VII SA/Wa 2765/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal, asesor WSA Marcin Maszczyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 września 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.102.2024.JWO.5 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ" lub "organ odwoławczy") z dnia 5 września 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.102.2024.JWO.5, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: "RDOŚ" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2024 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej [...] (dalej: "Burmistrz") pismem z dnia [...]lutego 2024 r., znak: [...], wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolnostojącego, jednorodzinnego na części działki ewidencyjnej nr [...] w [...]. RDOŚ pismem z dnia 15 lutego 2024 r. zawiadomił Ł.F (dalej: "inwestor" lub "skarżący"), że w dniu 26 lutego 2024 r. zamierza przeprowadzić oględziny terenu planowanej inwestycji, co następnie zrealizował, a z oględzin sporządził protokół, który włączył do akt sprawy. RDOŚ, postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r., odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zażalenie w ustawowym terminie na powyższe postanowienie złożył inwestor. GDOŚ, postanowieniem z dnia 5 września 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, a także podał, że teren planowanej inwestycji położony jest w granicach: 1) [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje uchwała Nr [...]Sejmiku Województwa [...]z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] . poz. [...], z późn.zm., dalej: "Uchwała") oraz 2) obszaru Natura 2000 [...] ([...]), na terenie którego obowiązuje rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] ([...]) (Dz. U. poz. 1427, dalej: "Rozporządzenie"). Biorąc pod uwagę powyższe RDOŚ w toku prowadzonego postępowania zobowiązany był przeanalizować, czy ustalenia projektu decyzji dla określonej w nim inwestycji nie naruszają przepisów Uchwały oraz Rozporządzenia. Przeprowadzone przez GDOŚ postępowanie wykazało, że rozstrzygnięcie odmowa uzgodnienia projektu decyzji przez organ I instancji była uzasadniona a zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Organ odwoławczy wskazał dalej, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego o powierzchni zabudowy do 70 m2 wraz z infrastrukturą techniczną, tj. przyłączem elektroenergetycznym, studnią kopaną oraz szczelnym zbiornikiem na nieczystości ciekłe na części działki ewidencyjnej nr [...]w miejscowości [...], gmina [...]. Z przeprowadzonych w dniu 26 lutego 2024 r. oględzin terenu, a także analizy ogólnodostępnych map opublikowanych m. in. na oficjalnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii "Geoportal", cyfrowej Mapy Podziału Hydrograficznego Polski "Hydroportal" oraz serwisu e-mapa.net ma wynikać, że teren planowanej inwestycji stanowi mozaikę łąk oraz terenów zadrzewionych, które od strony północno-wschodniej przylegają do terenów leśnych. Analizowany obszar charakteryzuje urozmaicona rzeźba terenu. Dojazd do terenu planowanej inwestycji położonego na wysokości ok. 568 m n.p.m. odbywa się poprzez stromo wznoszącą się gminną drogę wewnętrzną (o nawierzchni gruntowej, utwardzonej kamieniem). W odległości ok. 280 m (poniżej terenu planowanej inwestycji) znajduje się zwarta zabudowa wsi [...] (położona na wysokości ok. 500 m n.p.m.). W południowo-zachodniej części omawianej działki znajduje się głęboki wąwóz graniczący z gminną drogą wewnętrzną (skarpą o wysokości ok. 8 m), z którego usunięto większość zadrzewień i zakrzaczeń. Omawiany obszar położony jest w obrębie stromo wznoszącego się stoku o ekspozycji południowo-zachodniej i nachyleniu wynoszącym ok. 55%. W centralnej części ww. działki zaobserwowano obecność wysokich i średnich miedz. Natomiast północno-wschodnia część analizowanego terenu (porośnięta przez pojedyncze zadrzewienia) wznosi się stromo w kierunku kompleksu leśnego (nachylenie ok. 28%). Przez teren planowanej inwestycji przepływa niewielki ciek naturalny. Zadrzewienia porastające przedmiotową działkę należą do gatunków rodzimych nie będących drzewami owocowych. W dniu wizji terenu planowana inwestycja nie posiadała zjazdu z gminnej drogi wewnętrznej (dz. ew. nr [...]). Z informacji pozyskanych w trakcie oględzin wynika, że dla działki o nr ewid. [...] planowane jest jego wykonanie, poprzez częściowe zasypanie wąwozu biegnącego wzdłuż południowo- zachodniej granicy analizowanego terenu. GDOŚ podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały na terenie [...] Parku Krajobrazowego, obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, z późn.zm., dalej: "ustawa OOŚ). Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawiera zaś Rozporządzenie. Przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwszy Rozporządzenia jest zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Powierzchnię zabudowy definiuje § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Jest nią: powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. To oznacza, że w skład powierzchni zabudowy oprócz budynków i towarzyszących im parkingów, dróg dojazdowych, chodników, podjazdów, ramp oraz innych powierzchni utwardzonych wlicza się powierzchnie przekształcone. Powierzchnia przekształcona to taka, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie - zarówno krótko, jak i długoterminowo w związku z realizacją przedsięwzięcia. Stanowią ją wszelkie powierzchnie, które w wyniku realizacji prac budowlanych zmieniają swój dotychczasowy charakter, tj. zmieniają się w inny rodzaj i sposób użytkowania, który do tej pory funkcjonował na danym terenie. Organ odwoławczy podał, że uzgadniany projekt decyzji dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolnostojącego, jednorodzinnego na części działki ewidencyjnej nr [...]w [...], gmina [...]. Z projektu decyzji wynika, że teren planowanej inwestycji posiada powierzchnię 0,18 ha. Jak wynika z protokołu oględzin oraz załącznika nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy planowana inwestycja posiada dostęp do gminnej drogi wewnętrznej przebiegającej przez działkę o nr ewid. [...]