VII SA/Wa 1202/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Iwona Ścieszka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi B.H. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 27 marca 2023 r. nr DNGS-WOZ.414.30.2023.AG w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie. 1. Zaskarżonym postanowieniem z 27 marca 2023 r. znak DNGS-WOZ.414.30.2023.AG Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), oraz art. 157 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (dalej: "p.g.g"), po rozpatrzeniu zażalenia B.H. zastępowanej przez pełnomocnika r.pr. M.B. na postanowienie Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 13 lutego 2023 r., znak: DSK- V.7634.829.2023 odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], na działce nr [...]- utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Minister wyjaśnił, że Burmistrz [...], wnioskiem z [...]października 2022 r. (znak: [...]), wystąpił do Marszałka Województwa Wielkopolskiego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], na działce o nr ewid.: [...]. Marszałek Województwa Wielkopolskiego, działając w trybie art. 65 § 1 k.p.a., pismem z 17 października 2022 r. przekazał ten wniosek Ministrowi. Minister wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem, a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Burmistrza [...]. NSA postanowieniem sygn. akt II OW 298/22 z 17 stycznia 2023 r. wskazał Marszałka Województwa Wielkopolskiego, jako organ właściwy w przedmiotowej sprawie. Rozpatrując wniosek Burmistrza [...]z [...]października 2022 r. organ, na podstawie analizy danych przedstawionych w ww. wniosku stwierdził, że przedmiotowa inwestycja położona jest częściowo na terenie złoża węgla brunatnego "[...]". Granice ww. złoża zostały wyznaczone w "Kompleksowej dokumentacji geologicznej złoża węgla brunatnego [...]w kat. C+B miejscowość: [...], gmina: [...], [...], [...], woj. [...]", która została zatwierdzona przez Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych decyzją znak: KZK/012/M/pf48/5302/87/89 z 10 listopada 1989 r. Ponadto, granice udokumentowanego złoża węgla brunatnego "[...]", przedstawione są na ogólnodostępnym serwisie internetowym Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "[...]". Zgodnie z art. 95 p.g.g. - udokumentowane złoża kopalin, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gminy. Z kolei w art. 125 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 2556 ze zm., dalej" "p.o.ś."), mowa jest o ochronie złóż kopalin polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin. Zasoby kopalin, które stanowią jeden z elementów środowiska naturalnego powinny być traktowane podobnie jak walory przyrody ożywionej, krajobraz, wody powierzchniowe i podziemne. Mając na uwadze ich nieodnawialność, a więc fakt, że ich utrata jest nieodwracalna, złoża kopalin powinny być chronione w szczególnie troskliwy sposób dla racjonalnego ich wykorzystania. Ochrona zasobów kopaliny stanowi zasadę sprawiedliwości międzypokoleniowej, która dotyczy w szczególności istoty zrównoważonego rozwoju. W związku z powyższym ochrona zasobów kopalin ma na celu zabezpieczenie dostępności tych zasobów w celu ich gospodarczego wykorzystania w przyszłości. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi instrument służący ustaleniu zasad zagospodarowania i zabudowy terenu, stosowany w sytuacji braku planu miejscowego. Właściwe organy uczestniczące w postępowaniu w przedmiocie wydania tejże decyzji winny mieć na uwadze cytowane regulacje p.g.g. i P.o.ś.. Dopuszczenie do realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego, uniemożliwi wykorzystanie zasobów złoża w przyszłości. Mając na uwadze powyższe Marszałek Województwa Wielkopolskiego odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła B.H. Minister opisał zarzuty i tezy zażalenia i stwierdził, że z dokumentacji geologicznej złoża węgla brunatnego "[...]" WB [...]wynika, iż zasoby bilansowe przedmiotowego złoża wynoszą 321 545 tys. ton. Zasoby geologiczne bilansowe są ilością kopaliny w granicach złoża (w tysiącach ton, tysiącach metrów sześciennych lub milionach metrów sześciennych), której jakość odpowiada aktualnym kryteriom gospodarczego wykorzystania, a złoże spełnia kryteria geologiczno-górnicze bilansowości umożliwiające eksploatację zasobów, których cechy naturalne oraz warunki występowania umożliwiają podejmowanie jego eksploatacji, co potwierdzają również parametry złoża w zakresie nadkładu (śr. 43,02 m) i miąższości (śr.4,23 m), przy czym do nadkładu zalicza się te osady występujące ponad kopaliną lub w jej obrębie, które nie mają cech kopaliny głównej, towarzyszącej ani współwystępującej, lecz zarazem możliwe jest ich odrębne wydobycie. Niewielka warstwa występującego nadkładu w przedmiotowym złożu pozwala sądzić, że jest ono łatwo dostępne do wydobycia, co w konsekwencji również ogranicza ewentualne koszty konieczne do uzyskania do niego dostępu. Miąższość złoża to odległość pomiędzy jego górną (stropem) a dolną granicą (spągiem). Zgodnie z definicją zawartą w p.g.g. złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Pojęcie "korzyści gospodarczych" czy "gospodarczego uzasadnienia" powinny być rozumiane bardzo szeroko, nie tylko, jako doraźny zysk, ale również, jako korzyść pośrednia w postaci tworzenia miejsc pracy, ogólnej aktywizacji gospodarczej, źródło niezbędnych surowców dla innych gałęzi przemysłu. Złoża kopalin są szczególnym składnikiem środowiska. Ich eksploatacja jest niezbędna dla zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych człowieka, gdyż ponad 80-90% przedmiotów i materiałów użytkowanych w życiu codziennym jest wytwarzanych z surowców mineralnych, pozyskiwanych w wyniku eksploatacji złóż kopalin. Zabezpieczenie możliwości eksploatacji złóż kopalin, jako źródła surowców mineralnych jest zatem nieodzownym warunkiem zrównoważonego rozwoju. Mając na uwadze nieodnawialny charakter złóż kopalin, a więc fakt, że ich utrata jest nieodwracalna, złoża powinny być chronione w szczególnie troskliwy sposób dla racjonalnego ich wykorzystania. Oznacza ona możliwość jak najdłuższego ich wykorzystywania, także przez przyszłe pokolenia. Spojrzenie na eksploatację złóż, jako działalność, która ma podstawowe znaczenie dla stałego, trwałego dobrobytu społeczeństwa powoduje, że dostępność złóż powinna być jednym z kluczowych zagadnień planowania i zagospodarowania przestrzennego. W szczególności zabudowa - komunalna, drogowa, przemysłowa - bardzo ogranicza możliwość eksploatacji podziemnej złóż kopalin z powodu wymagań ochrony powierzchni, a w przypadku eksploatacji odkrywkowej wykluczają. Udokumentowane zasoby geologiczne złoża węgla brunatnego "[...]" WB [...]pozwalają sądzić, że w przyszłości może być ono eksploatowane metodą odkrywkową wymagającą zdjęcia nadkładu i przeniesienia go na zwałowisko co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę nad złożem. Powyższe oznacza więc, że wydobycie zasobów ze złoża odbywać się będzie poprzez zdejmowanie z powierzchni kolejnych warstw ziemnych i wydobywanie surowców ze złoża. W tego rodzaju sposobie wydobycia kluczową rolę odgrywa zatem swobodny dostęp do złoża z powierzchni ziemi, zatem jakakolwiek trwała zabudowa w tym miejscu blokuje możliwość jego wydobycia. Trzeba zatem podkreślić, że złoża nadające się do wydobywania metodą odkrywkową nie mogą być odłączone od nieruchomości bez jej uszkodzenia bądź istotnej zmiany. Węgiel brunatny jest najważniejszym surowcem energetycznym występującym w kraju, pełniącym od lat rolę strategiczną. Nieodnawialność i wyczerpywalność złóż kopalin powoduje konieczność racjonalnego nimi gospodarowania, co przejawiać się powinno w pierwszej kolejności poprzez działania ochraniające powierzchnię terenu nad złożem przed zabudową utrudniającą, a niekiedy uniemożliwiającą ich zagospodarowanie. Problem ochrony złóż kopalin przed zabudową jest szczególnie istotny w przypadku złóż eksploatowanych odkrywkowo. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu kwestii Minister wyjaśnił, że samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony niezależnie od tego, czy już podlega eksploatacji, czy też będzie eksploatowane dopiero w przyszłości. