VII SA/Wa 2373/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Nina Beczek (sprawozdawca), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] kwietnia 2025 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora oddala skargę

Rada Doskonałości Naukowej decyzją z [...] kwietnia 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 228 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku dr hab. W. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy własną decyzję z [...] marca 2024 r. (6 maja 2024 r.) nr [...] o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. W. C. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Rada, na podstawie art. 228 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, powołała 2 recenzentów, którym zleciła wydanie opinii w zakresie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i spełnienia przez kandydata ustawowych wymagań do wystąpienia przez Radę Doskonałości Naukowej do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie odwołującemu tytułu profesora. Recenzje w niniejszym postępowaniu sporządzili: prof. dr hab. W. M. oraz prof. dr hab. A. L. . Obie sporządzone recenzje były pozytywne dla kandydata. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i z recenzjami sporządzonymi w toku postępowania odwoławczego i pełną dokumentacją sprawy oraz po odniesieniu się do zarzutów przywołanych przez odwołującego, w głosowaniu tajnym wypowiedział się za odmową poparcia wniosku i odmową uchylenia zaskarżonej decyzji (wynik głosowania: za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – 14 głosów, przeciw – 14 głosów, wstrzymujących się – 4 głosy). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu 28 kwietnia 2025 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym podjęło decyzję za utrzymaniem w mocy decyzji z 25 marca 2024 r. (wynik tajnego głosowania za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – 2 głosy, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 2 głosy). Wynik głosowania Prezydium Rady wskazuje, że prawie wszyscy członkowie Prezydium ponownie nie znaleźli wystarczających podstaw do uznania, że kandydat spełnia wymagania określone przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Rada wskazała, że negatywna konkluzja została oparta na analizie zarówno argumentów złożonych przez stronę we wniosku, jak i analizy materiału dowodowego zgromadzonego podczas postępowania. Na dzień wydawania przedmiotowej decyzji skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora z art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Już sam brak możliwości spełnienia jakiejkolwiek przesłanki określonej w art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce eliminuje możliwość podjęcia pozytywnej decyzji. Rada wskazała, że do najistotniejszych osiągnięć, o których mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce skarżący zalicza opracowanie metod analizy dużych zasobów danych (nieustrukturyzowanych i ustrukturyzowanych) oraz ich wdrożenie w obszarze bezpieczeństwa informacyjnego i ekonomicznego państwa. Metody te są osiągnięciem mającym charakter innowacji i zostały opisane w czasopismach międzynarodowych, w tym w "Journal of Big Data" (IF 10.835, 140 pkt). Wspomniana metoda została skomercjalizowana przez spółkę s. Uniwersytetu W. z C. R. Informacji oraz rozwinięta w kilku projektach badawczo-wdrożeniowych realizowanych między innymi dla Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o łącznej wartości przekraczającej 13 mln zł. Najważniejsze osiągnięcia naukowe kandydata stanowią konsekwencję powstania i rozwoju technologii informacyjnych oraz wykorzystania metodologii Big Data, jak również sztucznej inteligencji w praktyce. Rada wskazała, że prowadzone przez kandydata badania oraz prace wdrożeniowe w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie mają charakter interdyscyplinarny. Skarżący za pomocą narzędzi wykorzystujących sztuczną inteligencję i analitykę "big data" bada i analizuje zróżnicowane obszary związane z konfliktem hybrydowym, a przede wszystkim dezinformacją. Kandydat w swoich badaniach nad problematyką bezpieczeństwa wykorzystuje algorytmy sztucznej inteligencji pochodzące z różnych obszarów, w tym przede wszystkim uczenie maszynowe, analizę tekstów (języka naturalnego) oraz systemy eksperckie. Kandydat jest autorem 8 monografii autorskich, 1 monografii współautorskiej, 5 monografii pod redakcją, 7 rozdziałów autorskich, 8 rozdziałów współautorskich, 12 artykułów współautorskich, łącznie 47 publikacji. Dane naukometryczne kandydata to: liczba cytowań (wg Google Scholar) wynosi 59, liczba autocytowań (wg Google Scholar) wynosi 0, h-indeks (wg Google Scholar) wynosi 4, Impact Factor wynosi 15.246, zaś liczba punktów MNiSW wynosi 825. Wśród najważniejszych projektów dotyczących opracowania innowacyjnych metod analizy dużych zasobów danych i ich zastosowania w dziedzinie bezpieczeństwa należą: 1. Identyfikacja, kolekcjonowanie i ocena nieprzyjaznych operacji dezinformacyjnych w cyberprzestrzeni, prowadzonych w oparciu o narzędzia teleinformatyczne" (akronim: [...] ) - kierownik projektu (Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych "[...]. Okres realizacji 1.09.2021 - 31.03.2025, wartość: 8 230 856 zł; 2. "[...] " - kierownik projektu (Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, okres realizacji: 31 stycznia 2019 - 30 stycznia 2021. Wartość projektu: 3.198 000 zł; 3. "[...] – kierownik projektu. Okres realizacji 3 lipca 2017 - 31 grudnia 2020 r. Wskazując na działalność dydaktyczną kandydata Rada wskazała, że Kandydat był inicjatorem powstania nowych kierunków studiów, a także autorem lub współautorem ich programów np. [...] (I st.), [...] (II st.), [...] (II st.) oraz [...] (II st.). Rada wskazała, że w postępowaniu w I instancji przed Radą Doskonałości Naukowej sporządzono pięć recenzji, przy czym dwie z nich były negatywne dla kandydata. Recenzent prof. dr hab. J. P. , który sporządził negatywną recenzję wskazał, że: "dr hab. W. W. C. nie spełnia podstawowych wymogów aby RDN skierowała wniosek do Prezydenta RP o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Jest to wniosek chybiony, gdyż po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego (grudzień 2011 r.) opiniowany w sposób wyraźny nie powiększył swojego dorobku naukowego i osiągnięć naukowych i nie ma rezultatów w opiece naukowej jako promotor prac kwalifikacyjnych, recenzent prac habilitacyjnych i doktorskich w obszarze nauk o bezpieczeństwie. Ponadto nie odbył staży naukowych krajowych i zagranicznych w obszarze nauk o bezpieczeństwie. Prezentowane osiągnięcia naukowe nie są wybitne a uczestniczenie w pracach zespołu badawczego ([...]) trwają nadal oraz w większości przypadków nie dotyczyły wprost nauk o bezpieczeństwie. Oprócz tego działalność organizacyjna na rzecz środowiska akademickiego jest słaba. Opiniowany