. Odnosząc się do parametrów inwestycji opisanych w przedłożonym projekcie decyzji GDOŚ wskazał, że wydawałoby się, że planowana inwestycja nie osiąga progów wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze Rozporządzenia. Niemniej jednak, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Takowym obiektem jest zespół zabudowy, co wynikać ma z przytoczonego przez organ orzecznictwa. Jeśli więc planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w Rozporządzeniu a ma powstać w miejscu, w którym zostało zrealizowane, realizuje się lub planuje zrealizować przedsięwzięcie nieosiągające progów, ale o takim samym charakterze, to należy zsumować parametry tych przedsięwzięć. W związku z powyższym GDOŚ podkreślił, że oprócz przedmiotowego wniosku o uzgodnienie projektu decyzji, Burmistrz wystąpił również z trzema innymi wnioskami dla takiego samego rodzaju inwestycji na sąsiednich nieruchomościach, tj. na działkach o nr ewid. [...], [...]i [...]. W tych 4 sprawach występuje co prawda czterech inwestorów, tj. Ł.F., D.F., P.F. oraz J.P. (co wynika z treści projektów decyzji załączonych do ww. wniosków Burmistrza), jednakże ww. inwestorzy posiadają ten sam adres do korespondencji. Natomiast łączna powierzchnia części działek ewidencyjnych, na których planowana jest zabudowa wynosi 0,77 ha. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, sumowanie powierzchni przedsięwzięć ma zapobiegać dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze segmenty, w odniesieniu do których mogą być formułowane oceny cząstkowe, niekoniecznie dające obraz wpływu całości zamierzenia na warunki ochrony środowiska. Nie można akceptować sztucznego dzielenia przedsięwzięcia w ten sposób, aby obchodzić prawo, poprzez tworzenie przedsięwzięć, których parametry pozwalają na odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie GDOŚ materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje na fakt, iż teren planowanych inwestycji na działkach o nr ewid. [...], [...], [...]i [...], w odniesieniu do których toczą się postępowania administracyjne o uzgodnienie warunków zabudowy zajmuje powierzchnię 0,77 ha, co mogłoby uzasadniać kwalifikację planowanych inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze Rozporządzenia. Zdaniem GDOŚ, należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze Rozporządzenia, podstawą do sumowania parametrów przedsięwzięć o tym samym charakterze jest położenie obiektów budowlanych w kompleksie wydzielonych działek - na jednej działce lub na kilku działkach bezpośrednio przylegających (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2018 r., sygn. akt: II OSK 1847/17). Zdaniem organu odwoławczego, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie można przesądzić o naruszeniu zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały). Powiązanie pomiędzy inwestycjami musi być wykazane aby mogło stanowić jedną z przesłanek sumowania powierzchni przedsięwzięć. Przykładem ww. powiązania może być powiązanie technologiczne. Brak wykazania przez RDOŚ powiązania technologicznego nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ uzgadniany projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza inne zakazy określone w Uchwale (§ 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6) oraz może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. Na marginesie GDOŚ wskazał, że w przypadku gdyby planowane przedsięwzięcie zostało uznane za mogące znacząco oddziaływać na środowisko koniecznie będzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast ocena oddziaływania na obszar Natura 2000 [...] w opisywanej sytuacji mogłaby zostać przeprowadzona w ramach oceny oddziaływania na środowisko. Opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym organ odwoławczy wskazał dalej, że z załącznika nr 1 do projektu decyzji wynika, że południowo-zachodni fragment terenu planowanej inwestycji porastają grunty zadrzewione i zakrzewione - LzV. Natomiast archiwalne ortofotomapy pochodzące z serwisu Geoportal wskazują, że tereny stanowiące grunty zadrzewione LzV porastały pas szerokości ok. 15 - 20 m od gminnej drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...]. Jednakże przeprowadzona przez RDOŚ w dniu 26 lutego 2024 r. wizja terenowa wykazać miała, że z terenu planowanej inwestycji usunięto większość zadrzewień i zakrzaczeń. Usunięcie przedmiotowych zadrzewień widoczne jest również na aktualnych ortofotomapach pochodzących z serwisu Geoportal. Zadrzewienia porastające teren planowanej inwestycji (zarówno te pozostałe jak i już usunięte) były zlokalizowane wzdłuż cieku wodnego (oznaczonego na załączniku graficznym nr 1 do projektu decyzji), drogi, a także na terenie pastwisk (PsVI) otoczonych gruntami rolnymi. Kluczowe jest rozstrzygnięcie, czy zbiorowisko znajdujące się na terenie przeznaczonym pod inwestycję (które zostało bądź zostanie zlikwidowane w przyszłości), jest lasem czy zadrzewieniem, a jeśli zadrzewieniem to czy zadrzewieniem śródpolnym, przydrożnym lub nadwodnym. Po analizie całości materiału dowodowego, w tym inwentaryzacji przyrodniczej, GDOŚ stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały, tj. zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. GDOŚ uznał, że drzewostan na działce ujętej we wniosku, stanowi brzegowe fragmenty większego kompleksu leśnego, a zadrzewienia zlokalizowane na działce inwestycyjnej stanowią roślinność leśną. Niewątpliwie realizacja planowanej inwestycji wprowadzi zabudowę kubaturową na teren zalesiony. Dodatkowo do usunięcia roślinności leśnej (pozostałej na terenie planowanej inwestycji) może dojść w wyniku realizacji planowanego zjazdu z gminnej drogi wewnętrznej. Sama możliwość naruszenia potwierdzonej roślinności leśnej przez realizację zamierzonej inwestycji po uzyskaniu zgody, przesądza o wadliwości przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc powyższe pod uwagę – zdaniem organu odwoławczego - nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja narusza zakaz zawarty w § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały. GDOŚ podkreślił, że z protokołu z oględzin jednoznacznie wynika, że skarżący wyciął część roślinności leśnej, która stanowiła fragment większego płata siedliska [...]