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że obowiązek ujawnienia złóż kopalin w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie oznacza obowiązku ukształtowania planu w sposób umożliwiający eksploatację złoża, zaś rozstrzygnięcie o przeznaczeniu nieruchomości na cele związane z wydobywaniem kopaliny pozostawione jest uznaniu rady gminy. Jednak gmina ma obowiązek takiego ukształtowania planu, aby zapewnić ewentualną możliwość jego eksploatacji w przyszłości, gdy taka potrzeba zajdzie. Zasada racjonalnej gospodarki złożem kopaliny stanowi jeden z głównych nakazów kierowanych do adresatów przepisów dotyczących złóż kopalin. Pojęcie "racjonalności gospodarowania zasobami" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach prawa. Normami pomocnymi do jego zdefiniowania mogą być przykładowo normy dotyczące właściwości geologicznych złóż kopalin, związane m.in. z wielkością i konturami granic złoża, jego położeniem względem innych złóż, a także innymi cechami budowy geologicznej złoża, w tym jakością kopaliny, parametrami skał otaczających złoże, warunkami hydrogeologicznymi etc. W podobny sposób wypowiadają się przedstawiciele doktryny, którzy wskazują, że racjonalne gospodarowanie złożem kopaliny odnosić się powinno nie tylko do okresu eksploatacji złoża, lecz także i do etapów: przedeksploatacyjnego oraz poeksploatacyjnego. Z powyższych względów Minister przyjął, że zasadę "racjonalnego gospodarowania zasobami złóż", o której mowa w art. 125 P.o.ś. należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko, jako eksploatację (wydobycie kopaliny ze złoża), lecz także, jako np. zachowanie (ochronę) złoża dla potrzeb eksploatacji w przyszłości, co implikuje z kolei zakaz zabudowy. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, które mają prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom. Dodatkowo - dbałość o środowisko naturalne jest konstytucyjnym obowiązkiem zarówno państwa, jak i każdego podmiotu. Instytucja uzgodnienia ma na celu uzyskanie stanowiska oraz wskazania warunków wyspecjalizowanego organu w danej dziedzinie w sprawie realizacji planowanych inwestycji. Tym samym należy podzielić stanowisko organu uzgadniającego, że zabudowanie obszaru, na którym znajdują się złoża uniemożliwi trwale dostęp do jego eksploatacji. W konsekwencji jest to sprzeczne z zasadą ochrony nieodnawialnych zasobów środowiska przyrodniczego, w tym kopalin, która sprowadza się do racjonalnego gospodarowania tymi zasobami oraz ich kompleksowego wykorzystania. Co istotne, treść przyjętej uchwałą Rady Ministrów 29 marca 2022 r. Polityki Surowcowej Państwa, której nadrzędnym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa surowcowego kraju poprzez zagwarantowanie dostępu do niezbędnych surowców (krajowych oraz importowanych) zarówno obecnie, jak i w perspektywie wieloletniej, uwzględniającej zmieniające się potrzeby przyszłych pokoleń typuje węgiel brunatny, jako surowiec strategiczny dla polskiej gospodarki, wymagający tym samym szczególnej ochrony. Z uwagi na planowany sposób zagospodarowania terenu działki ponad złożem uznać należy, że złoże węgla brunatnego "[...]" WB [...]będzie trwale niedostępne dla eksploatacji, a co za tym idzie zostanie utracona możliwość jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. Pozytywne uzgodnienie ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby zatem naruszenie zasady szczególnej ochrony złóż kopalin oraz zasady racjonalnej gospodarki złożem. Mając na uwadze opisany stan faktyczny, Minister uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Gdyby organ administracji geologicznej w ramach procedury uzgodnieniowej nie miał się kierować podstawową zasadą ochrony złóż kopalin, wówczas pod znakiem zapytania stałby w ogóle cel i sens wprowadzenia wspomnianego obowiązku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W gestii organu uzgadniającego nie leży proponowanie zmian w treści projektu decyzji. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że wymóg ochrony złoża wynikający z treści art. 125 P.o.ś. uniemożliwia uzgodnienie projektu decyzji w przedłożonym kształcie. Obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem administracji geologicznej, w sytuacjach przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. jest podyktowany przede wszystkim koniecznością ochrony dobra publicznego i bezpieczeństwa. Powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanym organom gwarantuje fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi, określającymi cele, zasady i formy ochrony. Dokonywana przez te organy, w ramach szczególnych kompetencji, ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi, gwarantuje zatem m.in. zachowanie właściwej proporcji między ochroną dobra publicznego i bezpieczeństwa, a ingerencją w prawo własności (w tym prawo Inwestora do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości). Na gruncie obowiązujących przepisów jednym z instrumentów prawnych umożliwiających zabezpieczenie interesów państwa w zakresie ochrony udokumentowanych złóż kopalin jest wykorzystanie instrumentów przewidzianych w u.p.z.p. w tym odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jest to skutkiem istnienia nieodnawialnych zasobów złóż kopalin, których wykorzystywanie może następować wyłącznie w miejscach ich występowania. Z punktu widzenia ochrony złóż kopalin, konieczne jest zabezpieczenie odpowiedniej przestrzeni oraz zagwarantowanie odpowiedniej odległości od zabudowy mieszkaniowej, bowiem ewentualna, przyszła eksploatacja złoża będzie wiązała się z emisją hałasu, głównie za sprawą maszyn podstawowych - koparek i zwałowarek. Koparki są wielkogabarytowymi źródłami hałasu, które składają się z szeregu funkcjonalnie powiązanych źródeł składowych (napędy, przenośniki, itp.). Każda z tych maszyn współpracuje z układem: stacja napędowa - taśmociąg, tworząc złożony układ wibroakustyczny zmieniający swoje położenie. Obecnie podejmuje się działania mające na celu ograniczenie emisji hałasu poprzez montaż specjalnych ekranów akustycznych wzdłuż taśmociągów, na ciągach przenośników taśmowych montuje się cichobieżne krążniki, jednak nadal emisje hałasu są znaczące. Marszałek Województwa Wielkopolskiego ustalił wszystkie okoliczności faktyczne, które były w niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia ewentualnej decyzji zezwalającej na realizację planowanej inwestycji, Żaden z przepisów nie nakłada na organ uzgadniający obowiązku wskazania, jakie wymogi powinna spełniać decyzja o warunkach zabudowy, aby możliwe było jej pozytywne uzgodnienie. Organ uzgadniający nie ma prawa ingerować w przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji oraz zmieniać jego ustalenia. Natomiast ma obowiązek uzasadnić swoje stanowisko, co też w niniejszej sprawie uczynił. Analiza tego uzasadnienia wskazuje jednoznacznie przyczyny odmowy pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, prawidłowe odczytanie stanowiska organu uzgadniającego nie powinno stanowić problemu dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Każde rozstrzygnięcie jest wynikiem odrębnego postępowania administracyjnego, uwzględniającego okoliczności, specyfikę i jego indywidualny charakter. Poza tym nawet wcześniej wydane rozstrzygnięcia w podobnych stanach faktycznych i prawnych, ale podjęte z naruszeniem prawa nie mogą przemawiać za wydawaniem kolejnych łamiących prawo rozstrzygnięć. Prawidłowy odczyt mapy wskazuje, że praktycznie cała powierzchnia działki skarżącej znajduje się na terenie udokumentowanego złoża. Wynika to również z treści projektu decyzji przedłożonej do uzgodnienia Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego, jak i dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie. Dodatkowo z niniejszego odczytu mapy wynika, że działki bezpośrednio graniczące z nieruchomością skarżącej pozostają niezabudowane. W sprawie niniejszej nie zachodzą żadne wątpliwości, że Organ zastosował się prawidłowo do dyspozycji wyrażonej w art. 125 P.o.