VII SA/Wa 1793/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2024 r. Nr 1029/24 w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia odrzucić skargę

E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia 10 lipca 2024r zatytułowane zażalenie na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2024r. nr 1029/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego, które potraktowano jako skargę na ww. postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zgodnie z pouczeniem zawartym ww. postanowieniu przysługuje na nie zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Mazowieckiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zaś skarga do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W związku z powyższym podkreślić należy, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie (decyzja, postanowienie) wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji (poza przypadkami przewidzianymi w art. 127 § 3 kpa, w których zachodzi tożsamość właściwego organu). Tym samym skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, jeżeli strona skarżąca nie wyczerpie tego toku, tj. nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu decyzję (lub postanowienie) organu I instancji albo też - gdy już po wyczerpaniu przysługujących w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia - wniesie konkurencyjną wobec uprzednio złożonego odwołania skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sygn. akt VII SA/Wa 1793/24 Niedopuszczalna zatem jest skarga na postanowienie organu I instancji, a taki charakter ma zaskarżone postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2024r. Nr 1029/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności nieostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych, gdyż prowadziłoby to do naruszenia wskazanej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego O tym, iż od ww. rozstrzygnięcia nie przysługuje skarga do Sądu, lecz zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, strona została też prawidłowo powiadomiona w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie bowiem z art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024r., poz. 725 ze zm.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonuje zadania określone przepisami prawa budowlanego, a w szczególności pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością. Z akt administracyjnych wynika, że z wskazanego wyżej środka zaskarżenia skorzystała skarżąca i pismem z 10 lipca 2024r. złożyła na ww. postanowienie zażalenie do GINB. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do sądu - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - mogą podlegać tylko rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz §3p.p.s.a orzekł jak w sentencji.