. Uzgodnienie więc projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby legalizację bezprawnie podjętych prac, na co organ ten przytoczył szeroko poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych. Zdaniem GDOŚ z akt sprawy nie wynika aby w przedmiotowej sprawie wszczęto procedurę oceny oddziaływania na środowisko lub RDOŚ stwierdził brak konieczności jej przeprowadzenia. W związku z powyższym nie można zastosować odstępstwa wymienionego w art. § 3 ust. 2 Uchwały. Organ odwoławczy wskazał dalej, że z załącznika nr 1 do projektu decyzji, serwisu Geoportal oraz https://polska.e-mapa.net/ wynika, że w obrębie głębokiego wąwozu biegnącego wzdłuż gminnej drogi wewnętrznej o nrewid. [...] przebiega ciek wodny. Na marginesie GDOŚ nadmienił, że podczas oględzin ww. terenu nie stwierdzono obecności wody w korycie przedmiotowego cieku, co wskazuje na jego okresowy charakter. W związku z powyższym podlegający uzgodnieniu projekt decyzji dopuszcza przekształcenie obszaru przebiegającego przez ww. ciek wodny. Powyższe świadczy o możliwości naruszenia zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub racjonalna gospodarka rolna, leśna, wodna lub rybacka (§ 3 ust. 1 pkt 6 Uchwały). Jak wskazał dalej ten organ, pojęcie stosunków wodnych nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jednak wywodząc z obowiązujących przepisów można stwierdzić, że chodzi tu zwłaszcza o zmianę stanu wody na gruncie, kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, kierunku odpływu wód ze źródeł, odprowadzanie wody oraz ścieków na grunty sąsiednie [art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960, dalej: "Prawo wodne"]. Zasadniczym skutkiem zmiany stosunków wodnych jest negatywny wpływ na grunty sąsiednie. Zmiana stosunków wodnych na gruncie (określana też zamiennie naruszeniem stosunków wodnych) jest to ingerencja w ukształtowany stan wody na gruncie, w tym powodowanie długotrwałych lub trwałych zmian: poziomu wód gruntowych i powierzchniowych (zarówno ich podwyższenie jak i obniżenie w odniesieniu do stanu początkowego), uwilgotnienia (nasycenia) gruntu, oraz kierunku spływu wód powierzchniowych, w wyniku działalności człowieka oraz czynników naturalnych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 920/17; z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt: IV SA/Wa 403/19; z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 531/19). Biorąc pod uwagę, że uzgadniany projekt decyzji nie przewiduje, aby przeznaczenie przedmiotowego terenu służyło ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej, odstępstwo zawarte w treści samego zakazu (§ 5 ust. 1 pkt 6 Uchwały) nie zachodzi. Przechodząc do rozważenia zgodności uzgadnianego projektu decyzji z kolejnym zakazem obowiązującym w granicach Parku, organ odwoławczy podniósł, że z ww. protokołu oględzin oraz pomiarów dokonanych za pomocą narzędzi dostępnych na stronie https://mapy.geoportal.gov.pl wynika, że teren planowanej inwestycji charakteryzuje się dość urozmaiconą rzeźbą terenu. Powyższe potwierdza obecność głębokiego wąwozu o stromych zboczach, który przebiega wzdłuż gminnej drogi wewnętrznej. Przy czym średni spadek terenu w kierunku południowo-zachodnim wyniósł ok. 55%. Planowane przedsięwzięcie obejmuję budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz infrastruktury technicznej. Przy czym punkt 11.2 projektu decyzji wprowadza zakaz zniekształcenia rzeźby terenu przy posadowieniu budynku. Z informacji pozyskanych podczas wizji terenowej wynika, że skarżący planuje częściowe zasypanie stromego zbocza wąwozu (skarpy o wysokości ok. 8 m). Przedmiotowe działanie będzie miało na celu wykonanie zjazdu z gminnej drogi wewnętrznej (działki o nr ewid. [...]), na teren planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z ustaleniami oględzin terenu przedmiotowa nieruchomość nie posiada zjazdu z ww. drogi. A zatem – w ocenie GDOŚ - nie ulega wątpliwości, że w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia nastąpi trwałe zniekształcenia rzeźby terenu. Ponadto wprowadzenie na przedmiotowym terenie zabudowy kubaturowej może prowadzić do zmiany ukształtowania terenu, przez który przebiega koryto cieku. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały w granicach [...] Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Należy wyjaśnić, że prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu to prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby. Natomiast zmiana rzeźby terenu polega na zmianie rzędnych terenu poprzez dokonanie niwelacji lub podniesieniu części terenu przez co teren traci swoje dotychczasowe ukształtowanie. O zniekształceniu terenu można mówić w przypadku takich prac jak niwelacja wzgórza, wydmy, skarpy, itp. Trwałe zniekształcenie rzeźby terenu może polegać na zaburzeniu stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic rzeźby. Biorąc pod uwagę powyższe, projekt decyzji powinien respektować wymogi prawne w tym zakresie. Tymczasem pkt II.2 ww. projektu decyzji zawiera jedynie zapis, że na terenie inwestycji zakazuje się "zniekształcenia rzeźby terenu przy posadowieniu budynku". Z ww. zapisu nie wynika, że projekt decyzji o warunkach zabudowy gwarantuje zachowanie rzeźby terenu. Obowiązkiem organu planistycznego nie jest lakoniczne stwierdzenie, że zakazuje się zniekształcenia rzeźby terenu (bo to jest oczywiste), ale własne wyznaczenie w projektowanych warunkach zabudowy szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy gwarantujących zachowanie istniejącej rzeźby terenu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1093/22), i to nie tylko przy posadowieniu budynku ale również innych elementów zagospodarowania terenu. W związku z powyższym, zdaniem GDOŚ, brak jest podstaw do orzeczenia zgodności projektu decyzji z ww. zakazem. W ocenie organu odwoławczego projekt decyzji powinien być tak skonstruowany, żeby gwarantował przestrzeganie przepisu jak np. nakaz wkomponowania budynku w naturalną rzeźbę terenu bądź też zakaz niwelacji terenu gwarantujący przestrzeganie przepisów Uchwały. Ponieważ planowana inwestycja nie dotyczy prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych odstępstwo zawarte w samym zakazie (§ 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały) nie zachodzi. Z akt sprawy ma nie wynikać także aby planowane przedsięwzięcie dotyczyło wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418). W związku z powyższym nie ma zastosowania również odstępstwo zawarte w § 3 ust. 4 Uchwały. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego jakoby nie zamierzał wykonywać prac wpływających na przebieg rowu wskazać należy, że Burmistrz w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji zarówno w części tekstowej (str. 4 projektu decyzji) jak i na jego załącznikach graficznych wskazał, że przez teren planowanej inwestycji przebiega ciek wodny a nie rów. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 878/11 oraz wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2472/13). Organ odwoławczy wskazał dalej, że planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. W związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478, z późn.zm., dalej: "u.o.p."). Za niezgodny ze stanem faktycznym organ odwoławczy uznał także zarzut dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym etapem, w którym uczestniczy organ ochrony przyrody, mając możliwość weryfikacji zgodności tego projektu z przepisami z zakresu ochrony przyrody. Dlatego w przypadku uzasadnionych wątpliwości RDOŚ ma ustawowy obowiązek, a nie tylko możliwość odmowy uzgodnienia ww. projektu decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia szeregu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k,p.a."), to w ocenie organu odwoławczego, nie są one zasadne. W ocenie GDOŚ w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia szczegółowo wyjaśniono przesłanki, które wpłynęły na wydane rozstrzygnięcie. Przywołano przy tym przepisy prawne, na podstawie których dokonano rozstrzygnięcia oraz wyjaśniono, dlaczego mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji, biorąc pod uwagę, że strony postępowania mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych w ich sprawie rozstrzygnięć oraz że wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych powinno pogłębiać zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych, dołożył starań, by uzasadnienie spornego postanowienia stanowiło zbiór logicznych przesłanek wyczerpująco uzasadniających rozstrzygnięcie i przekonujących strony o jego prawidłowości. Dodatkowo za chybione – zdaniem GDOŚ – należy uznać powoływanie się przez skarżącego na konieczność rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podziela bowiem pogląd WSA w Warszawie, wyrażony w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 164/19, zgodnie z którym przepis art. 7a § 1 k.p.a. nie stosuje się w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy, gdyż istotą postępowania nie jest nałożenie na stronę obowiązku ani ograniczenia lub odebranie skarżącemu uprawnienia. Istotą sprawy jest przyznanie skarżącemu uprawnienia (por. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 269/24; z dnia 3 września 2024 r, sygn. akt II OSK 2196/23). W sprawach z zakresu ochrony środowiska zasadnicze wątpliwości budzi w ogóle możliwość stosowania art. 7a § 1 k.p.a. Ochrona środowiska, jako wartość szczególnie chroniona na poziomie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, z późn.zm., dalej: "Konstytucja RP"), niewątpliwie mieści się bowiem w kategorii ważnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 7a § 2 k.p.a., wyłączającym stosowanie art. 7a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że przychyla się do stanowiska organu I instancji, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. Przechodząc zatem do analizy zgodności projektu decyzji z przepisami w zakresie obszarów Natura 2000 GDOŚ wskazał, że ustawodawca w art. 33 ust. 1 uop zakazał podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Zdaniem organu odwoławczego należy zatem zaznaczyć, że stosownie do art. 33 ust 3 ww. ustawy, planowane przedsięwzięcie, które może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, wymaga przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112, dalej: "ustawa OOŚ". Przy czym za znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, zgodnie z jego definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy OOŚ, rozumie się oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności działania mogące: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Obszar Natura 2000 [...]obejmuje dwa duże pasma górskie, [...] i [...]w [...] [...]oraz małą grupę górską - Góry [...] , a także tereny łąkowe w okolicach [...], [...]i [...]. Na skutek zróżnicowania wysokościowego i klimatycznego wykształcił się tu charakterystyczny, piętrowy układ roślinności. Do wysokości około 550-600 m n.p.m. występuje piętro pogórza, o typowej dla [...] mozaice pól, łąk i lasów mieszanych. Powyżej, do wysokości 1100 m n.p.m. występuje piętro regla dolnego. Dominują w nim jodłowo-bukowe lasy buczyny [...], poprzecinane polami uprawnymi i pastwiskami. Piętro regla górnego wykształciło się jedynie na niewielkich powierzchniach Pasma [...]