ś. i udzielił omawianemu złożu stosownej ochrony. O konieczności udzielenia niniejszej ochrony nie przesądza zatem rodzaj, charakter inwestycji a fakt, że zabudowanie obszaru, na którym złoże się znajduje uniemożliwi trwale dostęp do jego ewentualnej eksploatacji. Jak wynika z karty złoża złoże "[...]" WB [...]jest udokumentowane. Co istotne, forma złoża jest pokładowa, zaś jako sposób eksploatacji wskazano odkrywkę. Powyższe oznacza więc, że wydobycie zasobów ze złoża odbywać się będzie poprzez zdejmowanie z powierzchni kolejnych warstw ziemi (nadkładu o średniej grubości 43,02 m) i wydobywanie surowców ze złoża. Istotne jest także to, że zgodnie z informacją zawartą w systemie [...], zasoby złoża sięgają 321 545 tys. ton, a zatem nie jest to złoże marginalne, czy wyeksploatowane. W powyższej sytuacji zezwolenie na dalszą zabudowę powierzchni terenu, pod którym istnieje złoże wpływałoby na istotne ograniczenie możliwości korzystania z jego zasobów. W postępowaniu uzgodnieniowym, organ administracji geologicznej dokonuje wyłącznie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, w przewidzianym do tego terminie, z zastrzeżeniem, że po jego bezskutecznym upływie i milczeniu, uzgodnienie uznaj e się za dokonane bez zastrzeżeń, co otwiera drogę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W kontekście powyższego należy wskazać, że obowiązkiem organów geologicznych było dokonanie oceny zamierzonego sposobu zabudowy w kontekście jego położenia na obszarze złoża i konieczności zapewnienia kopalinom ochrony polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym ich wykorzystaniu. Powyższe stanowiło obowiązek organu administracji geologicznej wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 125 P.o.ś. Wyrażona w art. 125 P.o.ś. zasada "racjonalnego gospodarowania zasobami złóż" była przedmiotem szerokiej analizy zarówno Marszałków Województw, Ministra Klimatu i Środowiska, jako organów administracji geologicznej, ale także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jako Sądu właściwego do rozstrzygania skarg na postanowienia ww. organów. Zgodnie z wykształconą i aktualną linią orzeczniczą w tego rodzaju sprawach sąd administracyjny stał na wyraźnym stanowisku, iż na mocy tego przepisu samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony. Minister podkreślił, że nabycie nieruchomości na terenie, na którym gmina nie uchwaliła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawsze rodzi pewne ryzyko po stronie inwestora, czy będzie mógł wykorzystać teren zgodnie ze swoim zamierzeniem. Jedynie w przypadku nieruchomości znajdującej się na terenie objętym planem miejscowym inwestor może mieć pewność, że może realizować inwestycję w sposób zgodny z przeznaczeniem terenu określonym w tym dokumencie. Tymczasem, w niniejszej sprawie skarżąca posiada nieruchomość, która nie ma określonego w żaden sposób swojego przeznaczenia, a ponadto znajduje się w całości na terenie udokumentowanego złoża kopaliny objętego ustawową ochroną. Podejmując jakiekolwiek zamierzenie budowlane Inwestor musi brać pod uwagę istniejący stan prawny, w tym także w zakresie udokumentowanych złóż kopalin. Natomiast organy administracji geologicznej są zobligowane, w ramach postępowania uzgodnieniowego zapewnić, by ochrona tychże złóż miała charakter realny, co niekiedy wymaga odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP Minister wyjaśnił, że właściciel nieruchomości gruntowej, w sprawie którego odmawia się, dla planowanej przez niego inwestycji, uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wprawdzie doznaje ograniczenia prawa własności, ale nie narusza to istoty tego prawa i wynika z ustawy, co pozostaje w zgodności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności, w tym przypadku ograniczenie służy realizacji celu publicznego, jakim jest zapewnienie dostępności do surowców, co z punktu widzenia gospodarki ma kluczowe znaczenie. Po pierwsze, prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a wykonywanie tego prawa odbywa się, jak wskazuje to art. 140 k.c., w granicach określonych m. in. przez ustawy. Ustawami takimi są m. in. P.g.g., P.o.ś. oraz u.p.z.p. Po drugie, wykładnia i zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie przez Organ uwzględnia m.in. takie dobra jak bezpieczeństwo surowcowe kraju oraz ochrona złóż kopalin, czyli wartości chronionych w Konstytucji RP w ramach m. in. zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP). Wbrew przekonaniu skarżącej w sprawie nie chodzi zatem o zakaz jakichkolwiek inwestycji na obszarach, na których stwierdzono istnienie kopalin, ale takie ich kształtowanie, które umożliwi eksploatacje złóż w przyszłości. Za niezasadne uznał Minister również zarzuty procesowe. Nie naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a. w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego postanowienia. W sprawie ani nie mamy do czynienia z odstąpieniem od utrwalonego sposobu załatwiania spraw tego samego rodzaju, ani też nie ma miejsca podważenie zaufania do organu, czego nie należy mylić z nieakceptowaniem stanowiska organu. Dokumentacja złóż kopalin wprost uzasadnia stanowisko organu o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Organ ustalił wszystkie okoliczności faktyczne, które były w niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia ewentualnej decyzji zezwalającej na realizację planowanej inwestycji. Organ, mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj inwestycji i usytuowanie działki skarżącej dokonał oceny wpływu tej inwestycji na ochronę złóż, w szczególności, jakie konsekwencje może ona mieć dla możliwości eksploatacji tego złoża w przyszłości i miał wystarczające podstawy do przyjęcia, że zabudowa nieruchomości skarżącej jest sprzeczna z zasadami ochrony tego złoża. Dokonana przez organ ocena nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. W szczególności ogólnodostępnej karty informacyjnej złoża uzyskanej z sytemu Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "[...]", z której wynika, że złoże spełnia warunki do jego eksploatacji, jak też danych zawartych w ogólnodostępnym Geoportalu Infrastruktury Informacji Przestrzennej prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, jak również danych zawartych w Bilansie zasobów złóż kopalin w Polsce sporządzonym przez Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych danych czy źródeł, z których wynikałoby, że fakty podane przez organ nie są rzetelne i nie mogą być podstawą ustaleń faktycznych w tej sprawie, a w konsekwencji - podstawą odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji. Nie wystąpiła konieczność przeprowadzania przez organ uzgadniający dodatkowego postępowania dowodowego dotyczącego bezpośrednio graniczących działek. Przede wszystkim, przyczynę odmowy uzgodnienia stanowi okoliczność, iż zabudowa działki skarżącej uniemożliwi eksploatację złoża węgla brunatnego "[...]" WB [...]spełniającego warunki do jego eksploatacji, co prowadziłoby do naruszenia zasady racjonalnego gospodarowania kopalinami oraz kompleksowego ich wykorzystania, określonej w art. 125 P.o.ś. Tym samym, brak było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego co do tego, czy zabudowa na działkach sąsiadujących nie narusza tych zasad. Każda sprawa dotycząca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ma charakter indywidualny i zależy od wielu różnych czynników, które zostały omówione w zaskarżonym postanowieniu. Dla organu istotny jest fakt istnienia złoża i konieczność jego ochrony przed trwałą zabudową. Definicja złoża kopaliny wymaga, by nagromadzenie minerałów mogło przynieść korzyść gospodarczą. Dlatego też do uznania danego nagromadzenia minerałów za złoże konieczne jest spełnienie parametrów granicznych określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, z wyłączeniem złoża węglowodorów z 1 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 987). Fakt, że dane nagromadzenie kopalin jest określone w sporządzonej dokumentacji geologicznej, jako złoże pozwala już na uznanie, że jego wydobycie może przynieść korzyść gospodarczą. Ustawodawca nie uzależnia zastosowania zasady ochrony złoża od stopnia zaawansowania planów czy zamierzeń dotyczących wydobycia kopalin. Powołane wyżej przepisy P.g.g. i P.o.