VI SA/Wa 692/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia zjazdu z drogi krajowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] września 2019 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej A. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm., dalej "u.d.p.") i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2019 r., znak [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Kierownika Rejonu [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy przywrócenia zjazdu z drogi krajowej. Ww. decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 4 marca 2019 r. A. D. ("strona", "skarżąca") wezwała Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (także jako "GDDKiA") do przywrócenia naruszonego prawa własności nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] w miejscowości [...] poprzez odtworzenie zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Kierownik Rejonu [...], pismem z dnia 17 września 2019 r., odmówił przywrócenia zjazdu z drogi krajowej nr [...] do ww. nieruchomości. A. D. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, Zastępca Dyrektora Oddziału w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - działając z upoważnienia GDDKiA - na podstawie art. 134 k.p.a., wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r., stwierdzające niedopuszczalność wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 133/20, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd uznał, że pismo z dnia 17 września 2019 r. mogło i powinno zostać potraktowane jako decyzja administracyjna odmawiająca odtworzenia zlikwidowanego zjazdu. Następnie pełnomocnik strony uzupełnił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem z dnia 20 maja 2020 r., w którym zawarł wniosek dowodowy o przesłuchanie następujących świadków: W. D., B. B., J. M., S. D. oraz S. D. na okoliczności daty powstania zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] (przed 1962 r.), na istnienie tego zjazdu przed przebudową drogi polegającą na wykonaniu chodnika w 2012 r. oraz na okoliczność sposobu dojazdu do ww. działek. W związku z sytuacją epidemiologiczną (COVID-19), GDDKiA zwrócił się do pełnomocnika strony o nadesłanie pisemnych oświadczeń świadków na ww. okoliczności. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego organ zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia końcowego oświadczenia. Strona skarżąca nie skorzystała z tego prawa. GDDKiA we wskazanej na wstępie decyzji - uwzględniając wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 13 3/20, że zarządca drogi rozpatrzył merytorycznie, w formie decyzji administracyjnej, sprawę dotyczącą odtworzenia (przywrócenia) przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości skarżącej (tj. działek nr [...] i [...]) w miejscowości [...] - stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2019 r. odpowiada prawu i utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 29 ust. 2 u.d.p. wykazaniu podlega zakres miejscowy i czasowy przebudowy (budowy) drogi oraz istnienie zjazdu przed budową (przebudową) drogi. Z projektu wykonawczego z maja 2012 r. dla przedsięwzięcia pn. "Przebudowa drogi krajowej nr [...][...] w zakresie budowy chodnika prawostronnego na odcinku od km: 718 + 449,24 do km: 719+ 185,3 oraz chodnika lewostronnego od km: 718 + 472,70 do km: 718 + 788,75 w miejscowości [...] " wynika, że przebudowa drogi krajowej nr [...] miała miejsce m.in. na wysokości działek strony (tj. około km 718 + 500, strona lewa). Następnie organ przytoczył definicję "zjazdu" wynikającą z art. 4 ust. 8 u.d.p. i wskazał, że użyty w art. 29 ust. 2 ww. ustawy zwrot "zjazdów dotychczas istniejących" odnosi się do bezpośredniego i legalnego dojazd z drogi publicznej do sąsiadującej z nią nieruchomości. Ww. stanowisko organ poparł tezami z orzeczeń sądów administracyjnych. GDDKiA zauważył, że samo fizyczne istnienie w terenie bezpośredniego połączenia działki położonej przy drodze z drogą, nawet spełniającego wymogi techniczne przewidziane dla zjazdu, nie oznacza automatycznie, iż mamy do czynienia ze zjazdem. W rozpatrywanej sprawie sporne jest istnienie, zarówno prawne, jak i faktyczne, zjazdu na wysokości działek nr [...] i [...]