. Tworzy je wysokogórski bór świerkowy. Zgodnie z Rozporządzeniem [...]celem wyznaczenia obszaru jest trwała ochrona siedlisk przyrodniczych i populacji zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt innych niż ptaki lub odtworzenie właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków, będących przedmiotami ochrony, którymi jest 13 typów siedlisk: 5 siedlisk łąkowych, torfowisko, jaskinie i 6 siedlisk leśnych (w tym: [...] o kodzie 9130). Przedmiotami ochrony są tu również: 9 gatunków ssaków (w tym 3 gatunki dużych ssaków drapieżnych: wilk, ryś i niedźwiedź) oraz 3 gatunki płazów, 5 bezkręgowców, 2 ryb i 1 mchu. Jednym z zagrożeń dla [...] wymienionych w standardowym formularzu danych jest zabudowa rozproszona (kod E01.03). Teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest w obszarze węzłowym o znaczeniu międzynarodowym, na przebiegu [...]szlaku migracyjnego Korytarza [...] , będącego najważniejszym obszarem umożliwiającym przemieszczanie się i bytowanie m.in. dużych ssaków drapieżnych. Ponadto omawiany teren znajduje się w wąskim i zagrożonym fragmencie korytarza ekologicznego (tzw. puncie krytycznym), w obrębie którego zmiany zagospodarowania spowodują utratę jego drożności. Występowanie w omawianym rejonie wilka potwierdza: 1) Monitoring gatunków zwierząt z uwzględnieniem specjalnych obszarów ochrony siedlisk Natura 2000, Etap VII lata 2023-2025. Zadanie 3. Badanie rozmieszczenia wilka i rysia październik, 2024 wykonane przez Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk (https://siedliska.gios.gov.pl/wyniki-monitoringu-menu/cykl-2023- 2025/wyniki-monitoringu-zwierzat); 2) inwentaryzacja dużych ssaków drapieżnych na terenie [...] w ramach zadania "Wykonanie ekspertyzy na potrzeby inwentaryzacji dodatkowych na obszarze Natura 2000 [...] [...]" (Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk oraz Mentor Cosuling sp. z. o.o., Kraków 2020) oraz 3) pilotażowy monitoring wilka i rysia w Polsce realizowany przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska w ramach państwowego monitoringu środowiska (prace terenowe-kameralne lata 2017-2020). Rozważając zatem możliwe oddziaływanie planowanej inwestycji na ssaki drapieżne, tj. wilki (a tym samym oddziaływanie na obszar Natura 2000 [...]), zdaniem GDOŚ, należy zwrócić uwagę na wymagania środowiskowe tego gatunku, w szczególności w odniesieniu do prawdopodobieństwa jego przemieszczania się na analizowanym terenie. Obszary występowania wilków w Polsce charakteryzują się wysoką lesistością, niskim zagęszczeniem osad ludzkich (małym zaludnieniem) oraz rzadką siecią dróg krajowych i wojewódzkich, a także linii kolejowych. Taki charakter ma okolica, w której zlokalizowana jest planowana do zainwestowania nieruchomość. Areały osobnicze wilka wahają się od 250 do 300 km2, ale na terenie [...] Parku Krajobrazowego mogą one nie przekraczać 100 km2. Jak podał dalej GDOŚ, znaczne wymagania przestrzenne wilka powodują, że powierzchnie nawet największych lasów w Polsce są zbyt małe, by stanowić ostoję niezależnej, żywotnej, zróżnicowanej genetycznie populacji tych dużych drapieżników. Dlatego ich populacje są w Polsce zbiorem niewielkich lokalnych populacji (tzw. subpopulacji) zasiedlających poszczególne kompleksy leśne, połączonym w całość poprzez korytarze ekologiczne. Przetrwanie tych gatunków zależy od sprawnej wymiany osobników (i genów) pomiędzy poszczególnymi subpopulacjami. Wobec powyższego należy przyjąć, że planowane przedsięwzięcie stanowił realne zagrożenie dla ochrony korytarzy ekologicznych gatunków dużych drapieżników. Ponadto teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze o wysokich walorach przyrodniczych, w oddaleniu i w wyniesieniu (przewyższenie na poziomie ok. 70 m) od terenów zwartej zabudowy wsi w obrębie terenów stanowiących mozaikę terenów rolno - leśnych i zadrzewionych o zróżnicowanym ukształtowaniu w bliskim sąsiedztwie kompleksu leśnego i cieku wodnego. A zatem okoliczność, że planowane przedsięwzięcie jest oddalone o kilkaset metrów od zwartej zabudowy wsi nie powoduje, że wilki opuściły analizowany teren. Natomiast intensyfikacja takiej zabudowy może się do tego przyczynić. Korespondując z argumentacją zażalenia w zakresie lokalizacji inwestycji w przebiegu bardzo rozległego korytarza ekologicznego organ odwoławczy podkreślił, że tego rodzaju obszarów nie należy postrzegać jedynie jako stałych wąskich przesmyków długodystansowej migracji zwierząt. W przypadku dużych ssaków drapieżnych, tj. wilk, potrzebujących do funkcjonowania dużych terytoriów, na których muszą zdobywać pokarm istotne jest zachowanie/nie pogarszanie wykorzystywanej przez nie przestrzeni. Postępująca zabudowa zwłaszcza wewnątrz korytarzy migracyjnych prowadzi do zwiększenia izolacji obszaru, ograniczenia możliwości przemieszczania się drapieżników w jego wnętrzu i zwiększenia aktywności ludzi wewnątrz obszaru. Realizacja planowanej inwestycji nieodwracalnie zmieni charakter terenu, w którym zostanie ona posadowiona i skutkować będzie stałą obecnością ludzi, a tym samym zmniejszy atrakcyjność tego terenu dla antropofobowych gatunków zwierząt. Powyższe z kolei może doprowadzić do wystąpienia jednego z zagrożeń zidentyfikowanych w Standardowym Formularzu Danych i projekcie planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...]), tj.: tereny zurbanizowane, tereny zamieszkane (E01). Z przeprowadzonej inwentaryzacji terenu wynikać ma także, że w obrębie południowo-wschodniej oraz północno-zachodniej części działki inwestycyjnej zidentyfikowano siedlisko przyrodnicze [...] (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion). W związku z powyższym należy uznać, że wycięte zadrzewienia oraz te które pozostały stanowią bądź stanowiły fragment większego płata siedliska naturowego, które otacza przedmiotowy teren. Największe przeobrażenie omawianego siedliska nastąpi w wyniku prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, które będą prowadzić m in. do zniszczenia warstwy gleby, przerwania procesów glebotwórczych, co w konsekwencji wiąże się ze zniszczeniem istniejącej roślinności. Wykonanie do przedmiotowej działki zjazdu z drogi gminnej wewnętrznej (o nr ewid. [...] ) naruszy zidentyfikowane siedlisko przyrodnicze [...]