kandydat nie jest osobą znaną w środowisku nauk o bezpieczeństwie w kraju tylko w swoim macierzystym wydziale uniwersytetu. Dodatkowo pragnę zaznaczyć, że część przedstawionych informacji przez opiniowanego kandydata jest zakamuflowana, niepełna lub jej brak, co nie ułatwia nakreślenie opinii. Twierdzę jednak, że Pan dr hab. W. C. nie wypełnił stosownych wymogów obowiązującego prawa o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20.07.2018 r. art. 227 o przyznanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Swoją recenzję przedkładam Wysokiej Radzie Doskonałości Naukowej z dalszym nierekomendowaniem tej osoby do kolejnego procedowania w przedmiotowej sprawie. Jestem przeciw". Kolejny recenzent prof. dr hab. M. S. , który także sporządził negatywną recenzję stwierdził, że: "Pan dr hab. inż. W. C. w swoich badaniach naukowych zajmował się początkowo innowacyjnością małych i średnich przedsiębiorstw poligraficznych. Później Jego wysiłki badawcze koncentrowały się na unowocześnieniu sektora poligraficznego. Po obronie pracy doktorskiej zainteresowania badawcze Kandydata obejmowały takie kwestie, jak rola czasopism informatycznych w procesie cyfryzacji, transformacja sektora poligraficznego, logistyka i ekonomika mediów. Biorąc pod uwagę, że coraz większym wyzwaniem jest cyberprzestrzeń, zainteresowania Kandydata zaczęły skupiać się w tej sferze badawczo-rozwojowej (...). Reasumując, początkowo rezultaty badań Kandydata były umiejscowione w obszarze nauk o zarządzaniu, następnie zawierały się w naukach o mediach. Tematyka ostatnich dokonań naukowych Kandydata, podobnie jak tych przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nie wpisuje się w obszar badań nauk o bezpieczeństwie (...). W Autoreferacie Kandydat do najistotniejszych osiągnięć mających charakter nowatorski zaliczył w ,,odniesieniu do sfery rozwoju i innowacyjności nauki badania prowadzone z wykorzystaniem analizy dużych zasobów danych ([...])" (...). Projekt wskazany w Autoreferacie został zainicjowany przez Kandydata w 2015 r., a więc dwa lata przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w zakresie nauk o mediach (...). Z powyższego stwierdzenia Kandydata wynika, że do realizacji tego przedsięwzięcia nie była wykorzystana wiedza i doświadczenie oraz wyniki badań z obszaru dyscypliny nauki o bezpieczeństwie (...). Stwierdzam, że Pan dr hab. inż. W. C. , nie spełnia wszystkich przesłanek, o których mowa w art.227 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.". Rada podała, że w toku postępowania recenzenci wyrażający dotychczas negatywne stanowisko w zakresie oceny dorobku naukowego kandydata podtrzymali swoje opinie w trakcie dyskusji przed głosowaniem Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej. Prof. dr hab. J. P. potrzymał swoją negatywną opinię w zakresie oceny dorobku naukowego skarżącego między innymi z powodu braku jednorodności dorobku. Recenzent zauważył, że kandydat opublikował 56 pozycji, w tym 9 artykułów, 6 rozdziałów w monografiach, 4 monografie autorskie i 1 monografię współautorską. Zdaniem recenzenta skarżący opublikował 11 pozycji popularnonaukowych, lecz po przeanalizowaniu tych publikacji stwierdził, że nie dotyczą one nauk o bezpieczeństwie, co jest głównym zarzutem wobec dorobku naukowego kandydata. W opinii recenzenta po habilitacji jedynie 1 artykuł naukowy i 3 rozdziały w monografiach mieszczą się w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Recenzent wskazał, że spośród 20 wskazanych przez Kandydata sympozjów tylko 4 mieszczą się w szeroko pojmowanych naukach o bezpieczeństwie. Podobne zastrzeżenie recenzent miał do projektów badawczych, w których kandydat brał udział, gdyż jego zdaniem także one nie mieszczą się wprost w naukach o bezpieczeństwie. Podsumowując, prof. dr hab. J. P. stwierdził, że dorobek skarżącego jest dość skromny i w dużej części nie dotyczy nauk o bezpieczeństwie. Prof. dr hab. M. S. zgodził się z negatywną opinią prof. dr. hab. J. P. , gdyż kandydat do tytułu profesora do najistotniejszych osiągnięć, mających charakter nowatorski, zaliczył "w odniesieniu do sfery rozwoju i innowacyjności nauki badania prowadzone z wykorzystaniem analizy dużych zasobów". Projekt wskazany w autoreferacie został zainicjowany przez kandydata w 2015 roku, a więc 2 lata przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w zakresie nauk o mediach, a zatem nie wchodzi w zakres nauk o bezpieczeństwie. Recenzent podkreśla, że osiągnięcie celu projektu, pokazującego wagę problematyki badania, rozwój, innowacje oraz służącego budowie narzędzia będącego unikatowym generatorem informacji, stało się możliwe, według kandydata, dzięki "doświadczeniu zawodowemu: cybernetyka, informatyka, zarządzanie; interdyscyplinarnemu wykształceniu: informatyka, filozofia, ekonomia, nauki o mediach oraz wcześniejszym badaniom dotyczącym sektora poligraficznego", w związku z czym nie mają one żadnego związku z dyscypliną nauki o bezpieczeństwie. W dalszej kolejności recenzent zauważa, że kandydat do najistotniejszych osiągnięć zaliczył "obrazowanie metod analizy dużych zasobów danych niestrukturyzowanych i ustrukturyzowanych oraz ich wdrożenie w obszarze bezpieczeństwa informacyjnego i ekonomicznego państwa" i według kandydata metody stanowiące oryginalne osiągnięcie mające charakter innowacji zostały opisane w czasopismach międzynarodowych. Zdaniem prof. dr hab. M. S. na podstawie takiego stwierdzenia można wziąć pod uwagę de facto 4 artykuły: pierwszy artykuł, w tłumaczeniu na język polski, "[...] ". W artykule kandydat koncentruje się na wykorzystaniu dużych zasobów danych niestrukturyzowanych w jednostkach wsparcia, ale związanych z motoryzacją. Inne artykuły, według wskazanego wykazu dorobku naukowego, to "[...] ", "[...] " oraz "[...] ". W opinii recenzenta prof. dr hab. M. S. kandydat nie wskazał w autoreferacie jaka część opracowań współautorskich jest jego indywidualnym dokonaniem. Recenzent zauważył, że kandydat do dorobku naukowego zaliczył także projekt [...] , który zgodnie z harmonogramem miał zakończyć się 31 marca 2025 r., a zatem nie mogą być znane efekty tego projektu w chwili składania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Podsumowując, prof. dr hab. M. S. stwierdził, że jego ocena jest jednoznacznie negatywna, gdyż kandydat nie ma wybitnego osiągnięcia naukowego w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Rada Doskonałości Naukowej uznała, że tylko 1/7 dorobku skarżącego jest ulokowana w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, zaś pozostałe publikacje są właściwe dla nauk o komunikacji społecznej i mediach. Ponadto 1/7 dorobku ulokowanego w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie składa się 8 publikacji, z której jedna nie może być brana pod uwagę ze względu na fakt, że jest w procesie oceny. W pozostałej części 6 publikacji ma charakter