. Zauważył, że A. D. w wezwaniu z dnia 4 marca 2019 r. podniosła, iż zjazd "od strony sklepu" istnieje od wielu lat, a ona sama korzysta z niego od 1995 r. Strona jako dowód na poparcie swojego twierdzenia przedstawiła decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości nr [...] i [...], w uzasadnieniu której organ stwierdził, iż nowo wydzielone działki ([...],[...],[...] [...] i [...]) posiadają dojazdy z istniejącej drogi. W ocenie GDDKiA, decyzja organu innego (Burmistrz [...]) niż zarządca drogi w żaden sposób nie potwierdza legalności opisanych w nich dojazdów, a jedynie wskazuje na przyleganie tych działek do drogi. Sam Burmistrz [...] w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r., znak [...] przyznał, iż istnienia zjazdu do działki strony w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r., znak [...] należy jedynie domniemywać. Następnie organ poddał ocenie dowody z oświadczeń zgłoszonych świadków. Wskazał, że z uwagi na podane w oświadczeniach numery PESEL, trzech świadków - tj. S. D. (rocznik [...]), S. D. (rocznik [...]) i J. M. (rocznik [...]) - nie mogło skutecznie wypowiedzieć się na temat istnienia zjazdu od 1962 r. Czwarty świadek - Pan W. D. (rocznik [...]), był zaś wówczas małym dzieckiem. Zdaniem organu doświadczenie życiowe oraz logika wskazują, iż jest mało prawdopodobne, aby świadek pamiętał stan faktyczny w tym miejscu sprzed 58 lat, z dokładnością co do roku. Zeznania świadków organ uznał zatem za niewiarygodne co do faktów z lat 60 - tych. Odnosząc się zaś do zeznań świadków dotyczących lat 80 - tych i 90 - tych, zauważył, iż wówczas kwestia zjazdów była uregulowana już prawnie, tj. w ustawie o drogach publicznych, i sam fakt wykonywania przejazdu z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości strony nie dowodzi, iż był to przejazd legalny. Organ wskazał również, iż nie bez znaczenia jest, że przywołani świadkowie to - z wyjątkiem sąsiada J. M. - członkowie bliskiej rodziny strony (S. D. i S. D. - synowie, W. D. - małżonek, B. B. - matka). Reasumując, organ uznał, iż zeznania świadków nie stanowią dowodu na okoliczność istnienia legalnego zjazdu przed przebudową drogi dokonaną w 2012 r., konkretnie, jak podnosi strona od 1962 r., a jedynie - na istnienie zjazdu zwyczajowego, okazjonalnego. Jednocześnie organ wskazał, że na zdjęciach dostępnych w Internecie, datowanych na czerwiec 2012 r., tj. sprzed przebudowy drogi krajowej nr [...], brak jest jakiegokolwiek śladu fizycznego istnienia zjazdu do działek nr [...] i [...]. W archiwalnych zasobach Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie ma decyzji zezwalającej na jego lokalizację. Ponadto zjazd ten nie jest zaznaczony w projekcie z 2003 r. organizacji ruchu dla badanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Kolejnym dowodem, którym dysponuje zarządca drogi, jest ewidencja zjazdów prowadzona dla drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] przez Rejon w Nowym [...] Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w której nigdy nie figurował zjazd objęty żądaniem (tj. około km 718 + 500, strona lewa). Zgodnie z tym dokumentem funkcjonują tam następujące zjazdy, strona lewa ww. drogi: do działki nr [...] w km 718 + 470, a dalej zjazd w km 718 + 657. Ponieważ w toku procesu inwestycyjnego polegającego na budowie (przebudowie) drogi przywróceniu podlegają wyłącznie zjazdy zewidencjonowane w Banku Danych Drogowych, to tym samym spornego zjazdu nie uwzględniono w dokumentacji projektowej dotyczącej wykonania chodnika w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Organ zwrócił uwagę na znaczenie danych znajdujących się w Banku Danych Drogowych jako dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 k.p.a. W podsumowaniu organ wskazał, że - wbrew twierdzeniom strony - podczas wykonywania chodnika w 2012 r. nie doszło wcale do likwidacji zjazdu do nieruchomości nr [...] i [...]. Wnosząc skargę na decyzję GDDKiA z dnia [...] grudnia 2020 r., skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie już zebranego w sprawie materiału dowodowego, i niedokonanie jego wszechstronnej całościowej oceny, w szczególności w zakresie dowodu z zeznań B. B., W. D., J. M., S. D. i S. D., dokumentacji zdjęciowej załączonej do akt sprawy, w tym tej załączonej do zeznań świadka Wojciecha Dziadkowiec wskazującej na stan rzeczy istniejący przed dokonaniem spornej przebudowy jak i po przebudowie, a także załączonej do wniosku skarżącej decyzji Urzędu gminy [...] stwierdzającą istnienie dojazdu do wyżej wymienionych działek z drogi publicznej, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że sporny zjazd z drogi publicznej nigdy nie istniał (...) w związku z czym organ bezpodstawnie przyjął, że nigdy nie istniał zjazd rozumiany jako bezpośredni i legalny dojazd z drogi publicznej do sąsiadującej z nią działki skarżącej, w związku z czym organ nie ma obowiązku jego odtworzenia, co z kolei skutkowało bezpodstawnym zastosowaniem przez organ art. 29 ust. 2 u.d.p. i wydaniem na podstawie ww. normy prawnej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie odtworzenia zjazdu, w sytuacji gdy organ winien był w ramach czynności