ś. nie różnicują ochrony złóż od tego, w jakim stopniu dane złoże jest rozpoznane. Skarżąca nie kwestionuje faktu, że w niniejszej sprawie inwestycja miałaby znajdować się na terenie, na którym złoże zostało rozpoznane. W tej sytuacji Organ I instancji prawidłowo uznał, że wymóg ochrony złoża wynikający z treści art. 125 P.o.ś. uniemożliwia uzgodnienie projektu decyzji w przedłożonym kształcie. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, jakie powinno zawierać, m.in. podstawę prawną, uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ w sposób zwięzły i zrozumiały przedstawił przesłanki, którymi się kierował przy odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Marszałek Województwa Wielkopolskiego szczegółowo odniósł się do tej kwestii, wskazując, że w przypadku przedmiotowego złoża, konieczne będzie zastosowanie metody odkrywkowej, która wymaga zdjęcia nadkładu i przeniesienie go na zwałowisko, co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę ponad złożem. Odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie, daje gwarancję, że gospodarka złożem będzie prowadzona racjonalnie i kompleksowo, zwłaszcza, że jego wydobycie (nawet tylko potencjalne), a przede wszystkim czerpanie z tego korzyści ekonomicznych, leży w interesie publicznym w kontekście całego kraju, a nie tylko gminy. W przedmiotowej sprawie interes strony stoi w ewidentnej kolizji z interesem społecznym. W doktrynie wyrażany jest jednolity pogląd, w myśl którego "Organ administracji zobowiązany jest do wyważenia ciężaru relacji pomiędzy interesem obywateli i interesem społecznym. W momencie kolizji pomiędzy nimi ograniczeniu podlegać będzie słuszny interes obywateli, ale tylko w zakresie, w jakim narusza on interes społeczny. Organ musi zatem zachować proporcję pomiędzy celem interesu społecznego i zakresem ograniczenia słusznego interesu obywateli." (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, 2020). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że przedmiotowa inwestycja stoi na przeszkodzie interesowi społecznemu, jakim jest ochrona złoża węgla brunatnego "[...]" WB [...]. Realizacja tej inwestycji spowoduje bowiem utrudnienie eksploatacji ww. złoża w przyszłości. Tymczasem wyrażony zarówno w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, jak i w ustawie Prawo ochrony środowiska nakaz ochrony złóż kopalin sformułowany jest bezwarunkowo w tym znaczeniu, że organ administracji geologicznej nie jest upoważniony do swobodnego wyboru, którym złożom powinien udzielić ochrony, a którym nie. Tym samym stosownemu ograniczeniu musi podlegać słuszny interes strony, co w niniejszej sprawie wyraża się w odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wspomnianej inwestycji. 2. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 17 kwietnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Pełnomocnik skarżącej zarzucił: "1. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 95 ust. 1 ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyprowadzenie z owego przepisu wniosku, iż "racjonale gospodarowanie" złożem kopalin polegać ma na odmowie uzgodnienia warunków zabudowy na działce właściciela nieruchomości; 2. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 95 ust. 1 ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze poprzez wyprowadzenie z ww. przepisu normy prawnej zakazującej zabudowy przez właściciela nieruchomości w przypadku wystąpienia kopalin na jego działce; 3. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 104 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze poprzez jego niezastosowanie, który to przepis wprost wskazuje, iż wyłączenie możliwości zabudowy (lub ograniczenie możliwości zabudowy) może nastąpić na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 4. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 53 ust 4 pkt 5 oraz art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przekonaniu, iż organowi przysługuje uprawnienia do stwierdzenia, iż projektowana inwestycja będzie stwarzała przeszkody w przyszłym (potencjalnym) eksploatowaniu złoża kopalin w przyszłości; 5. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie prawa własności właściciela nieruchomości, poprzez wyprowadzenie w sposób "dorozumiany" normy zakazującej zabudowy nieruchomości, na której występują złoża kopalin; 6. naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej miały istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, tj. a. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zgromadzenia w sprawie kompletnego materiału dowodowego oraz braku dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego; b. naruszenia art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dowolne, a nie swobodne dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; c. naruszenie art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób daleki od budzącego zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej; d. art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na braku podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia e. art. 124 § 1 oraz 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na braku wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w ramach zaskarżonego postanowienia i zaniechanie wyjaśnienia, w jaki sposób inwestycja (eksploatacja złoża), co do której nie ma racjonalnych i prawnych podstaw (m.in. wprost wykluczenie w aktach planistycznych), że może kiedykolwiek nastąpić, ma jednocześnie stanowić uzasadnienia naruszenia prawa własności skarżącej". Pełnomocnik skarżącej wniósł "o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 23 stycznia 2023 r. (znak: DSK-V.7634.14.2023) na okoliczność: braku równego traktowania obywateli w zakresie uzyskiwania uzgodnień, uzgadniania (milczącego) inwestycji polegających na wznoszeniu ferm fotowoltaicznych, odmowa uzgadniania inwestycji polegających na budowach domów mieszkalnych" oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego w całości i zasadzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że pojęcie racjonalności, czy kompleksowości nie wyjaśnia sytuacji prawnej i faktycznej właścicieli nieruchomości znajdujących się nad złożem węgla brunatnego. Co więcej racjonalne gospodarowanie złożem i kompleksowe wykorzystanie kopalin może prowadzić również do takiego rozwiązania, w którym złoże nigdy nie będzie eksploatowane. Racjonalne podejście do złoża prowadzi do wniosku, że dopóki nie zostanie wyznaczony obszar i teren górniczy, wszelkie ograniczenia dla lokalnej społeczności, wiążące się zakazem zabudowy, rozwojem infrastruktury gospodarczej, przyrodniczej czy możliwością lokalizacji inwestycji celu publicznego spowodują konkretne straty i ograniczenie potencjału rozwojowego lokalnej społeczności. Żaden przepis związany z planowaniem przestrzennym nie wprowadza wprost ograniczeń w zakresie korzystania z własności nieruchomości, bądź też nie nakłada na samorząd lokalny, w razie ujawnienia złóż, obowiązku ograniczenia praw właścicieli nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego czy planu zagospodarowania przestrzennego. Racjonalna gospodarka zasobami środowiska, nie jest podstawą do blokowania zmian w zagospodarowaniu terenu motywowanych występowaniem nawet udokumentowanych złóż kopalin. Biorąc pod uwagę wykładnię językową art. 95 p.g.g. oraz art. 125 p.o.