wieloautorski, przy czym kandydat do tytułu profesora nie określił wkładu własnego w badania przedstawione w publikacjach. Ponadto odbyte przez kandydata dwa staże naukowe realizowane były w czasie gdy skarżący realizował badania w dyscyplinie nauki o mediach, więc trudno uznać je za osiągnięcie w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Realizowane zaś projekty badawcze są imponujące pod względem finansowym, lecz dwa z nich dotyczą badań w obszarze nauk o komunikacji społecznej i mediach, a jeden z nich - [...] , w chwili złożenia wniosku nie został zakończony, w związku z czym nie są znane jego wyniki. Rada wskazała również, że skarżący pismem z 22 kwietnia 2025 r. wniósł o wyłączenie prof. dr hab. I. H. od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący podniósł, że wskazana Członkini Rady Doskonałości Naukowej pozostaje w bliskich relacjach zawodowych i osobistych z prof. W. G. i prof. J. A. , którzy są zaangażowani w długotrwały konflikt ze skarżącym. Rada Doskonałości Naukowej rozpoznała niniejszy wniosek pod kątem art. 24 § 3 w zw. z art. 27 § 1 kpa, jednakże przedstawione przez skarżącego informacje nie dały podstaw do uznania, że mogą zachodzić uprawdopodobnione okoliczności co do bezstronności prof. dr hab. I. H. w ramach udziału w prowadzonym postępowaniu, bowiem brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wskazanymi przez skarżącego informacjami, a rozpatrywaną przez Radę sprawą. W wyniku głosowania Prezydium Rady Doskonałości Naukowej na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2025 r. wyraziło negatywną opinię w przedmiocie wyłączenia prof. dr hab. I. H. od udziału w procedowanym postępowaniu na wniosek skarżącego (wynik głosowania: 2 głosy "za" wyłączeniem prof. dr hab. I. H. od udziału w postępowaniu, 12 głosów "przeciw", 0 głosów wstrzymujących się). Rada wyjaśniła, że sporządzone w niniejszym postępowaniu recenzje podlegały ponownej, wnikliwej ocenie przez Radę, która ponownie nie dostrzegała, by osiągnięcia naukowe kandydata były wybitne, aby móc wystąpić z wnioskiem o przyznanie skarżącemu tytułu profesora. Rada nie jest ustawowo zobowiązana do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w przypadku uzyskania pozytywnych w swojej konkluzji recenzji. W niniejszym przypadku analiza treści recenzji nie pozwoliła uznać, że kandydat spełnia przesłanki ustawowe, o których mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Rada Doskonałości Naukowej dokonała ponownej weryfikacji całego materiału dowodowego, w tym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pod kątem spełnienia przez kandydata przesłanki, o której mowa w art. 227 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej posiadania wybitnych osiągnięć naukowych i nie znalazła podstaw do zmiany decyzji z 25 marca 2024 r. odmawiającej wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera argumentacji, która podważałaby prawidłowość ustaleń i ocen przedstawionych w decyzji odmownej. Skargę na decyzję Rady Doskonałości Naukowej wniósł W. C. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 228 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez powielenie przez organ drugiej instancji naruszeń z postępowania pierwszoinstancyjnego i powtórzenie konkluzji organu pierwszej instancji, że skarżący nie spełnia ustawowej przesłanki określonej w tymże przepisie, a mianowicie nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych, bez wystarczającego wyjaśnienia decyzji co do odmowy uwzględnienia wniosku przez organ drugiej instancji, podczas gdy wbrew stanowisku przedstawionym w obu decyzjach skarżący posiada wybitne osiągnięcia naukowe, co jasno wynika chociażby z dwóch pozytywnych opinii recenzentów wydanych na etapie postępowania drugoinstancyjnego oraz trzech pozytywnych opinii z postępowania przed organem pierwszej instancji, jak również z innych dowodów zgłoszonych przez stronę w toku całego postępowania, w pełni obrazujących osiągnięcia naukowe skarżącego, co zostało całkowicie pominięte przez organ drugiej instancji, a w konsekwencji skutkowało wydaniem błędnej decyzji przez organ w oparciu wyłącznie o wynik głosowania Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i dwie negatywne recenzje z etapu postępowania przed organem pierwszej instancji; 2) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez pogłębienie naruszeń organu pierwszej instancji i niepodjęcie przez organ drugiej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewystarczające uwzględnienie dwóch korzystnych dla skarżącego opinii recenzentów z postępowania w drugiej instancji, tj. prof. dra hab. W. Mi. oraz prof. dra hab. A. L. i ponowne odwołanie się w toku dyskusji przed Zespołem V Nauk Społecznych RDN do dwóch negatywnych opinii recenzentów z postępowania przed organem pierwszej instancji, co doprowadziło do zwiększenia błędnych ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji i ponownego wydania błędnej decyzji; 3) przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 § 3 kpa w zw. z art 27 § 1 kpa poprzez błędne nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wyłączenie z rozpoznania sprawy prof. dr hab. I. H. - członka organu drugiej instancji i przyjęcie, że okoliczność pozostawania przez ww. członka w bliskich relacjach zawodowych (wspólne publikacje naukowe i projekty badawcze, udział w tożsamych gremiach naukowych) i osobistych (wspólne konferencje, inicjatywy) z innymi członkami, tj. prof. W. G. i prof. J. A. , z którymi skarżący pozostaje w długotrwałym sporze nie stanowią wystarczających okoliczności podważających bezstronność prof. dr hab. I. H. przy rozpoznawaniu sprawy skarżącego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu skargi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.). Zgodnie z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tytuł profesora może być nadany osobie, która posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz (pkt 1) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne (lit. a) i uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (lit. b). Po wszczęciu postępowania w sprawie nadania tytułu profesora (na wniosek skarżącego), RDN na podstawie art. 228 ust. 3 tej ustawy, powołała 5 recenzentów, zlecając im wydanie opinii w zakresie spełnienia przez skarżącego wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Recenzje w postępowaniu sporządzili: Recenzje sporządzili: prof. dr hab. M. K. , prof. dr hab. M. S. , prof. dr hab. Z. S. , prof. dr hab. J. P. oraz prof. P. Z. . Przedłożone recenzje różnią się wnikliwością analizowanego dorobku. Dwie sporządzone w sprawie recenzje kończą się konkluzjami negatywne. Jak wynika z akt sprawy, rozpoznający sprawę w dniu 12 marca 2024 r. Zespół V Nauk Społecznych Rady, po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w głosowaniu tajnym – w którym oddano głosy: 15 za, 15 przeciw przy 