materialno-technicznych zlikwidowany zjazd odtworzyć; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 20, poz. 90 ze zm.) poprzez jego zastosowanie do spornego zjazdu, w sytuacji gdy sporny zjazd istniał przed 7 maja 1962 r., a więc przeć datą wejścia w życie wyżej wymienionego przepisu prawa, wobec czego ww. norma prawna nie mogła znaleźć zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy; Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję należało uchylić, z innych jednak powodów niż podniesione w skardze. Postępowanie administracyjne, zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 4 marca 2019 r., miało na celu ustalenie w pierwszej kolejności, czy nieruchomość skarżącej - składająca się z działek o nr [...] oraz [...] - posiadała przed 2012 r. dostęp do drogi krajowej nr [...] w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.d.p. W ww. wniosku podniesiono, że dostęp taki istniał od wielu lat i został zlikwidowany w trakcie przebudowy w 2012 r. drogi krajowej nr [...][...] - [...] i budowy chodnika. Zgodnie z art. 29 ust. 2 u.d.p., w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Sąd orzekający w pełni podziela dotychczasowy kierunek wykładni art. 29 ust. 2 u.d.p. w orzecznictwie sadowymi, zgodnie z którym pojęciem zjazdów istniejących należy objąć jedynie zjazdy wybudowane legalnie, a zatem po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p. lub na podstawie poprzedzającego powołaną regulację art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 20, poz. 90 ze zm.) wprowadzającego do systemu prawnego instytucję urządzenia zjazdu podlegającego reglamentacji prawnej w postaci zezwolenia na jego wykonanie przez zarządcę drogi w formie decyzji. Innymi słowy, jeśli istniejące w dacie przebudowy drogi publicznej zjazdy nie były zjazdami wybudowanymi na podstawie decyzji zezwalającej i za zezwoleniem zarządcy drogi, to taki zjazd nie może być traktowany jako istniejący w rozumieniu w art. 29 ust. 2 u.d.p. W niniejszej sprawie brak dowodów na istnienie takiego legalnego zjazdu w okresie obowiązywania ustawy o drogach publicznych - zarówno tej z 1962, jak i obecnej z 1985 r. Nie wykazano także, że przed wejściem w życie ustawy z 1962 r. (tj. przed dniem 7 maja 1962 r.) istniał bezpośredni dojazd do nieruchomości skarżącej z drogi publicznej. Dokumenty z urzędowych baz danych (Bank Danych Drogowych) nie potwierdzają urządzenia takiego zjazdu. Zjazd ten nie został również zaznaczony w projekcie z 2003 r. organizacji ruchu dla badanego odcinka drogi krajowej nr[...]. Poza tym - jak wynika z zaskarżonej decyzji - w archiwalnych zasobach GDDKiA nie ma decyzji zezwalającej na jego lokalizację. Istnienia legalnego zjazdu w ww. miejscu nie mogą dowodzić zeznania (de facto - pisemne oświadczenia) świadków, które sprowadzają się do zapewnień, że zjazd taki istniał od wielu lat. W okresie obowiązywania obu kolejnych ustaw o drogach publicznych może mieć znaczenie wyłącznie istnienie urządzonego zgodnie z prawem dojazdu do drogi publicznej. Takich formalnych okoliczności nie można zaś wykazać za pomocą dowodów ze świadków. W tym miejscu należy zauważyć, że strona skarżąca powołuje się w skardze na zdjęcia dołączone do pisma świadka W. D., z których to zdjęć ma wynikać, "jak wyglądało przed budową chodnika i po przebudowie". Sąd wskazuje, że w aktach znajdują się wydruki (zdjęcia) z programu Google obrazujące - według informacji z nich wynikających - stan drogi z czerwca 2012 r i z września 2017 r. Także takie dowody nie są przydatne do oceny legalności zjazdu. Wbrew stanowisku skarżącej, istotnych okoliczności w ww. zakresie nie można również wyprowadzić z decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. zatwierdzającej podział nieruchomości, w wyniku którego wydzielone zostały działki skarżącej. Dla porządku wskazać należy, że w ww. decyzji mowa jest o tym, że nowo wydzielone działki ([...],[...],[...][...] i [...]) "posiadają dojazdy z istniejącej drogi". Sam Burmistrz [...] w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r., przyznał, iż istnienia zjazdu do działki strony w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1996 można jedynie domniemywać. Sąd wskazuje, że po pierwsze w decyzji nie posłużono się ustawowym sformułowaniem zjazd. Po drugie w decyzji - poza tym jednym zdaniem - brak jakichkolwiek innych danych, które pozwoliłyby ocenić status (i czas powstania) dojazdu z działki skarżącej do drogi publicznej. Z wyżej wymienionego aktu nie wynika zatem bezspornie i niewątpliwie, że - na dzień jego wydania - powstałe w wyniku podziału działki rzeczywiście miały legalny dostęp do drogi publicznej. Decyzja Burmistrza [...] nie tworzy bowiem