ś., ani potoczne rozumienie oparte na wyjaśnieniu słownikowym słowa ochrona, ani kontekst umieszczenia w tych przepisach ochrony złoża nie prowadzi do wyprowadzenia normy prawnej zakazującej zabudowy przez właściciela nieruchomości jego własności. Nie da się również wyprowadzić zakazu zabudowy nieruchomości także z wykładni celowościowej. Skoro celem ujawnienia jest ochrona złoża, a ochrona ta polega na racjonalnym gospodarowaniem złożem i kompleksowym wykorzystaniem przez Państwo kopaliny w postaci węgla brunatnego, to obwiązki są nałożone na struktury właściwych organów Państwa, a nie właścicieli prywatnych obywateli, którzy nie zostali żadnym przepisem prawa rangi ustawowej ograniczeni w korzystaniu i dysponowaniu swoja własnością. Odmienna interpretacja naruszałaby wprost treść art. 64 ust 3 Konstytucji RP. Zgodnie z jej treścią własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Zatem wszelkie możliwości ograniczenia korzystania z prawa własności muszą wynikać wprost z ustawy, a nie zostać "dorozumiane". Wyżej zawarte rozważania potwierdza także analiza treści art. 18 i nast. oraz art. 104 p.g.g. Ustawodawca przewidział w tej ustawie wprowadzenie określonych uprawnień dla użytkownika górniczego, z którymi wiążą się ograniczenia w prawie własności innych osób z żądaniem wykupu nieruchomości, obszarów i terenów górniczych czy ustanowienie użytkowania górniczego i uzyskanie koncesji na wydobycie. Takich możliwości nie daje samo niezdefiniowane pojęcie ochrony złoża węgla. Nasuwa się oczywisty logicznie wniosek, że skoro w przypadku obszaru i terenu górniczego wprowadzono wprost ograniczenia prawa własności to w przypadku ujawnienia złoża, takich ograniczeń nie ma. Jest to w pełni uzasadnione. Trudno by było zaakceptować stan, w którym doszłoby do ograniczania możliwości korzystania z własności nieruchomości, np. poprzez zakaz zabudowy, ze względu na bliżej nieokreśloną możliwość eksploatacji. Mielibyśmy tutaj do czynienia ze zdarzeniem przyszłym i niepewnym, które skutkowałoby spadkiem wartości nieruchomości i brakiem możliwości rozwoju regionu i to przy braku mechanizmu rekompensaty strat. Zatem ustawodawca uzależnił ograniczenia prawa własności nie od samego istnienia złoża węgla brunatnego, które być może nigdy nie będzie eksploatowane, ale od uzyskania koncesji i realnego rzeczywistego przeznaczenia złoża do wydobycia. Prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a wykonywanie tego prawa odbywa się, jak wskazuje to art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych m.in. przez ustawy. Ustawami takimi są także między innymi p.g.g, p.o.ś., czy u.p.z.p. Jednak w zakresie, w jakim odnoszą się wprost do ograniczenia prawa własności i zawierają wprost normy o charakterze abstrakcyjnym i powszechnym odnoszące się do hipotezy zawartej w ustawie i wskazują dyspozycję normy takie ograniczenie na prawo własności nakładające. Jednak nie jest możliwa wykładnia, przeprowadzona zgodnie z zasadami i regułami demokratycznego państwa prawnego, która prowadziłaby do uznania, że w przypadku, gdy studium studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, czy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy ujawnieniu złoża, nie ma ograniczeń związanych z zagospodarowaniem złoża węgla brunatnego, możliwe jest nieuzgodnienie decyzji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy lub wydanie wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego, który uniemożliwiałby zabudowę jedynie z przyczyny istnienia udokumentowanego złoża węgla brunatnego. Sposób realizacji publicznego interesu ochrony złoża został uregulowany i dostosowany do racjonalnej polityki surowcowej państwa. Z analizy całokształtu regulacji wynika, że sposób korzystania ze złóż opiera się na racjonalnej polityce dysponenta złoża skarbu państwa, który w sposób odpowiedzialny i planowy realizuje swoje zadania, a ewentualne ograniczenia dla właścicieli nieruchomości znajdujących się nad złożem muszą być uzasadnione zamiarem eksploatacji złoża, być jak najmniej dotkliwe i zrekompensowane. Szczegółowe zasady gospodarowania złożami kopalin i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy p.g.g. - art. 81 ust. 3 p.o.ś. Tym samym ocena prawidłowości działania organu administracji geologicznej w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin przy uwzględnieniu kryterium racjonalnej gospodarki złożami kopalin, w tym możliwości eksploatacji tych złóż w przyszłości, nie może być zastosowane w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych zawarty w ustawie. Jeżeli zatem p.g.g. w sposób konkretny i literalny przewidziała określone ograniczenia własności na właściwym etapie procesu zmierzającego do eksploatacji, to nie można tych ograniczeń przenosić na inne okoliczności faktyczne i prawne. Inaczej mówiąc, jeśli ustawa Prawo geologiczne i górnicze przewidziała ograniczenia prawa własności właścicieli nieruchomości znajdujących się w zakresie oddziaływania złoża na etapie wyznaczenia obszaru i terenu górniczego, a nie przewidziała ich w związku z udokumentowaniem złoża kopaliny, to żadne ograniczenie, w tym zakazu zabudowy, zgodnie z prawem nie jest możliwe do nałożenia na podstawie decyzji administracyjnej. To dopiero art. 104 ust 5 pkt 2 p.g.g. wprost pozwala wyłączyć z zabudowy lub ograniczyć zabudowę na określonym obszarze. Dopiero na tym etapie, nie wcześniej zgodnie z prawem można wyłączyć zabudowę nieruchomości z przyczyn związanych z istnieniem złoża węgla brunatnego. Zgodnie z treścią art. 53 ust 4 pkt 5 u.p.z.p. decyzje o lokalizacji celu publicznego uzgadnia się z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Na podstawie art. 60 ust 1 u.p.z.p., przepis ten ma też zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji decyzje te nie mogą być wydane bez zgody organu geologicznego w przypadku ich wydawania na terenie, gdzie zlokalizowane jest złoże węgla brunatnego. Art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. W związku z tym, to organ administracji geologicznej powinien w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej. Niewątpliwie też organ administracji geologicznej, jako organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Jest zobowiązany do współdziałania z perspektywy regulacji obszarów występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz wód podziemnych, ale zakres uzgodnienia nie może przekraczać ram prawnych i kształtować w sposób dowolny, na czym ma polegać ochrona złoża. W postępowaniu tym chodzi przede wszystkim o wykorzystanie specjalistycznej wiedzy i dokumentacji posiadanej przez dany organ geologiczny, a nie umożliwieniu mu dowolny wpływ na wynik decyzji. Jeżeli nawet przyjąć, że właściwy organ administracji geologicznej w ramach procedury uzgodnieniowej kieruje się zasadą ochrony złóż kopalin, że taki był zamiar ustawodawcy to z pewnością nie mieści się w tym uprawnienie do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego czy projektowana inwestycja - z uwagi na udokumentowane złoże kopalin - nie będzie stwarzała przeszkód na przyszłość w jego eksploatacji. Taka kompetencja musiałaby wynikać wprost z ustawy i zostać też uregulowana w zakresie ograniczeń prawa własności i roszczeń odszkodowawczych, a ponadto biorąc pod uwagę, że dokumentacja eksploatacji złoża następuje dopiero na etapie procedury koncesyjnej, w dyspozycji organu administracji geologicznej nie ma wystarczającej wiedzy, aby przeprowadzić taką ocenę. Działanie organu w tym zakresie determinują przepisy ustawy p.g.g. i p.o.ś., które nakładają na organ geologiczny obowiązek uwzględnienia właśnie ww. przepisów w procesie zagospodarowania przestrzennego i tylko w tym zakresie pozwalają na ingerowania w proces decyzyjny. Przepisy te z pewnością nie wprowadzają uprawnienia pozwalającego na zakaz zabudowy czy zakaz realizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto władztwo planistyczne w zakresie uznania, o braku przeznaczenia określonego obszaru gminy na cele budowlane, na poziomie aktu prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje radzie gminy. Uznanie, że na poziomie decyzji o warunkach zabudowy możemy również wyłączyć jakiś obszar z zabudowy przeniósłby w sposób nieusprawiedliwiony i niezgodny z treścią przepisów kompetencje na organ wykonawczy gminy i organ administracji geologicznej. W postanowieniu Marszałek Województwa Wielkopolskiego odmawiając uzgodnienia planowanej inwestycji nad złożem węgla brunatnego wskazuje się, że taka zabudowa jest sprzeczna z zasadą ochrony złóż i prowadzi do utraty możliwości jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. Marszałek uznał, że celem uzgodnienia projektu decyzji z organem administracji geologicznej jest zapewnienie ochrony udokumentowanych złóż kopalin oraz wykluczenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości, która mogłaby w przyszłości uniemożliwić ich eksploatację. Pogląd ten należy uznać za błędny i nieznajdujący uzasadnienia zarówno w obowiązujących przepisach prawa jak i doświadczeniu życiowym. Decyzje o warunkach zabudowy, ze