3 wstrzymujących się – nie poparł wniosku o nadanie tytułu profesora. Następnie Prezydium RDN 25 marca 2024 r. przeprowadziło głosowanie tajne, w wyniku którego za przedstawieniem wniosku skarżącego oddano - 1 głos, przeciw - 12 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów. Wynik głosowania Prezydium RDN wskazuje, że prawie wszyscy jej członkowie nie znaleźli wystarczających podstaw do uznania, że skarżący spełnia wymagania określone przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Negatywna konkluzja organu została oparta na analizie zarówno argumentów złożonych przez skarżącego we wniosku, jak i analizie materiału dowodowego zgromadzonego podczas postępowania. RDN podała, że na dzień wydawania decyzji skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora na podstawie art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 228 ust. 8 powołanej ustawy RDN powołała 2 recenzentów innych niż powołani zgodnie z ust. 3 w postępowaniu przed organem I instancji, którym zleciła wydanie opinii w zakresie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i spełnienia przez kandydata ustawowych wymagań do wystąpienia przez Radę do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora. Recenzje sporządzili: prof. dr hab. W. M. i prof. dr hab. A. L. . Obie sporządzone recenzje były pozytywne dla kandydata. Zespół V Nauk Społecznych Rady po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i z recenzjami sporządzonymi w toku postępowania odwoławczego i pełną dokumentacją sprawy oraz po odniesieniu się do zarzutów przywołanych przez skarżącego, w głosowaniu tajnym wypowiedział się za odmową poparcia wniosku i odmową uchylenia zaskarżonej decyzji (wynik głosowania: za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – 14 głosów, przeciw – 14 głosów przy wstrzymujących się – 4 głosach). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu 28 kwietnia 2025 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, w głosowaniu tajnym, w wyniku którego za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – 2 głosy, przeciw – 10 głosów przy wstrzymujących się – 2 głosach, podjęło decyzję za utrzymaniem w mocy decyzji z 25 marca 2024 r. Wynik głosowania Prezydium Rady wskazuje, że prawie wszyscy członkowie Prezydium ponownie nie znaleźli wystarczających podstaw do uznania, że kandydat spełnia wymagania określone przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Rada wskazała, że negatywna konkluzja została oparta na analizie zarówno argumentów złożonych przez stronę we wniosku, jak i analizie materiału dowodowego zgromadzonego podczas postępowania. Na dzień wydawania przedmiotowej decyzji skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora z art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, skarżący ukończył studia w 1980 r. na Wydziale [...] i obronił pracę magisterską nt. "[...] " uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera w zakresie projektowania i organizacji systemów informacyjnych. W 2012 r. na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu W. na podstawie dysertacji na temat "[...] " uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu nadany uchwałą Rady Wydziału z 17 sierpnia 2012 r. W 2017 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w zakresie nauk o mediach na podstawie osiągnięcia naukowego zatytułowanego "[...] " decyzją Rady Wydziału [...] . Skarżący od 2022 r. jest profesorem Uniwersytetu W. na Wydziale [...] w K. , a w latach 2019-2021 był profesorem Uniwersytetu W. na Wydziale [...] . Zgodnie z informacją wskazaną w Autoreferacie najważniejsze osiągnięcia naukowo-badawcze Kandydata mają interdyscyplinarny charakter i lokują się w dwóch obszarach: pierwszy to "metody analizy dużych zasobów danych (nieustrukturyzowanych i ustrukturyzowanych) oraz ich wdrożenie w obszarze bezpieczeństwa informacyjnego i ekonomicznego państwa", zaś drugi to "implementacja dorobku logistyki mediów do nauk o bezpieczeństwie". Rada wskazała, że do najistotniejszych osiągnięć, o których mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce skarżący zalicza opracowanie metod analizy dużych zasobów danych (nieustrukturyzowanych i ustrukturyzowanych) oraz ich wdrożenie w obszarze bezpieczeństwa informacyjnego i ekonomicznego państwa. Metody te są osiągnięciem mającym charakter innowacji i zostały opisane w czasopismach międzynarodowych. Wspomniana metoda została skomercjalizowana przez spółkę s. Uniwersytetu W. z C. oraz rozwinięta w kilku projektach badawczo-wdrożeniowych realizowanych między innymi dla N. o łącznej wartości przekraczającej 13 mln zł. Najważniejsze osiągnięcia naukowe skarżącego stanowią konsekwencję powstania i rozwoju technologii informacyjnych oraz wykorzystania metodologii [...], jak również sztucznej inteligencji w praktyce. Rada wskazała, że prowadzone przez skarżącego badania oraz prace wdrożeniowe w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie mają charakter interdyscyplinarny. Skarżący za pomocą narzędzi wykorzystujących sztuczną inteligencję i analitykę "[...] " bada i analizuje zróżnicowane obszary związane z konfliktem hybrydowym, a przede wszystkim dezinformacją. Skarżący w swoich badaniach nad problematyką bezpieczeństwa wykorzystuje algorytmy sztucznej inteligencji pochodzące z różnych obszarów, w tym przede wszystkim uczenie maszynowe, analizę tekstów (języka naturalnego) oraz systemy eksperckie. Rada podała, że skarżący jest autorem 8 monografii autorskich, 1 monografii współautorskiej, 5 monografii pod redakcją, 7 rozdziałów autorskich, 8 rozdziałów współautorskich, 12 artykułów współautorskich, łącznie 47 publikacji. Dane naukometryczne kandydata to: liczba cytowań (wg Google Scholar) wynosi 59, liczba autocytowań (wg Google Scholar) wynosi 0, h-indeks (wg Google Scholar) wynosi 4, Impact Factor wynosi 15.246, zaś liczba punktów MNiSW wynosi 825. Wśród najważniejszych projektów dotyczących opracowania innowacyjnych metod analizy dużych zasobów danych i ich zastosowania w dziedzinie bezpieczeństwa należą: 1. [...] " (akronim: [...] ) - kierownik projektu ([...] . Okres realizacji 1.09.2021 - 31.03.2025, wartość: 8 230 856 zł; 2. "[...] " - kierownik projektu ([...] : 31 stycznia 2019 - 30 stycznia 2021. Wartość projektu: 3.198 000 zł; 3. "[...] – kierownik projektu. Okres realizacji 3 lipca 2017 - 31 grudnia 2020 r. Wskazując na działalność dydaktyczną skarżącego Rada wskazała, że był on inicjatorem powstania nowych kierunków studiów, a także autorem lub współautorem ich programów np. [...] (I st.), [...] (II st.), [...] (II st.) oraz [...] (II st.). Rada omówiła sporządzone w sprawie recenzje zarówno negatywne, jak i pozytywne. Wskazała, że w postępowaniu w I instancji recenzent prof. dr hab. J. P. , który sporządził negatywną recenzję wskazał, że: "Opiniowana osoba w mojej ocenie nie posiada ani wybitnych, ani bardzo dobrych, ani