. Do zniszczenia siedliska może również dochodzić w wyniku dokonywania zmian stosunków wodnych, co pośrednio będzie wpływać na stan siedliska i może doprowadzić do jego degradacji. Na marginesie GDOŚ nadmienił, że z materiału dowodowego dostępnego w przedmiotowej sprawie wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji może dodatkowo naruszyć § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jednakże organ odwoławczy, kierując się zasadą ekonomiki procesowej, odstąpił od zbadania ww. kwestii z uwagi na brak wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe ustalenia GDOŚ jednoznacznie stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji narusza zakazy [...]Parku Krajobrazowego oraz może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. W skardze z dnia 8 października 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestor zaskarżył w całości postanowienie GDOŚ z dnia 5 września 2025 r., zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, pominięcie twierdzeń zażalenia, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela i uznanie że planowana inwestycja wiąże się z naruszeniem zakazów oraz celów ochrony obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego oraz możliwym znacząco negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 [...] , zsumowaniu inwestycji na działkach ewidencyjnych nr [...] , [...], [...]oraz [...], niesłusznym uznaniu, że planowa inwestycja wpłynie na przebieg rowu, uznanego za ciek wodny, wycięcia zadrzewień, a ponadto, że planowane przedsięwzięcie stanowi realne zagrożenie dla ochrony korytarzy ekologicznych gatunków dużych drapieżników, b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do jego uchylenia; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 3 ust. 13 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, dalej: "rozporządzenie RM") poprzez jego zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na osiągniecie określonych parametrów po zsumowaniu parametrów przedsięwzięcia z parametrami tego samego rodzaju znajdujące się na terenie jednego zakładu lub obiektu, pomimo iż planowana inwestycja nie stanowi funkcjonalnej całości z przedsięwzięciami na sąsiednich działkach ewidencyjnych, 3) art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi środka przydatnego dla realizacji celu w postaci ochrony środowiska, co prowadzi do nieproporcjonalnego, a tym samym niekonstytucyjnego ograniczenia prawa własności nieruchomości. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę z dnia 3 listopada 2025 r. GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie GDOŚ oraz poprzedzające je postanowienie RDOŚ zostały wydane z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie GDOŚ z dnia 5 września 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.102.2024.JWO.5, utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2024 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolnostojącego, jednorodzinnego na części działki ewidencyjnej nr [...] w [...]. Powodem takiego rozstrzygnięcia organów było uznanie, że teren planowanej inwestycji położony jest w granicach: 1) [...]Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje uchwała Nr [...]Sejmiku Województwa [...]z dnia [...]października 2017 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...], z późn.zm.) oraz 2) obszaru Natura 2000 [...] ([...]), na terenie którego obowiązuje rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] ([...]) (Dz. U. poz. 1427). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zatem zaskarżone postanowienie RDOŚ zostało wydane w ramach postępowania uzgodnieniowego prowadzonego w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym istotne jest, że w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nie wskazano warunków, których spełnienie powinno skutkować pozytywnym uzgodnieniem lokalizacji inwestycji. Uzgodnienie to ma więc - co do zasady - charakter uznaniowy, przy czym zakres tego uznania zależy od okoliczności konkretnej inwestycji. Uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się natomiast w trybie art. 106 k.p.a. Przepis ten normuje tryb współdziałania, a postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy w sprawie załatwianej w formie decyzji administracyjnej przez inny organ, przy czym to do właściwości organu uzgadniającego (projekt decyzji) przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający w postępowaniu uzgodnieniowym działa na podstawie przepisów normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia i dokonuje uzgodnienia zważywszy na ten zakres. Organ ten nie może więc wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dopuszczalności uzgodnienia (w tym przypadku projektu decyzji o warunkach zabudowy) dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Pamiętać należy również, że właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska (w tym przypadku RDOŚ z siedzibą w [...] ), z uwagi na wstępny etap procesu inwestycyjnego, w którym następuje uzgodnienie, jest bowiem uprawniony tylko do dokonania oceny postanowień zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Mówiąc innymi słowami, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający (współdziałający), a nie wnioskodawca będący dysponentem projektu, nie może ani ich zmieniać, ani sam ich na nowo określać (dookreślać). Postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno odwoływać się zatem do zaplanowanej lokalizacji inwestycji wynikającej z projektu tejże decyzji, a nie kreować ją na nowo. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ze względu na normę art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., obowiązkiem RDOŚ, czyli właściwego w niniejszej sprawie regionalnego dyrektora ochrony środowiska, była ocena projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 z późn.zm., dalej: "u.o.p."). Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.o.p. są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. u.o.p.). Z kolei art. 17 ust. 1-1b tej ustawy stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone na obszarze parku krajobrazowego. Zakazy, które obowiązują na terenie [...]Parku Krajobrazowego zostały skonkretyzowane w § 3 ust. 1 pkt 1-11 Uchwały. Jak wynika zaś z uzasadnienia decyzji organu I instancji pozytywne uzgodnienie przedłożonej RDOŚ decyzji o warunkach zabudowy naruszyłoby zakazy polegające na: a) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy UOŚ (§ 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały), b) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały), c) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały), d) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 6 Uchwały). W ocenie GDOŚ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, wprawdzie nie można przesądzić o naruszeniu zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały) w zakresie powiązania pomiędzy inwestycjami, które musi być wykazane aby mogło stanowić jedną z przesłanek sumowania powierzchni przedsięwzięć, niemniej jednak naruszenia tego zakazu organ ten upatruje w zakresie wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia RM. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 u.o.p., lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Słusznie bowiem GDOŚ stwierdził, po analizie całości materiału dowodowego w tym inwentaryzacji przyrodniczej, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały, tj. zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Drzewostan na działce ujętej we wniosku, stanowi bowiem brzegowe fragmenty większego kompleksu leśnego, a zadrzewienia zlokalizowane na działce inwestycyjnej stanowią roślinność leśną. Realizacja planowanej inwestycji wprowadzi zaś zabudowę kubaturową na teren zalesiony. Dodatkowo do usunięcia roślinności leśnej (pozostałej na terenie planowanej inwestycji) może dojść w wyniku realizacji planowanego zjazdu z gminnej drogi wewnętrznej. Sama możliwość naruszenia potwierdzonej roślinności leśnej przez realizację zamierzonej inwestycji po uzyskaniu zgody, przesądza o wadliwości przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc powyższe pod uwagę planowana inwestycja narusza zakaz zawarty w § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały. Zgodzić się należy także ze stanowiskiem GDOŚ, że brak wykazania przez RDOŚ powiązania technologicznego nie ma wpływu na wynik sprawy ponieważ uzgadniany projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza inne zakazy określone w Uchwale oraz może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. Jak prawidłowo ustalił ten organ, z protokołu z oględzin jednoznacznie wynika, że skarżący wyciął część roślinności leśnej, która stanowiła fragment większego płata siedliska [...]. Uzgodnienie więc projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby legalizację bezprawnie podjętych prac, co w świetle dotychczasowego orzecznictwa szeroko zacytowanego przez ten organ, byłoby niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika także aby w przedmiotowej sprawie wszczęto procedurę oceny oddziaływania na środowisko lub RDOŚ stwierdził brak konieczności jej przeprowadzenia. W związku z powyższym nie można zastosować odstępstwa wymienionego w art. § 3 ust. 2 Uchwały. Odnośnie zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 6 Uchwały, to jak wynika z załącznika nr 1 do projektu decyzji, serwisu Geoportal oraz https://polska.e-mapa.net/ wynika, że w obrębie głębokiego wąwozu biegnącego wzdłuż gminnej drogi wewnętrznej o nr ewid. [...]przebiega ciek wodny. Jak podniósł organ, podczas oględzin ww. terenu nie stwierdzono obecności wody w korycie przedmiotowego cieku, co wskazuje na jego okresowy charakter. W związku z powyższym podlegający uzgodnieniu projekt decyzji dopuszcza przekształcenie obszaru przebiegającego przez ww. ciek wodny. Powyższe świadczy o możliwości naruszenia zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub racjonalna gospodarka rolna, leśna, wodna lub rybacka (§ 3 ust. 1 pkt 6 Uchwały). Sąd to stanowisko podziela. Przechodząc do rozważenia zgodności uzgadnianego projektu decyzji z kolejnym zakazem obowiązującym w granicach Parku, to organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że z protokołu oględzin oraz pomiarów dokonanych za pomocą narzędzi dostępnych na stronie https://mapy.geoportal.gov.pl wynika, że teren planowanej inwestycji charakteryzuje się dość urozmaiconą rzeźbą terenu. Powyższe potwierdza obecność głębokiego wąwozu o stromych zboczach, który przebiega wzdłuż gminnej drogi wewnętrznej. Przy czym średni spadek terenu w kierunku południowo-zachodnim wyniósł ok. 55%. Planowane przedsięwzięcie obejmuję budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz infrastruktury technicznej. Przy czym punkt 11.2 projektu decyzji wprowadza zakaz zniekształcenia rzeźby terenu przy posadowieniu budynku. Z informacji pozyskanych podczas wizji terenowej wynika, że Skarżący planuje częściowe zasypanie stromego zbocza wąwozu (skarpy o wysokości ok. 8 m). Przedmiotowe działanie będzie miało na celu wykonanie zjazdu z gminnej drogi wewnętrznej (działki o nr ewid. [...]), na teren planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z ustaleniami oględzin terenu przedmiotowa nieruchomość nie posiada zjazdu z ww. drogi. A zatem, w ocenie Sądu, do słusznej konkluzji doszedł organ, który stwierdził, że w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia nastąpi trwałe zniekształcenia rzeźby terenu. Ponadto wprowadzenie na przedmiotowym terenie zabudowy kubaturowej może prowadzić do zmiany ukształtowania terenu, przez który przebiega koryto cieku. W ocenie Sądu organ słusznie także dostrzegł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały w granicach [...]Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Biorąc pod uwagę powyższe, rację ma organ, że projekt decyzji powinien respektować wymogi prawne w tym zakresie. Tymczasem pkt II.2 ww. projektu decyzji zawiera jedynie zapis, że na terenie inwestycji zakazuje się "zniekształcenia rzeźby terenu przy posadowieniu budynku". Z ww. zapisu nie wynika, że projekt decyzji o warunkach zabudowy gwarantuje zachowanie rzeźby terenu. W związku z powyższym brak jest podstaw do orzeczenia zgodności projektu decyzji z ww. zakazem. Projekt decyzji powinien być tak skonstruowany, żeby gwarantował przestrzeganie przepisu jak np. nakaz wkomponowania budynku w naturalną rzeźbę terenu bądź też zakaz niwelacji terenu gwarantujący przestrzeganie przepisów Uchwały. Ponieważ planowana inwestycja nie dotyczy prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych odstępstwo zawarte w samym zakazie (§ 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały) nie zachodzi. Z akt sprawy nie wynika aby planowane przedsięwzięcie dotyczyło wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku z powyższym nie ma zastosowania również odstępstwo zawarte w § 3 ust. 4 Uchwały. Sąd podziela także zaprezentowane przez oba organy stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. W art. 33 ust. 1 u.o.p. polski ustawodawca zakazał podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela ustalenia organów, że planowana zabudowa jest istotnym zagrożeniem dla przyrody i z tego względu nie może być zrealizowana. Sąd podziela przy tym opinię organów, że dopuszczenie na tym terenie planowanej zabudowy, utrudniałoby funkcjonowanie znajdującego się tam korytarza ekologicznego (tj. istotnie pogarszającej jego drożność), zagroziłoby cennym przyrodniczym zasobom Parku. Planowana inwestycja znalazłaby się bowiem w obszarach najcenniejszych pod względem przyrodniczym, objętych prawnym systemem ochrony zasobów środowiska, obejmującym m.in. obszary węzłowe. Wyłączenie terenu z zabudowy, w ocenie Sądu, znajduje zatem uzasadnienia zarówno prawne, jak i faktyczne. W ocenie Sądu, organy wskazały przy tym na fakty na jakich oparł swoje rozstrzygnięcie, wyjaśniły i oceniły ustalony stan faktyczny i działaniom tym nie można przypisać cech dowolności. Jak wynika wprost z zebranego w sprawie materiału dowodowego Obszar Natura 2000 [...]obejmuje dwa duże pasma górskie, [...]i [...]w [...]oraz małą grupę górską - Góry [...], a także tereny łąkowe w okolicach [...], [...]i [...]. Na skutek zróżnicowania wysokościowego i klimatycznego wykształcił się tu charakterystyczny, piętrowy układ roślinności. Do wysokości około 550-600 m n.p.m. występuje piętro pogórza, o typowej dla [...] mozaice pól, łąk i lasów mieszanych. Powyżej, do wysokości 1100 m n.p.m. występuje piętro regla dolnego. Dominują w nim jodłowo-bukowe lasy buczyny [...] , poprzecinane polami uprawnymi i pastwiskami. Piętro regla górnego wykształciło się jedynie na niewielkich powierzchniach Pasma [...]. Tworzy je wysokogórski bór świerkowy. Zgodnie z Rozporządzeniem celem wyznaczenia obszaru jest trwała ochrona siedlisk przyrodniczych i populacji zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt innych niż ptaki lub odtworzenie właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków, będących przedmiotami ochrony, którymi jest 13 typów siedlisk: 5 siedlisk łąkowych, torfowisko, jaskinie i 6 siedlisk leśnych (w tym: [...]o kodzie 9130). Przedmiotami ochrony są tu również: 9 gatunków ssaków (w tym 3 gatunki dużych ssaków drapieżnych: wilk, ryś i niedźwiedź) oraz 3 gatunki płazów, 5 bezkręgowców, 2 ryb i 1 mchu. Jednym z zagrożeń dla [...]wymienionych w standardowym formularzu danych jest zabudowa rozproszona (kod E01.03). Co istotne w tej sprawie, wobec rzeczowych argumentów, popartych wynikami badań naukowych oraz poglądami ekspertów, że realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do istotnych utrudnień w funkcjonowaniu przebiegającego przez teren inwestycji korytarza ekologicznego, umożliwiającego migrację organizmów żywych, co stałoby w sprzeczności z celami, dla których [...]Park Krajobrazowy został utworzony, inwestor poza argumentami natury polemicznej, nie przedstawił żadnych merytorycznych zarzutów, które pozwoliłyby poddać w wątpliwość stanowisko organów. Dlatego też odniesienie się przez Sąd do tak postawionych zarzutów nie jest możliwe. Natomiast, w ocenie Sądu, niewątpliwie charakter planowanej inwestycji jest sprzeczny z ustawowym celem dla którego utworzono [...]Park Krajobrazowy i poprzez wyraźnie określone zakazy, uniemożliwiono lokalizowania tylko tych inwestycji, które nie stwarzają zagrożenia zewnętrznego wynikającego z działalności człowieka. Do takich inwestycji nie można jednak zaliczyć planowanej przez inwestora. Dlatego stanowiło to, zdaniem Sądu, uzasadnioną podstawę sformułowanego przez RDOŚ ograniczenia w sferze wykonywania własności nieruchomości położonej na tym obszarze, poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dla zapobieżenia zniweczenia ustawowego celu w jakim utworzono [...]Park Krajobrazowy, ale też w celu ochrony Obszaru Natura 2000 [...][...]. Sąd prezentuje pogląd, że presję urbanizacyjną na opisane wyżej tereny, należy w tej sytuacji traktować - z punktu widzenia potrzeb prawidłowego działania Parku - jako istotne zagrożenie zewnętrzne w rozumieniu art. 5 pkt 29 u.o.p., któremu to zagrożeniu należy skutecznie zapobiegać. Podkreślenia również wymaga, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnie zagwarantowanej ochrony własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) mogą być ustanawiane w ustawie, między innymi wtedy, gdy jest to konieczne dla ochrony środowiska (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. A władze publiczne winny prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Ta zasada konstytucyjna doznaje konkretyzacji w przepisach ustawowych. Przepis art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) nakazuje uwzględniać w decyzji o warunkach zabudowy ograniczenia wynikające z ustanowienia parku krajobrazowego w trybie ustawy o ochronie przyrody. Ustawa o ochronie przyrody zawiera więc normy, które wyznaczają granice korzystania z rzeczy w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego. Podsumowując Sąd uznał, że RDOŚ dokonał niewadliwej oceny w sprawie, z uwzględnieniem treści uzgadnianego projektu decyzji i z zastosowaniem prawidłowej wykładni art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji, organ ten dokonał swobodnej, a nie dowolnej, czyli prawidłowej oceny okoliczności sprawy. Taką ocenę Sąd uznał za właściwą – dokonaną w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. GDOŚ natomiast poczynił analogiczne ustalenia, co uprawniało go do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia RDOŚ. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło stosowanie do treści art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.