względu na swój zasięg i charakter nie skutkują sposobem zagospodarowania terenu działki ponad złożem w taki sposób, że będzie powodować trwałą niedostępność dla eksploatacji, a co za tym idzie zostanie utracona możliwość jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. W pierwszej kolejności należy wskazać, że dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy wydaje się dla konkretnej, jednostkowej inwestycji, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 53 ust 3 u.p.z.p. określa, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast art. 61 u.p.z.p. wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących określonych warunków. Ustawodawca wskazuje, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu i jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem zakres oceny i analizy dotyczy wyłącznie nieruchomości, na której lokalizowana inwestycja, ewentualne w zakresie jej oddziaływania. Organ administracji geologicznej nie może wykraczać poza zakres postępowania i wpływać na jednostkową sytuację stron postępowania, uwzględniając potencjalne zagospodarowanie innych nieruchomości w zakresie oddziaływania złoża. Nie można też pominąć istoty użytkowania górniczego, które w przypadku uzyskania koncesji na eksploatację złoża pozwala na dostęp do cudzej nieruchomości i możliwości korzystania z niej w sposób dowolny łącznie z wykupem, niezależnie od sposobu jej zagospodarowania. Zatem fakt zabudowy nieruchomości nie stanowi przeszkody prawnej w dostępie do złoża. Biorąc to pod uwagę pojedyncza inwestycja na nieruchomości, realizowana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy nie stanowi trwałego ograniczenia dostępu do złoża węgla brunatnego i nie wyłącza prawnych możliwości ubiegania się o koncesję na eksploatację kopaliny. Poza zakresem kompetencji organu geologicznego jest ocena ekonomiczna wpływu potencjalnej inwestycji na wartość nieruchomości i ewentualne koszty związane z odszkodowaniami. Na etapie wydania wzmiankowanych decyzji brak jest możliwości oceny wpływy pojedynczej inwestycji na skale przedsięwzięcia, jakim jest ewentualna eksploatacja złoża. Nie jest też możliwe wykroczenie poza zakres konkretnego postępowania i tylko w zakresie tego postępowania organ administracji geologicznej dokonuje uzgodnienia. Za całkowicie irracjonalny argument należy uznać, że zabudowa nieruchomości np. jednorodzinnym domem mieszkalnym w sposób trwały uniemożliwi powstanie kopalni w bliżej nieokreślonej przyszłości. Potencjalne inne inwestycje powodujące zabudowanie kolejnych nieruchomości na złożu nie mogą wpływać na uzgodnienia organu administracji geologicznej, gdyż nie to jest przedmiotem postępowania administracyjnego. W kontekście pojedynczej inwestycji uznanie, że pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby o naruszeniu zasady szczególnej ochrony złóż kopalin oraz zasady racjonalnej gospodarki złożem wydaje się całkowicie nieuzasadnione i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych. Stosownie do art. 95 p.g.g. udokumentowane złoża kopalin, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa, nie wpływa samo przez się na możliwość odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Zatem błędne jest założenie i stanowi nadużycie prawa, że przepis ten, a także art. 125 p.o.ś., stanowią samoistną podstawę prawną pozwalającą odmówić uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i traktować go, jako instrument zastępczy w przypadku braku właściwych regulacji prawnych i zastosowania innych instytucji prawnych przewidzianych przez właściwe przepisy w związku z gospodarczym wykorzystaniem kopalin. Świadoma realizacja polityki surowcowej państwa nie może polegać na nieuzgadnianiu decyzji administracyjnych dotyczących zabudowy nieruchomości tylko dlatego, że znajduje się złoże kopaliny. Takie działanie uznać należy za sprzeczne z prawem. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy to taki zakaz zabudowy nieruchomości wprowadziłby wprost w ustawie. Działka [...], obręb geodezyjny [...]znajduje się na granicy złoża, co z całą pewnością powinno mieć wpływ na postanowienie wydane przez organ, bowiem żadnej mierze zabudowa przedmiotowej działki nie wpłynie na przyszłe (ewentualne) wykorzystanie złoża kopalin. Jednocześnie, z informacji posiadanych przez skarżącą w sposób jednoznaczny wynika, iż pozytywne uzgodnienia uzyskały inwestycje dotyczące ferm fotowoltaicznych. Biorąc pod uwagę naczelną zasadę prawa, zgodnie z którą wszyscy są równi wobec prawa, tym mniej uzasadniona i logiczna wydaje się odmowa uzgodnienia inwestycji skarżącej. Powyższy brak równości potwierdzony został w piśmie Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 23 stycznia 2023 Jak ponadto wynika z treści uchwały nr V/70/19 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 25 marca 2019 r. - plan zagospodarowania województwa Wielkopolskiego - Wielkopolska 2020+ rozpoczęcie eksploatacji przedmiotowego złoża jawi się, jako niedopuszczalne i nieprawdopodobne (zarówno w ujęciu prawnym, ekonomicznym, ekologicznym czy klimatycznym). W zakresie eksploatacji węgla brunatnego, przedmiotowa uchwała jednoznacznie wskazuje na brak możliwości eksploatacji przedmiotowego złoża na terenie Gminy [...]- "Wykluczenie eksploatacji złóż węgla brunatnego poza granicami powiatów: konińskiego, tureckiego i kolskiego, ze względu na ponadlokalne konsekwencje działalności górniczej i konieczność przeciwdziałania ich skutkom" (vide: strona 94 części tekstowej uchwały). Eksploatacja węgla brunatnego w okolicach [...] (w szczególności ze złoża "[...]") nie została ujęta w wykazie planowanych inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w tabeli 8, a zgodnie z cytowanym powyżej postanowieniem części tekstowej wprost wykluczono możliwość eksploatacji tego złoża. Eksploatacji wskazanego złoża nie uwzględnia się także w akcie o charakterze gminnym, tj. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. W uchwale z [...]lipca 2013 r. ([...]Rady Miejskiej [...]wskazano wprost, że w ramach długookresowych uwarunkowań rozwoju Gminy nie uwzględnia się eksploatacji złoża węgla brunatnego (vide: strona 15 oraz 18 części tekstowej). Zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]teren, na którym znajduje się działka skarżącej przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zieleni parkowej i turystyki. Ponadto w studium zawarte są zapisy: "Już w latach międzywojennych zostały odkryte w rejonie [...]złoża węgla brunatnego, głównie w okolicy [...], [...]i [...]. Wielkość zasobów określa się na 226 min. Ton. Węgiel znajduje się na głębokości od 18 do 60 m pod powierzchnią terenu przy grubości złoża od 2 do 6 m. Mimo pozornie dogodnych warunków eksploatacji w systemie odkrywkowym, z uwagi na uwarunkowania przyrodnicze, ekonomiczne i techniczne nie uwzględnia się ich w rozwoju gminy. W przypadku eksploatacji węgla metodą odkrywkową nastąpiłyby nieodwracalne zakłócenia stosunków wodnych - powstanie leja depresyjnego i przesuszenie kompleksów leśnych". W opinii Ministra Energii z 2018 r. w sprawie dalszej perspektywy funkcjonowania węgla brunatnego (do 2030roku, z perspektywą do 2050) identyfikuje się złoże w [...], jako złoże bez znaczenia strategicznego i nie planuje się jego eksploatacji. Powyższe dokumenty, z przyczyn nieznanych skarżącej, zostały zupełnie pominięte przez organy dwóch instancji. 3. W bardzo obszernej odpowiedzi Ministra na skargę organ – szczegółowo uzasadniając swe stanowisko – podtrzymał przekonanie o trafności rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że odmowa uzgodnienia warunków zabudowy innych, pobliskich nieruchomości skarżącej była już przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu. W 3 wyrokach - z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 659/23 oraz z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 734/23 i sygn. akt VII SA/Wa 755/23 - WSA w Warszawie oddalił 3 skargi B.H. na postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z 27 stycznia 2023 r. znak DNGS - WOZ.414.10.2023.AG, oraz z 27 lutego 2023 r., znak DNGS-WOZ.414.24.2023.AG i z 27 lutego 2023 r., znak DNGS-WOZ.414.23.2023.AG - również w przedmiocie uzgodnienia na rzecz skarżącej projektów decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też, z natury rzeczy, uzasadnienie wyroku w sprawie niniejszej jest zbieżne z uzasadnieniem wyroków w sprawach sygn. akt VII SA/Wa 659/23 i VII SA/Wa 734/23 oraz VII SA/Wa 755/23. Zbieżność powodowana jest również tożsamością zarzutów pełnomocnika skarżącej, kierowanym przeciwko postanowieniu Ministra w niniejszej sprawie i w sprawach wyżej wymienionych. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 13 lit. a p.o.ś. ochrona środowiska – spoczywająca m.in. na organach właściwych do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - polega również na racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Przepisy ustawy o ochronie środowiska (art. 81 ust. 3 p.o.ś.), odnosząc się do ochrony szczególnego przedmiotu, jakim są złoża kopalin, odsyłają do ustawy Prawo geologiczne i górnicze, stanowiąc jednocześnie, że te złoża podlegają ochronie, wyrażającej się w racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących (art. 125 p.o.ś.). Dlatego też szczegółowe warunki zagospodarowania konkretnego terenu, powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja także w przyszłości. Hipoteza art. 125 p.o.ś, prowadzi bowiem do wniosku, że złoża kopalin podlegają ochronie, polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących i nastawiona jest właśnie na efektywne wykorzystywanie tego dobra rzadkiego. Tym samym, skoro gospodarka kopalinami powinna być prowadzona w sposób racjonalny i kompleksowy, to dopuszczanie zabudowy mieszkaniowej na udokumentowanym złożu ją w rzeczywistości uniemożliwia i to w sposób sprzeczny z ochroną środowiska. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 394/15 (CBOSA), złoża kopalin są wartością podlegającą prawnej ochronie, która znajduje swój wyraz zarówno w przepisach Prawa górniczego, jak i przepisach Prawa ochrony środowiska. Przepisy tych ustaw nie pozostają bez wpływu na postępowanie uzgodnieniowe i szerzej na postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym, z art. 125 p.o.ś. wynika zasada ochrony złóż kopalin niezależnie od tego, czy są już eksploatowane, czy dopiero będą eksploatowane w przyszłości. Zasadny jest w związku z powyższym wniosek, że przepis ten wymaga od organu w razie stwierdzenia istnienia złoża kopalin udzielenia jej stosownej ochrony. Słusznie więc Minister przyjął, że zasadę racjonalnego gospodarowania zasobami złóż, o której mowa w art. 125 p.o.ś. należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko, jako eksploatację (wydobycie kopaliny ze złoża), lecz także, jako np. zachowanie (ochronę) złoża dla potrzeb eksploatacji w przyszłości, co implikuje z kolei zakaz zabudowy. Z art. 95 ust. 1 p.g.g. wynika ponadto, że sam obowiązek ujawnienia udokumentowanych złóż w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa stanowi jeden z instrumentów ochrony złóż kopalin, ujęty w ustawie o ochronie środowiska. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz.293 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Organami tymi – zgodnie z art. 156 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2020 r., poz. 1064 ze zm., dalej: "p.g.g.") - są minister właściwy do spraw środowiska, marszałkowie województw i starostowie. Organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa (art. 161 ust. 1 ww. ustawy, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4). Instytucja uzgodnienia ma na celu uzyskanie stanowiska oraz wskazania warunków wyspecjalizowanego organu w danej dziedzinie w sprawie realizacji planowanych inwestycji. Zatem uzgodnienia powinien dokonywać wyspecjalizowany organ w danej dziedzinie. Takim organem w niniejszej sprawie jest niewątpliwie marszałek województwa, który określa wymagania w zakresie ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności – w tym takiej, której przedmiotem jest wydobywanie kopalin ze złóż. Zasadniczym argumentem organów, stanowiącym przyczynę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w treści przedstawionej przez organ meriti, było to, że projektowane zamierzenie budowlane zlokalizowane jest częściowo na udokumentowanym złożu węgla brunatnego "[...]". Granice ww. złoża zostały wyznaczone w "Kompleksowej dokumentacji geologicznej złoża węgla brunatnego [...]w kat. C+B miejscowość: [...], gmina: [...], [...], [...], woj. [...]", która została zatwierdzona przez Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych decyzją znak: KZK/012/M/pf48/5302/87/89 z 10 listopada 1989 r. Ponadto, granice udokumentowanego złoża węgla brunatnego "[...]", przedstawione są w ogólnodostępnym serwisie internetowym Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "[...]". Przesłanką odmowy uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza [...]była więc między innymi jej bezpośrednia sprzeczność z art. 125 p.o.ś. Zdaniem organów, udokumentowane złoża powinny być chronione przed zagospodarowaniem, które uniemożliwia ich eksploatację, a takim zagospodarowaniem jest zurbanizowanie terenu złoża. Zdaniem natomiast pełnomocnika skarżącej, organy naruszyły w niniejszej sprawie przepisy postępowania administracyjnego i błędnie zastosowały prawo materialne uznając, że opisane zamierzenie inwestycyjne skarżącej może naruszać ochronę udokumentowanego złoża węgla brunatnego "[...]". W ocenie jednak tut. Sądu zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Zatem wszelkie zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego należało uznać za niezasadne. Tym samym nieuzasadnione pozostają zarzuty pełnomocnika skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 7, 12 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy ustaliły bowiem wszystkie te okoliczności faktyczne, które były w niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia ewentualnej decyzji zezwalającej na realizację planowanej inwestycji, a pozostające w związku z koniecznością ochrony złóż kopalnych węgla brunatnego. Organy, mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj inwestycji i usytuowanie działki skarżącej, dokonały oceny wpływu tej inwestycji na ochronę złóż, w szczególności, jakie konsekwencje może ona mieć dla możliwości eksploatacji tego złoża w przyszłości i miały wystarczające podstawy do przyjęcia, że zabudowa nieruchomości skarżącej jest sprzeczna z zasadami ochrony tego złoża. Dla rzeczowo w tej sprawie właściwych organów istotny jest sam fakt istnienia złoża i konieczność jego ochrony przed trwałą zabudową. Definicja złoża kopaliny wymaga, by nagromadzenie minerałów mogło przynieść korzyść gospodarczą o wymiarze ogólnospołecznym. Dlatego też do uznania danego nagromadzenia minerałów za złoże konieczne jest spełnienie parametrów granicznych określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, z wyłączeniem złoża węglowodorów z 1 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 987). Fakt, że dane nagromadzenie kopalin jest określone w sporządzonej dokumentacji geologicznej, jako złoże pozwala już na uznanie, że jego wydobycie może przynieść korzyść gospodarczą. Przyczynę odmowy uzgodnienia stanowiła okoliczność, iż zabudowa działki nr ewid. [...]uniemożliwi eksploatację złoża węgla brunatnego "[...]", spełniającego warunki do jego eksploatacji, co prowadziłoby do naruszenia zasady racjonalnego gospodarowania kopalinami oraz kompleksowego ich wykorzystania, określonej w art. 125 p.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Przepis ten zawiera podstawowe zasady ochrony takich elementów środowiska, jak kopaliny. Złoża kopalin, ze względu na swój ograniczony i nieodnawialny charakter, podlegają ochronie, która koncentruje się na kwestii ich racjonalnego i kompleksowego wykorzystania (por. wyrok WSA w Gliwicach z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 886/10, CBOSA). Tym samym, brak było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego co do tego, czy ewentualnie uzgadniana pozytywnie przez ten sam organ zabudowa na działkach sąsiadujących nie narusza tej zasady. Podkreślić trzeba, że ochrona złóż kopalin nie jest automatyczna, nieuwzględniająca stanu faktycznego w konkretnej sprawie, a przepisy w tym zakresie mają charakter bezwarunkowy. Każde rozstrzygnięcie jest wynikiem odrębnego postępowania administracyjnego, uwzględniającego okoliczności, specyfikę i jego indywidualny charakter. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Art. 125 p.o.ś. zawiera klauzulę ochronną przez ustanowienie dyrektywy, iż złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. W przepisie tym ustawodawca wprowadził ochronę złóż kopalin niezależnie od tego, czy już podlegają eksploatacji, czy będą eksploatowane w przyszłości (por. wyrok NSA z 20 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 394/15, CBOSA). Zatem, na mocy art. 125 p.o.ś. samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jego ochrony. Tut. Sąd zwraca ponadto uwagę, że ustawodawca nie uzależnia zastosowania zasady ochrony złoża od stopnia zaawansowania planów czy przyszłych zamierzeń dotyczących wydobycia kopalin. Przepisy prawa nie różnicują ochrony złóż od tego, w jakim stopniu dane złoże jest rozpoznane i realizowane. Odnosząc się do zarzutu skargi ponownie wyjaśnić należy, że granice przedmiotowego złoża węgla brunatnego "[...]" zostały wyznaczone w "Kompleksowej dokumentacji geologicznej złoża węgla brunatnego [...]w kat. C+B miejscowość: [...], gmina: [...], [...], [...], woj. [...]", która została zatwierdzona przez Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych decyzją znak: KZK/012/M/pf48/5302/87/89 z 10 listopada 1989 r. i przedstawione są w ogólnodostępnym serwisie internetowym Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "[...]". W ocenie Sądu uzasadnione jest więc stwierdzenie organów obu instancji, że w niniejszej sprawie inwestycja miałaby znajdować się na terenie, na którym złoże zostało rozpoznane. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że wymóg ochrony złoża wynikający z art. 125 p.o.ś. uniemożliwia uzgodnienie projektu decyzji w przedłożonym kształcie. Zasadnie też twierdzą organy, że aktualny stan prawny oraz ustawowy obowiązek przedmiotowego uzgodnienia w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin istnieje od 2015 r. (w związku z wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 r. poz. 1133 ze zm.), wobec czego, na dzień wydania decyzji Burmistrz [...]zobowiązany był do uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem administracji geologicznej. Z uwagi na występujące na terenie planowanej inwestycji złoże węgla brunatnego " [...]", organem właściwym w postępowaniu uzgodnieniowym był Marszałek Województwa Wielkopolskiego. Stan faktyczny w zakresie przedmiotowej nieruchomości wskazuje więc jednoznacznie na przesadzający w sprawie fakt - że znajduje się ona na udokumentowanym złożu węgla brunatnego "[...]" podlegającym ustawowej ochronie. Z uwagi na planowany sposób zagospodarowania terenu działki ponad złożem polegający na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], na działce nr [...], zasadnie organy uznały, że złoże węgla brunatnego "[...]" będzie wówczas trwale niedostępne dla eksploatacji, a co za tym idzie zostanie utracona będzie możliwość jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. Pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby zatem naruszenie zasady szczególnej ochrony złóż kopalin oraz zasady racjonalnej gospodarki złożem. W ocenie Sądu, mając na uwadze opisany stan faktyczny i prawny, organy w sposób zgodny z prawem odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Istotnym jest też to, że właściciel nieruchomości gruntowej, w sprawie którego odmawia się uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej przez inwestycji, wprawdzie doznaje ograniczenia prawa własności, ale w sposób nienaruszający istoty tego prawa i wynikający z ustawy. To z kolei pozostaje w zgodności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności, w tym przypadku ograniczenie służy realizacji celu publicznego, jakim jest zapewnienie dostępności do surowców energetycznych, co z punktu widzenia gospodarki ma kluczowe znaczenie. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności może nastąpić w wyniku działania organów władzy publicznej, podjętego w ustanowionych w ustawach formach prawnych (por. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 543/14, CBOSA). Taki przypadek odnosi się również do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dokonując tym samym oceny konkretnej inwestycji planowanej na określonej granicami nieruchomości, w aktualnym stanie prawnym dokonując analizy jej wpływu na zalegające w jej granicach złoże i możliwość podjęcia jego eksploatacji organ prawidłowo wskazał, że trwała zabudowa uniemożliwi jej podjęcie. Organy, mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj inwestycji i usytuowanie działki skarżącej, dokonały oceny wpływu tej inwestycji na ochronę złóż węgla brunatnego, w szczególności, jakie konsekwencje może ona mieć dla możliwości eksploatacji tego złoża w przyszłości i miały wystarczające podstawy przyjęcia, że zabudowa nieruchomości skarżącej jest sprzeczna z zasadami ochrony tego złoża. Dokonana przez organy ocena nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych danych, z których wynikałoby, że fakty podane przez organy nie są rzetelne i nie mogą być podstawą ustaleń faktycznych w tej sprawie, a w konsekwencji – podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Gdyby ochrona złóż kopalni, w szczególności poprzez racjonalne gospodarowanie tymi kopalinami i kompleksowe ich wykorzystanie nie stanowiła kryterium oceny, to brak byłoby potrzeby uzgadniania danej inwestycji przez wyspecjalizowany organ administracji geologicznej. Nieuzasadnionym był też zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 p.g.g. przez "jego niewłaściwe zastosowanie". Z ust. 1 art. 95 p.g.g. wynika, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. W ustępie 2 tego artykułu wskazano z kolei, że w terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Art. 95 p.g.g. adresowany jest więc co do zasady do organów planistycznych i ma zastosowanie w ramach procedury uchwalania aktu prawa miejscowego. Z jego ust. 2 wynika obowiązek uwzględnienia złóż w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis ten podkreśla zatem rangę, jaką ustawodawca wiąże z ochroną złoża kopalin. Nie został również naruszony art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.p. Odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga bowiem istnienia przepisu o brzmieniu obejmującym sformułowanie "zakazuje się zabudowy terenu objętego decyzją, na którym występują złoża kopalin". Wystarczający jest w tym przypadku przepis, który nakazuje ochronę złóż w celu ich racjonalnego wykorzystania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów ustawy zasadniczej – niezależnie od oceny wyrażonej już w poprzedzającej części uzasadnienia – wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 21 § 1 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, natomiast art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Tym samym (co prawidłowo zauważa pełnomocnik skarżącej) prawo własności nie ma w polskim systemie prawnym charakteru absolutnego – i świadczy o tym ww. art.. 64 ust. 3 Konstytucji. Dlatego też zawarta w art. 140 Kodeksu cywilnego definicja własności, stanowiąca triadę uprawnień właścicielskich wyraźnie wskazuje, że właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy – ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Wspomniane w uzasadnieniu niniejszego wyroku przepisy, nakazujące ochronę przyrody i w szczególności udokumentowanych złóż kopalin są właśnie tym ustawami, które prawo własności ograniczają w sposób określony zarówno w art. 64 ust. 3 Konstytucji, jak i w art. 140 k.c. Ochrona ta realizowana jest m.in. w drodze przyznania właściwym organom administracji publicznej kompetencji do merytorycznego (a więc leżącego w ich właściwości rzeczowej) uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu, nie można w tej sprawie zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego (także i tych w skardze wymienionych), które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi i wskazywanymi przez pełnomocnika skarżącej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.