art. 10e Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym w zw. z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika nr I pkt 4 do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE (przepisy dotyczące masy i wymiarów) poprzez nałożenie na przewoźnika kary za delikt dotyczący przekroczenia dopuszczalnej masy i wymiarów pojazdów na podstawie prd, w sytuacji gdy wobec przewoźnika zostało wszczęte drugie postępowanie za to samo naruszenie sklasyfikowane w utd, w sytuacji gdy naruszenia stypizowane w dwóch ustawach (prd i utd) dotyczą tego samego zachowania ("idem") i ich wspólnym źródłem jest Dyrektywa Rady 96/53/WE, którą wdraża prd i do której odwołuje się Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 stanowiące podstawę wprowadzenia w polskim porządku prawnym (w ustawie o transporcie drogowym) deliktów dotyczących mas i wymiarów pojazdów, a jednocześnie przedmiot ochrony obydwóch aktów prawa unijnego jest tożsamy i stanowi go ochrona konkurencji w zakresie działalności transportowej oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym, co naruszyło zasadę ne bis in idem; 2. art. 140aa ust. 1 prd w zw. z art. 62 ust. 4 prd poprzez nałożenie na Stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu zespołem pojazdów składającym się z większej liczby pojazdów niż dwa, podczas gdy w rzeczywistości skontrolowany zespół pojazdów składał się z dwóch pojazdów, więc na stronę nie powinna zostać nałożona kara pieniężna. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, w działaniu organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy sprostał przy tym regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 kpa, a sporządzone uzasadnienie decyzji II instancji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 kpa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny bowiem odzwierciedla ustalony w niej stan faktyczny. Wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniu 3 listopada 2021 r. doszło do przejazdu zespołu pojazdów składającego się z więcej niż 2 pojazdów. Jednocześnie to Skarżący odpowiada za to naruszenie, gdyż stosownie do art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd stroną postępowania w tej sprawie jest podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Należy podkreślić, że sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisami art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 prd za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną na podmiot wykonujący przejazd. Wprawdzie w świetle art. 64 ust. 2 prd pojazdem nienormatywnym, na przejazd którego uzyskano zezwolenie, nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I lub II, jednak stosownie do treści art. 140ab ust. 2 prd, w przypadku naruszenia tego zakazu, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W tej sytuacji organ prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) prd, wobec wypełnienia przez niego w ustalonym stanie faktycznym sprawy dyspozycji wspomnianych powyżej przepisów. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy poddany kontroli drogowej w dniu 3 listopada 2021 r. w miejscowości [...] (na autostradzie A1) zespół pojazdów składał się z dwóch czy trzech pojazdów. Organy obu instancji uznały ten zespół za trzypojazdowy, a zatem za pojazd nienormatywny w świetle art. 62 ust. 4 prd, który stanowi, że zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty (jak w tej sprawie) przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Skarżący z kolei uważa, że zespołu pojazdów w konfiguracji stosowanej w dniu przejazdu składał się z dwóch pojazdów. W ocenie Sądu stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe, gdyż organy zasadnie skonstatowały, że zaistniała nienormatywność kontrolowanego zespołu pojazdów, bowiem faktycznie składał się on z trzech (zamiast dozwolonych dwóch) pojazdów. Należy podkreślić, że z bezspornie z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że dla każdego z trzech pojazdów wchodzących w skład zespołu wystawiony został odrębny dowód rejestracyjny, a ponadto każdy z tych pojazdów miał nadane własne numery VIN oraz tablice rejestracyjne, a w konsekwencji podlegał odrębnym badaniom technicznym. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym dowód rejestracyjny to dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu pojazdu, który spełnia określone prawem wymagania, w tym wymagania o charakterze technicznym (art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 prd). Dowód rejestracyjny jest zatem dokumentem urzędowym potwierdzającym, że pojazd, którego rejestracja została w ten sposób potwierdzona, jest pojazdem w rozumieniu prd. Definicję pojazdu zawierają z kolei przepis art. 2 pkt 31, 50 i 52 tej ustawy a w pojęciu pojazdu mieści się również naczepa i przyczepa. Jeżeli zatem zarówno trzyosiowy ciągnik samochodowy marki Man o numerze rejestracyjnym [...], dwuosiowa naczepa marki D-Tec o numerze rejestracyjnym [...] i trzyosiowa przyczepa marki D-Tec o numerze rejestracyjnym [...], były zarejestrowane, jako odrębne pojazdy, to nie ma podstaw do zarzucenia organowi odwoławczemu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz do kwestionowania zajętego przez ten organ merytorycznego stanowiska, co do rzeczywistego charakteru połączonych elementów tego zespołu pojazdów. Jak już powyżej wyjaśniono status pojazdu określa dowód rejestracyjny, a nie okoliczności faktyczne, dotyczące sposobu jego użytkowania, w tym podkreślana w skardze jego funkcjonalność (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2017 r. sygn. akt II GSK 67/16; z 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1801/16 i z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1447/18). Nie ma tym samym żadnych podstaw prawnych, aby pomimo odrębnej rejestracji pojazdów w postaci dwuosiowej naczepy marki D-Tec o numerze rejestracyjnym [...] i trzyosiowej przyczepy marki D-Tec o numerze rejestracyjnym [...] i wystawienia na każdy z tych pojazdów dowodu rejestracyjnego, traktować je jako jeden pojazd. Na marginesie zauważyć należy, że konstrukcja naczepy umożliwia wykorzystanie jej jako dwa oddzielne pojazdy: jeden dwuosiowy a drugi trzyosiowy, całkowicie niezależnie z dwoma ciągnikami siodłowymi. Połączenie zatem przez Skarżącego tego typu dwóch niezależnych pojazdów celem chociażby zoptymalizowania kosztów przewozu, czy też usprawnienia logistyki, nie może w żadnym razie skutkować możliwością prawnego zakwalifikowania obu tych środków transportu jako jednego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że w dniu 2 listopada 2018 r. wpłynął do Sejmu RP projekt zmiany ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (druk nr 2985), w którym zaproponowano wprowadzenie nowych definicji: modułu przyczepy (pkt 50a) oraz przyczepy modułowej (pkt 50b). W uzasadnieniu projektu powołano się na dostępne aktualnie na rynku pojazdy modułowe wykorzystujące rozwiązania technologiczne umożliwiające podwyższenie możliwości w dziedzinie transportu ciężkiego, wskazując, że tego typu środki transportu będą mogły być wykorzystywane stosownie do ich przeznaczenia, w szczególności do przewozu ładunków niepodzielnych. Projekt ten jednakże, w trakcie trzeciego czytania na posiedzeniu Sejmu RP w dniu 14 grudnia 2018 roku, został skreślony z porządku obrad. Tym samym, aktualny stan prawny, nie pozwala, w ocenie Sądu, na przyjęcie, że sama istniejąca możliwość połączenia naczepy z przyczepą, determinuje zakwalifikowanie obu tych niezależnych pojazdów, jako jednego. Reasumując - w ocenie Sądu - na akceptację zasługiwało stanowisko organów uznające nienormatywność skontrolowanego zespołu pojazdów, gdyż w świetle obowiązujących przepisów prawa należało stwierdzić, że zespół pojazdów ciągnięty przez pojazd silnikowy składał się z trzech, nie zaś z dwóch pojazdów. Z tego też powodu Sąd podzielił stanowisko organów, że skoro sam przejazd takiego zespołu pojazdów powoduje zakwalifikowanie kontrolowanego przejazdu jak za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V to wyniki kontroli i czynności kontrolne dotyczące parametrów pojazdu pozostają bez wpływu na kwalifikację i wymiar nakładanej kary pieniężnej. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 140aa ust. 1 prd w zw. z art. 62 ust. 4 prd. Sąd przychylił się również do argumentacji organu odwoławczego przemawiającej za brakiem możliwości zastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 prd. To podmiot wykonujący przewóz powinien wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz, że nic więcej zrobić nie mógł, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, iż nie naruszy prawa, a tego rodzaju argumentacją Skarżący w tej sprawie się nie posługiwał. Zdaniem Sądu bowiem, przy dołożeniu należytej staranności możliwe było ustalenie, że środki transportu traktowane przez Skarżącego jako części jednej naczepy, stanowią w istocie dwa odrębne pojazdy i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez przejazd zespołu pojazdów w sposób zgodny z art. 62 ust. 4 prd. To obowiązkiem przewoźnika było przy tym takie zorganizowanie przewozu, by spełniał on wymogi przewidziane dla poruszania się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Natomiast samo przekonanie Skarżącego, iż złączone pojazdy o numerach rejestracyjnych [...] i [...], stanowią jeden pojazd, jest niewystarczające do uwolnienia przedsiębiorcy od ciążącej na nim odpowiedzialności. Odnosząc się z kolei do zarzutu sformułowanego w pkt 1.1. oraz 2.1. skargi, tj. naruszenia przez organ zasady ne bis in idem wskutek nałożenia na Skarżącego jako przewoźnika dwóch kar (na podstawie przepisów prd i utd) za to samo zachowanie, w ocenie Sądu także jest niezasadny. Wyjaśnienia wymaga, że jakkolwiek stany faktyczne spraw, w których nałożono na Skarżącego kary pieniężne były bardzo zbliżone, to jednak przypisane Stronie naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw, których znamiona penalizowanych na ich gruncie deliktów nie są jednak w sensie prawnym jednorodne. Z faktu, że w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie na ten sam podmiot nałożono kary pieniężne nie można wyprowadzić poglądu, że doszło do podwójnego ukarania Skarżącego za ten sam czyn. Delikt administracyjny przypisany Skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie był bowiem tożsamy deliktowi przypisanemu mu na podstawie art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 10.2.3 zał. nr 3 do tej ustawy. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Natomiast na gruncie drugiej z tych ustaw, tj. ustawy – Prawo o ruchu drogowym kara pieniężna, której wysokość jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd – jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. O ile w odniesieniu do odpowiedzialności na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym konieczne jest ustalenie dotyczące istnienia obowiązku posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia określonej kategorii oraz naruszenia tego obowiązku, to ustalenie to nie jest już konieczne – albowiem nie byłoby ono w ogóle przydatne – w odniesieniu do odpowiedzialności na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, gdyż ta okoliczność jest prawnie obojętna dla oceny ziszczenia się lub nie znamion tego deliktu. Kary wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego zostały tak określone, aby zapobiegać naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Inny jest przedmiot ochrony na podstawie ustawy o transporcie drogowym, niż ten, któremu służą przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Kara wymierzana jest co do zasady przewoźnikowi - profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu. Jej celem jest wymierzenie sankcji temu podmiotowi, który uczestnicząc w obrocie gospodarczym na zasadach konkurencji, przy wykonywaniu swej działalności, nie stosuje się do wymogów prawa, co może, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmianę do ustawy o transporcie drogowym, prowadzić, zgodnie z unormowaniami unijnymi, do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. Ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się również bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji. Natomiast kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 prd, kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieżenie niszczeniu sieci drogowej i niebezpieczeństwu w ruchu drogowym. Nie zachodzi więc tożsamość chronionego interesu prawnego. Nałożone na Skarżącego kary zostały wymierzone za różne naruszenia prawa. Zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym ani tym bardziej – przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konkludując wymierzenie Skarżącemu kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za różne czyny: dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów z przekroczeniem dopuszczalnych wymiarów – na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych bez odpowiedniego zezwolenia – na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie narusza zakazu podwójnego karania. Każde ze stwierdzonych naruszeń stanowi odrębny delikt administracyjny i każde naruszenie podlega osobnej karze na podstawie przepisów dwóch różnych ustaw, które realizują różne cele (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2021 r.; sygn. akt II GSK 717/21 i sygn. akt II GSK 248/21; z dnia 1 lipca 2020 r.; sygn. akt II GSK 330/20 i z 23 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1667/21). W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia (czy naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym) i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje nakładające karę. Do jednego zdarzenia polegającego na przejeździe pojazdu nienormatywnego wbrew wymogom lub zakazowi z art. 64 ust. 1 i ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zastosowanie mają różne normy prawne, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje. Wobec tego nie doszło także do naruszenia przepisów Dyrektywy Rady 96/53/WE i rozporządzenia Komisji 2016/403 wskazanych w pkt 2.1. petitum skargi. Z powołanych wyżej uregulowań wynika bowiem, że możliwe jest odrębne nakładanie sankcji za naruszenie stwierdzone na podstawie prd (jako powiązane z naruszeniem dyrektywy 96/53, zmienionej dyrektywą 2015/719) i utd (jako będące wynikiem naruszeń określonych w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009 i załączniku I rozporządzenia 2016/403). Z porównania zapisów rozporządzenia 1071/2009 i mającego charakter wykonawczy względem niego rozporządzenia 2016/403 oraz dyrektywy 96/53 zmienionej dyrektywą 2015/719 wynika, że chronią odmienne, choć w pewnych obszarach zazębiające się dobra. Dlatego i kategoria dóbr chronionych przez utd i prd skutkuje możliwością nakładania odrębnych kar za naruszenia, mimo że stwierdzonych podczas jednej kontroli (por. wyroki NSA z 28 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 375/21 i II GSK 248/21). Z przedstawionych powodów niezasadne okazały się zarzut wskazane w pkt 1.1. i pkt 2.1. petitum skargi. Ponadto Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie za trafne uznał też stanowisko GITD, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189f kpa, określający przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z art. 189a § 2 kpa wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVA kpa w tym zakresie nie stosuje się. Przepisem odrębnym, który reguluje m.in. kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, jest w okolicznościach tej sprawy art. 140aa ust. 4 prd. Stosowanie tego przepisu w praktycznym wymiarze ma bowiem w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f kpa, albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVA kpa nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 kpa zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w art. 189f § 2 kpa w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVA kpa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. wyroki NSA z 28 września 2021 r. sygn. II GSK 375/21 i sygn. akt II GSK 248/21 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 8038/22). Stąd też Sąd nie podziela sformułowanych w skardze zarzutów odnośnie nieuzasadnionego odstąpienia przez organ odwoławczy od rozważenia materialnych przesłanek zastosowania przepisu art. 189f kpa. W konsekwencji nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 189a § 1 i § 2 pkt 1-3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.