dobrych osiągnięć naukowych na forum krajowym czy tym bardziej zagranicznym w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Poziom ten jest zaledwie mierny. Nie jest osobą znaną w tym środowisku naukowym. Nie publikuje swoich badań w periodykach naukowych z zakresu bezpieczeństwa. Nie jest aktywny na: kongresach, konferencjach, sympozjach naukowych z zakresu bezpieczeństwa. Większość prezentowanych prac ma charakter współautorski (artykuły po habilitacji własne 9 oraz 5 wspólnych; monografii po habilitacji własne 4; rozdziały w monografii po habilitacji własne 2 a 6 wspólne z tego 3 mieszczące się w n. o bezpieczeństwie). Załączone tytuły ekspertyz dla różnych podmiotów mają datę przed 2017 r. oraz nie dotyczą nauk o bezpieczeństwie, więc odrzucam je w opiniowaniu. To samo dotyczy działu sprawozdań z badań. Natomiast wszystkie publikacje popularnonaukowe (po habilitacji 11 pozycji) nie dotyczą obszaru nauk o bezpieczeństwie. Ilość cytowań naukowych - w bazie Google Scholar-jest mała (59) a od 2018 r. tylko 33 (brak tych danych w przedłożonych dokumentach). Indeks h wynosi 4 a od 2018 r. tylko 3 (brak tych informacji w przedłożonych dokumentach). Jest to zbyt mały poziom rozpoznawalności naukowej (...). Nie promuje młodych kadr doktorskich w tym obszarze wiedzy (2 przewody otwarte, ale nie związane z naukami o bezpieczeństwie). Wykonał tylko jedną recenzję pracy doktorskiej, a w dwóch był promotorem pomocniczym (prace nie związane z naukami o bezpieczeństwie) (...). Pan dr hab. W. C. prowadzi zajęcia ze studentami z takich przedmiotów jak: ekonomia, zarządzanie, ekonomika informacji, bezpieczeństwo danych, projektowanie procesów, zarządzanie ryzykiem. Brakuje tu przedmiotów standardowych z zakresu bezpieczeństwa. Jedynie jest "[...] (studia II stopnia) na UW od 2023/2024" oraz jak sam pisze "włączanie studentów do programów badawczo-rozwojowych (z cyberbezpieczeństwa) realizowanych dla N. pod jego kierownictwem". Nie jest to nieprawdą bowiem studia dopiero rozpoczęły się od jesieni 2023 r. a wniosek opiniowanego kandydata został złożony do RDN w czerwcu 2023 r. W sumie nie uczestniczy czynnie w rozwoju nauk o bezpieczeństwie. Staż naukowy został zrealizowany w branżowej uczelni w U. Akademii D. we L. w 2015 r. (przed habilitacją) i nie miał znamion związanych z naukami o bezpieczeństwie gdyż dotyczył "[...] ". Drugi staż zrealizowany w Narodowym Uniwersytecie P. w T. ([...] ) na Wydziale D. (09.2018-05.2019) też nie miał konotacji z zakresu n. o bezpieczeństwie. Z przedstawionych tytułów referatów wygłoszonych przez Pana W. C. , na międzynarodowych konferencjach za okres ostatnich dziesięciu lat wynika, że spośród 20 pozycji z pewnością można zaliczyć do nauk o bezpieczeństwie zaledwie 4. Trzeba dla porządku dodać, że w sprawie organizacji konferencji naukowych to opiniowany był tylko 3 razy członkiem komitetu naukowego konferencji, gdzie bezpieczeństwo pojawia się w ich tytule. Natomiast w ramach koordynowania prac badawczych spośród pięciu wymienionych pozycji tylko trzy mogą być przyporządkowane także do nauk o bezpieczeństwie. Pierwsza to "Identyfikacja, kolekcjonowanie i ocena nieprzyjaznych operacji dezinformacyjnych w cyberprzestrzeni, prowadzonych w oparciu o narzędzia teleinformatyczne" ([...] ). Ale jest to praca zespołowa, a nie indywidualna. Brak jest tu podania ilości osób w zespole oraz ich udziału w powstanie tego projektu. Należy dodać, że projekt [...] jest aktualnie w toku realizacji (09.2021 r.-03.2025 r.). Druga praca to "[...] ". Realizowana była w okresie 01.2019 r. do 01.2021 r. Tu także występował zespół badawczy (brak ilości osób w zespole i ich udziału w projekcie). Projekt ten powstał w ramach badań "[...] " i ma potencjał rozwojowy. Trzeci projekt to "[...] . Również projekt ten był finansowany przez [...] w ramach konkursu "Inteligentny rozwój". Okres realizacji dzieła to 07.2017r.-12.2020r. Tu także w domyśle można oczekiwać konkretnych aplikacji w sferze gospodarczej państwa, a także na rzecz bezpieczeństwa. Ale tak jak poprzednio brak podania ilości osób w zespole oraz ich procentowego zaangażowania w realizację projektu). W konkluzji nie widzę podstaw, aby uznać przedłożony dorobek naukowy opiniowanego kandydata za twórczy i wybitny w rozwój nauk o bezpieczeństwie mimo, że pewne symptomy tu występują w obszarze domyślnym, inne się dopiero tworzą. (...) dr hab. W. C. nie spełnia podstawowych wymogów aby RDN skierowała wniosek do Prezydenta RP o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Jest to wniosek chybiony, gdyż po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego (grudzień 2011 r.) opiniowany w sposób wyraźny nie powiększył swojego dorobku naukowego i osiągnięć naukowych i nie ma rezultatów w opiece naukowej jako promotor prac kwalifikacyjnych, recenzent prac habilitacyjnych i doktorskich w obszarze nauk o bezpieczeństwie. Ponadto nie odbył staży naukowych krajowych i zagranicznych w obszarze nauk o bezpieczeństwie. Prezentowane osiągnięcia naukowe nie są wybitne a uczestniczenie w pracach zespołu badawczego ([...] ) trwają nadal oraz w większości przypadków nie dotyczyły wprost nauk o bezpieczeństwie. Oprócz tego działalność organizacyjna na rzecz środowiska akademickiego jest słaba. Opiniowany kandydat nie jest osobą znaną w środowisku nauk o bezpieczeństwie w kraju tylko w swoim macierzystym wydziale uniwersytetu. Dodatkowo pragnę zaznaczyć, że część przedstawionych informacji przez opiniowanego kandydata jest zakamuflowana, niepełna lub jej brak, co nie ułatwia nakreślenie opinii. Twierdzę jednak, że Pan dr hab. W. C. nie wypełnił stosownych wymogów obowiązującego prawa o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20.07.2018 r. art. 227 o przyznanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Swoją recenzję przedkładam Wysokiej Radzie Doskonałości Naukowej z dalszym nierekomendowaniem tej osoby do kolejnego procedowania w przedmiotowej sprawie. Jestem przeciw". Rada wskazała, że kolejny recenzent prof. dr hab. M. S. , który także sporządził negatywną recenzję stwierdził, że: "Kandydat nie wskazał jaka cześć tych opracowań jest indywidualnym dokonaniem, stanowiącym wkład w rozwój dyscypliny nauki o bezpieczeństwie. Konsekwencją podjętych wcześniej badań było rozpoczęcie projektu [...] , który w opinii Kandydata wpisuje się w obszar nauk o bezpieczeństwie — "cyberbezpieczeństwo, bezpieczeństwo informacji i identyfikowanie dezinformacji". Wynikiem prac badawczych będzie opracowanie systemu informatycznego wykorzystującego elementy sztucznej inteligencji, identyfikującego i eliminującego z obiegu dezinformację, traktowaną jako wrogie i celowe działanie łatwo rozpowszechniające się w sieciach (Autoreferat, s. 14). Powyższy projekt badawczo-rozwojowy zgodnie z Informacją o uczestnictwie w pracach zespołów badawczych..., pt. "Identyfikacja, kolekcjonowanie