nowego stanu prawnego w omawianym zakresie, ani nie może legalizować żadnego istniejącego w dacie jej wydania stanu faktycznego związanego z dostępem do drogi publicznej. Prawidłowo organ ocenił także dowody z zeznań (oświadczeń) świadków na okoliczność istnienia ww. zjazdu przed datą wejścia w życie ustawy 1962 r. Pamiętać należy, że wykazaniu w ten sposób podlegały okoliczności istniejące w konkretnej dacie. Żaden jednak świadek nie powoływał się w swoich zeznaniach wprost na fakty sprzed dnia 7 maja 1962 r. Organ ocenił wiarygodność ww. dowodów weryfikując je ze względu na ich indywidualne cechy i obiektywne okoliczności. W ramach tej oceny organ wskazał, że z uwagi na młody wiek części świadków oraz znaczny upływ czasu (ok. 58 lat) od zdarzeń, których dotyczyły ich oświadczenia, a także ze względu na powiązania rodzinne świadków ze skarżącą, nie można dać tym dowodom wiary. Zastrzeżeń organu podnoszonych w powyższym zakresie nie sposób podważyć. Wnioski organu pozostają w zgodzie z doświadczeniem życiowym i logiką. Zatem wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających legalność zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działek skarżącej w okresie od dnia 7 maja 1962 r. do remontu drogi krajowej w 2012 r. oraz wobec braku argumentów przemawiających za samowolnym utworzeniem go przed dniem 7 maja 1962 r., prowadzenie postępowania w oczekiwanym przez skarżącą zakresie - wyznaczonym przez art. 29 ust. 2 u.d.p. - było bezprzedmiotowe. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie w przypadku stwierdzenia urządzenia zjazdu - na przedstawionych wyżej warunkach - z drogi publicznej przed jej przebudową. Powyższe uzasadniało zatem zastosowanie w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. Zakończeniu postępowania przez organ poprzez wydanie rozstrzygnięcia formalnego nie stał na przeszkodzie prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 133/20. W wyroku tym wskazano, ze podstawą prawną do merytorycznego rozpoznania wniosku jest art. 29 ust. 2 u.d.p. Jedynie bowiem taka forma załatwienia sprawy dotyczącej żądania odbudowy zjazdu, który kiedyś istniał, gwarantuje możliwość weryfikacji władczego stanowiska organu wyrażonego w tym zakresie. Takich okoliczności w sprawie jednak nie ustalono. Kontrolując zatem decyzję z dnia [...] września 2019 r., GDDKiA powinien uwzględnić wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie. Pamiętać bowiem należy, że Sąd w ww. wyroku przesądził już, że pismo Kierownika Rejonu [...] z dnia 17 września 2019 r. mogło i powinno zostać potraktowane jako decyzja administracyjna odmawiająca odtworzenia zlikwidowanego zjazdu. Skoro zatem w sprawie wydana została decyzja o odmowie odtworzenia zlikwidowanego zjazdu pomimo niestwierdzenia jego istnienia przed przebudową drogi, to organ - rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - powinien skorygować ten błąd i uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie I instancji (art. 138 § 1 pkt 2). Brak było bowiem prawnych możliwości do wydania aktu - wprawdzie negatywnego dla strony - ale rozstrzygającego sprawę co do istoty. Sąd wskazuje, że nowela ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z kwietnia 2015 r. wprowadziła zmianę w zakresie regulacji zawartej w art. 145 p.p.s.a. przez dodanie § 3, który przewiduje umorzenie przez sąd postępowania administracyjnego. Sąd wydaje takie orzeczenie, jeżeli uchylając decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jednocześnie stwierdzi istnienie przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego. Orzeczenie sądu zastępuje w takim przypadku rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Sąd orzekający skorzystał z ww. uprawnienia i na podstawie art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Na podstawie zaś art. 206 p.p.s.a. Sąd ograniczył wysokość zasądzonych na rzecz skarżącej kosztów postępowania do kwoty uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Zasadnicze zastrzeżenia skargi koncentrowały się bowiem na kwestiach dowodowych. Tymczasem w sprawie doszło do błędu w subsumcji polegającego na wadliwym podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawny (czyli niewłaściwym zastosowaniu normy prawnej przy ustalonym stanie faktycznym). Stan faktyczny został zaś w sprawie ustalony bez zarzutu. Sąd w pełni go aprobuje. Niewątpliwie aktualna sytuacja faktyczna na działkach skarżącej (brak zjazdu) jest uciążliwa, jednakże fakt ten sam w sobie nie może stanowić podstawy uznania żądania skarżącej gdyż nie znajduje ono podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Dlatego należało orzec, jak w wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).