i ocena nieprzyjaznych operacji dezinformacyjnych w cyberprzestrzeni, prowadzonych w oparciu o narzędzia teleinformatyczne" rozpoczęty 1.09.2021 r. zgodnie z planem ma być zakończony 31.03.2025 roku (Informacja, s. 3). Reasumując, obiecujący projekt badawczo-rozwojowy jest w trakcie realizacji. Wyniki badań Kandydata, które zostały ujęte w ramach wieloautorskich artykułów oraz rozdziałów w pracach zbiorowych identyfikujących osiągnięcie wchodzą w zakres nauk społecznych oraz nauk ścisłych i przyrodniczych. (...). Pan dr hab. inż. W. C. w swoich badaniach naukowych zajmował się początkowo innowacyjnością małych i średnich przedsiębiorstw poligraficznych. Później Jego wysiłki badawcze koncentrowały się na unowocześnieniu sektora poligraficznego. Po obronie pracy doktorskiej zainteresowania badawcze Kandydata obejmowały takie kwestie, jak rola czasopism informatycznych w procesie cyfryzacji, transformacja sektora poligraficznego, logistyka i ekonomika mediów. Biorąc pod uwagę, że coraz większym wyzwaniem jest cyberprzestrzeń, zainteresowania Kandydata zaczęły skupiać się w tej sferze badawczo-rozwojowej (...). Reasumując, początkowo rezultaty badań Kandydata były umiejscowione w obszarze nauk o zarządzaniu, następnie zawierały się w naukach o mediach. Tematyka ostatnich dokonań naukowych Kandydata, podobnie jak tych przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nie wpisuje się w obszar badań nauk o bezpieczeństwie (...). W Autoreferacie Kandydat do najistotniejszych osiągnięć mających charakter nowatorski zaliczył w "odniesieniu do sfery rozwoju i innowacyjności nauki badania prowadzone z wykorzystaniem analizy dużych zasobów danych ([...] )" (...). Projekt wskazany w Autoreferacie został zainicjowany przez Kandydata w 2015 r., a więc dwa lata przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w zakresie nauk o mediach (...). Z powyższego stwierdzenia Kandydata wynika, że do realizacji tego przedsięwzięcia nie była wykorzystana wiedza i doświadczenie oraz wyniki badań z obszaru dyscypliny nauki o bezpieczeństwie (...). Stwierdzam, że Pan dr hab. inż. W. C. , nie spełnia wszystkich przesłanek, o których mowa w art.227 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.". Wskazać trzeba, że w toku postępowania recenzenci wyrażający dotychczas negatywne stanowisko w zakresie oceny dorobku naukowego skarżącego podtrzymali swoje opinie w trakcie dyskusji przed głosowaniem Zespołu V Nauk Społecznych Rady. Prof. dr hab. J. P. potrzymał swoją negatywną opinię w zakresie oceny dorobku naukowego skarżącego między innymi z powodu braku jednorodności dorobku. Recenzent zauważył, że skarżący opublikował 56 pozycji, w tym 9 artykułów, 6 rozdziałów w monografiach, 4 monografie autorskie i 1 monografię współautorską. Zdaniem recenzenta skarżący opublikował 11 pozycji popularnonaukowych, lecz po przeanalizowaniu tych publikacji stwierdził, że nie dotyczą one nauk o bezpieczeństwie, co jest głównym zarzutem wobec dorobku naukowego kandydata. W opinii recenzenta po habilitacji jedynie 1 artykuł naukowy i 3 rozdziały w monografiach mieszczą się w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Recenzent wskazał, że spośród 20 wskazanych przez skarżacego sympozjów tylko 4 mieszczą się w szeroko pojmowanych naukach o bezpieczeństwie. Podobne zastrzeżenie recenzent miał do projektów badawczych, w których kandydat brał udział, gdyż jego zdaniem także one nie mieszczą się wprost w naukach o bezpieczeństwie. Podsumowując prof. dr hab. J. P. stwierdził, że dorobek skarżącego jest dość skromny i w dużej części nie dotyczy nauk o bezpieczeństwie. Z negatywną opinią prof. dr. hab. J. P. zgodził się prof. dr hab. M. S. , gdyż kandydat do tytułu profesora do najistotniejszych osiągnięć, mających charakter nowatorski, zaliczył "w odniesieniu do sfery rozwoju i innowacyjności nauki badania prowadzone z wykorzystaniem analizy dużych zasobów". Projekt wskazany w autoreferacie został zainicjowany przez kandydata w 2015 r., a więc 2 lata przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w zakresie nauk o mediach, a zatem nie wchodzi w zakres nauk o bezpieczeństwie. Recenzent podkreślił, że osiągnięcie celu projektu, pokazującego wagę problematyki badania, rozwój, innowacje oraz służącego budowie narzędzia będącego unikatowym generatorem informacji, stało się możliwe, według kandydata, dzięki "doświadczeniu zawodowemu: cybernetyka, informatyka, zarządzanie; interdyscyplinarnemu wykształceniu: informatyka, filozofia, ekonomia, nauki o mediach oraz wcześniejszym badaniom dotyczącym sektora poligraficznego", w związku z czym nie mają one żadnego związku z dyscypliną nauki o bezpieczeństwie. W dalszej kolejności recenzent zauważył, że skarżący do najistotniejszych osiągnięć zaliczył "obrazowanie metod analizy dużych zasobów danych niestrukturyzowanych i ustrukturyzowanych oraz ich wdrożenie w obszarze bezpieczeństwa informacyjnego i ekonomicznego państwa" i według skarżącego metody stanowiące oryginalne osiągnięcie mające charakter innowacji zostały opisane w czasopismach międzynarodowych. Zdaniem prof. dr hab. M. S. na podstawie takiego stwierdzenia można wziąć pod uwagę de facto 4 artykuły: pierwszy artykuł, w tłumaczeniu na język polski, "Potencjał wykorzystania dużych zasobów niestrukturyzowanych danych przez publiczne instytucje wspierające innowacje". W artykule kandydat koncentruje się na wykorzystaniu dużych zasobów danych niestrukturyzowanych w jednostkach wsparcia, ale związanych z motoryzacją. Inne artykuły, według wskazanego wykazu dorobku naukowego, to "[...] ", "[...] " oraz "[...] ". W opinii recenzenta prof. dr hab. M. S. skarżący nie wskazał w autoreferacie jaka część opracowań współautorskich jest jego indywidualnym dokonaniem. Recenzent zauważył, że kandydat do dorobku naukowego zaliczył także projekt [...] , który zgodnie z harmonogramem miał zakończyć się 31 marca 2025 r., a zatem nie mogą być znane efekty tego projektu w chwili składania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Podsumowując, prof. dr hab. M. S. stwierdził, że jego ocena jest jednoznacznie negatywna, gdyż kandydat nie ma wybitnego osiągnięcia naukowego w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Dodatkowo Sąd wskazuje, że jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego do protokołu rozprawy w dniu 18 marca 2026 r. projekt [...] został zakończony po wniesieniu rozpoznawanej skargi, a więc stwierdzić trzeba trafność spostrzeżenia recenzenta prof. dr hab. M. S. , że projektu [...] nie można było zaliczył do dorobku naukowego skarżącego, skoro projekt ten nie był zakończony na etapie rozpoznawania wniosku skarżącego o nadanie tytułu profesora i nieznane były jego efekty. Anturaż sprawy wskazuje na zasadność odmowy wystąpienia Rady Doskonałości Naukowej o nadanie skarżącemu tytułu profesora. W ocenie Sądu Rada dokonała wnikliwej analizy całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i uznała, że tylko 1/7 dorobku skarżącego jest ulokowana w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, zaś pozostałe publikacje są właściwe dla nauk o komunikacji społecznej i mediach. Ponadto 1/7 dorobku ulokowanego w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie składa się 8 publikacji, z której jedna nie może być brana pod uwagę ze względu na fakt, że jest w procesie oceny. W pozostałej części 6 publikacji ma charakter wieloautorski, przy czym kandydat do tytułu profesora nie określił wkładu własnego w badania przedstawione w publikacjach. Ponadto odbyte przez kandydata dwa staże naukowe realizowane były w czasie, gdy skarżący realizował badania w dyscyplinie nauki o mediach, więc trudno uznać je za osiągnięcie w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Realizowane zaś projekty badawcze są imponujące pod względem finansowym, lecz dwa z nich dotyczą badań w obszarze nauk o komunikacji społecznej i mediach, a jeden z nich - [...] , jak już wyżej wskazano, nie został zakończony, w związku z czym nie są znane jego wyniki. Rada uznała, że autorzy negatywnych recenzji, tj. prof. dr hab. M. S. oraz prof. dr hab. J. P. dostarczyli merytorycznych argumentów wskazujących na to, że skarżący nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych. Ich recenzje charakteryzują się wnikliwością analizowanego dorobku skarżącego w zakresie bezpieczeństwa – dyscyplinie, w której skarżący ubiega się o nadanie mu tytułu profesora. Natomiast argumentacja merytoryczna wskazana przez recenzentów, którzy zakończyli swe opinie konkluzjami pozytywnymi ogranicza się do zachwytów na poziomie ogólników i wyrażenia zadowolenia z samego faktu podjęcia przez skarżącego konkretnej problematyki badań nie wnikając w zasadność i poprawność wywodów. Pozytywne w swojej konkluzji recenzje nie wskazują na konkretne walory osiągnięć naukowych, które można uznać za wybitne. Tym samym pozostali recenzenci - autorzy pozytywnych recenzji - nie przekonali Rady, że całościowe osiągnięcia naukowe skarżącego są wybitne i spełniają przesłankę ustawową umożliwiającą wystąpienie o nadanie mu tytułu profesora. Trafnie Rada zwróciła uwagę, że skarżący zajmował się trochę naukami o komunikacji społecznej i mediach, ale od pewnego czasu zaczął zaliczać swój dorobek do nauk o bezpieczeństwie. Rada słusznie przyjęła za recenzentem prof. J. P. , że obszar zainteresowania naukowego skarżącego dotyczy: nauk o mediach i komunikacji, poligrafii, informatyki, logistyki i administracji mediami, zarządzania i Big Data i brakuje w nim bezpieczeństwa międzynarodowego lub krajowego. Jedynie w śladowych ilościach tytułów - z przedłożonych publikacji - znajduje się tematyka związana z bezpieczeństwem. Po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego w grudniu 2017 r., skarżący w sposób wyraźny nie powiększył swojego dorobku naukowego i osiągnięć naukowych, zwłaszcza w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, w której skarżący ubiega się o tytuł profesora. Skoro skarżący ubiega się o nadanie mu tytułu profesora w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, to przede wszystkim w tym zakresie skarżący winien posiadać wybitne osiągnięcia krajowe lub zagraniczne – w dyscyplinie bezpieczeństwa. Prezentowane osiągnięcia naukowe, jak wskazano wyżej, nie są zaś wybitne, w większości przypadków nie dotyczą wprost nauki o bezpieczeństwie. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 228 ust. 9 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kpa. Jednocześnie należy wskazać, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami RDN. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także odpowiednio stosowanych przepisów kpa. Zgodnie więc z art. 228 ust. 9 powołanej ustawy do postępowania o nadanie tytułu profesora będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 7 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej (a takim jest przecież RDN), ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Postępowanie w przedmiocie nadania tytułu profesora na gruncie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, albowiem przepisy kpa znajdują w nim zastosowanie jedynie odpowiednio i to wyłącznie w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym – art. 228 ust. 9 ustawy. W literaturze przedmiotu powszechnie przyjmuje się, że "odpowiednie zastosowanie przepisów" oznacza, że przy rozważaniu, które przepisy regulujące postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne postępowań w sprawach tytułu naukowego. Odpowiednie stosowanie kpa w postępowaniu dotyczącym nadania tytułu profesora nie może jednak w żaden sposób zmienić charakteru tego postępowania, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nie uzupełniane – zob. J. N. , Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; B. A. , J. B. , Zakład administracyjny w postępowaniu administracyjnym, Studia Iuridica 1996, nr 32, s. 23. "Odpowiednie" stosowanie kpa w sprawach o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego ma zatem ścisły związek ze specyfiką postępowań poprzedzających podejmowanie przez właściwe jednostki organizacyjne uchwał w tych sprawach. Wyrażoną w art. 228 ust. 9 powołanej ustawy regułę należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy kpa mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie i jest to tylko zastosowanie odpowiednie. Odpowiedniość stosowania kpa oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, inne z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, a niektóre w ogóle nie będą miały zastosowania (por. wyroki NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08 i z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06; szerzej również J.P. Tarno, Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych (wybrane zagadnienia), ZNSA 2011, z. 6, s. 18 i 19). Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa. Nie oznacza to jednak, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r., II SA/WA 1291/17). W postępowaniu przed RDN obowiązuje zasada dwuinstancyjności, którą można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy przeanalizowano wszystkie argumenty, opinie, żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem, uzasadnionego w sposób jasny i klarowny, aby strona była w stanie dowiedzieć się, co było podstawą negatywnego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że w postępowaniu przed Radą Doskonałości Naukowej recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przez Radę stanowią w sprawie pełnowartościowy dowód, do którego powinna ustosunkować się Rada zarówno na etapie postępowania opiniodawczego, jak również rozstrzygając sprawę. Rada Doskonałości Naukowej ocenia całokształt materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę. Na potrzebę odniesienia się do recenzji pozytywnych, które jednak nie przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu, zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2023 r., II SA/Wa 157/23. Należy przypomnieć, za powyższym wyrokiem z 28 czerwca 2023 r., że postępowanie wyjaśniające w sprawach tytułu profesora (a także stopni naukowych) odpowiada założeniom modelu eksperckiego. Udział recenzentów w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy, a w konsekwencji - przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji, przy jednoczesnym poważnym ograniczeniu zakresu stosowania zasady wynikającej z art. 10 kpa) wykracza poza tradycyjny schemat dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Z tych przyczyn stosowanie większości przepisów rozdziału 4 działu II kpa jest wyłączone jako bezprzedmiotowe (vide: Z. K. , J. W. , Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora, PiP 2021/3/3-21). O rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, poddanego ocenie Prezydium RDN i znajdującego odzwierciedlenie w wyniku tajnego (tak dla kandydata, jak i dla członków organu) głosowania. Stąd też w niniejszej sprawie RDN nie była związana opiniami powołanych recenzentów, co oznaczało, że nawet gdyby znacząca większość sporządzonych recenzji była dla skarżącego pozytywna, to RDN mogła uznać, że kandydat nie spełnia warunku wybitności osiągnięć naukowych i Rada miała prawo w głosowaniu podjąć negatywną uchwałę, co do wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie mu tytułu profesora. Postępowanie wyjaśniające w sprawach nadania tytułu profesora zakłada, że recenzenci wydadzą opinie eksperckie, dostarczające RDN materiał ułatwiający ocenę osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji) jest więc w tym znaczeniu odmienny od tradycyjnego sposobu dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. RDN nie jest jednak w żaden sposób związana recenzjami, w tym wnioskami końcowymi co do spełnienia przez kandydata na profesora wymagań art. 227 ust. 1 powołanej ustawy. Negatywna dla kandydata ocena recenzenta (lub recenzentów) nie podlega kontroli sądowej, gdyż sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia RDN. Nie ocenia też w sposób merytoryczny, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora posiada wybitne osiągnięcia naukowe, czy też osiągnięcia przez nią prezentowane wybitne nie są (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r., III OSK 4833/21). Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem wkraczanie w ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie tytułu naukowego, dokonaną w recenzjach naukowych – nawet, jeżeli dorobek ten dotyczy nauk prawnych. Postępowanie wyjaśniające w sprawach nadania tytułu profesora zakłada, że recenzenci wydadzą opinie eksperckie, dostarczające RDN materiał ułatwiający ocenę osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji) jest więc w tym znaczeniu odmienny od tradycyjnego sposobu dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Recenzje sporządzane w postępowaniu o nadanie tytułu profesora mają charakter prawny zbliżony do opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. RDN nie jest jednak w żaden sposób związana recenzjami, w tym wnioskami końcowymi, co do spełnienia przez kandydata na profesora wymagań art. art. 227 ust. 1 ustawy. W wyroku WSA w Warszawie z 26 listopada 2024 r., VII SA/Wa 1277/24 Sąd stwierdził, co podziela w pełni Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a co już wyżej Sąd wyjaśniał, że o rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt zebranego materiału dowodowego, poddanego swobodnej ocenie RDN, znajdujący swe odzwierciedlenie w wyniku głosowania. Stąd też w niniejszej sprawie RDN nie była związana opiniami powołanych recenzentów, co oznaczało, że nawet gdyby 4 spośród 5 łącznie sporządzonych recenzji były dla skarżącego pozytywne, to RDN mogła uznać, że kandydat nie spełnia warunku wybitności osiągnięć naukowych i Rada miała prawo w głosowaniu podjąć negatywną uchwałę, co do wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie mu tytułu profesora. Wyjaśnić też należy, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie przewiduje możliwości podważania recenzji przez pretendenta do tegoż tytułu ani w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, ani w ewentualnym postępowaniu sądowym. Negatywne oceny recenzentów nie mogą być zakwestionowane wyjaśnieniami strony, ani twierdzeniami o wadliwości przyjętych przez ekspertów kryteriów w ocenie "wybitności osiągnięć naukowych". Ponownego podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny, w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie tytułu naukowego posiada wystarczające osiągnięcia i dorobek naukowy do nadania tytułu profesora. Sąd nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej złożonej dokumentacji (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08). W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz kpa. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11; z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10). Konkludując, Sąd nie stwierdził, aby w toku przedmiotowego postępowania doszło do naruszenia przepisów procesowych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy Rada przeprowadziła czynności postępowania zgodnie z art. 228 ustawy. Wskazać trzeba, że w postępowaniu przed Radą Doskonałości Naukowej postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Zespołu. Dla uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji RDN warto również przywołać tezę zawartą w wyroku NSA z 30 marca 2009 r., I OSK 1411/08, a mianowicie "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące". W ocenie Sądu niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie od rozpoznania sprawy prof. dr hab. I. H. , to w ocenie Sądu okoliczność braku bezstronności, jak i przywołany fakt wpływania na decyzje członków Zespołu Nauk Społecznych RDN nie opierają się na dowodach i są jedynie wyrazem przekonania skarżącego. Nadto, decyzja RDN jest podejmowana przez określone gremium w tajnym głosowaniu, przy czym głosowanie to jest tajne zarówno dla kandydata, jak i dla pozostałych członków Prezydium Rady. Skarżący w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób zachowanie prof. dr hab. I. H. mogło wpłynąć na wynik głosowania RDN. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji w wersji papierowej i elektronicznej, w prawidłowy sposób powołano recenzentów, którzy przygotowali umotywowane opinie, zachowany został wymagany prawem tryb głosowania, odzwierciedla ona w sposób wystarczający przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań, a wydane w ich wyniku decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 kpa. W świetle powyższego podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnej, rzetelnej i obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).