VII SA/Wa 560/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Anna Milicka-Stojek Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 stycznia 2022 r. znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.12 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji oddala skargę

Po rozpatrzeniu Minister Rozwoju i Technologii ( dalej: "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji") skarżoną decyzją z 11 stycznia 2022r., znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.12, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a"), oraz art. 9q ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1984), zwanej dalej "u.t.k.", po rozpatrzeniu odwołań B. J. i H. G. oraz po zapoznaniu się z odwołaniem K. G., od decyzji Wojewody Śląskiego ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") nr 3/2021 z dnia 11 maja 2021 r., znak: IFXIII.747.34.2020, o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nr [...] na odcinku T. zlokalizowanej na terenie województwa śląskiego, w powiecie [...], na terenie gmin: T., M., Ś., O., w ramach przedsięwzięcia pn.: "Rewitalizacja i odbudowa częściowo nieczynnej linii kolejowej nr [...] na odcinku T., w ramach projektu pn.: "Rewitalizacja i odbudowa częściowo nieczynnej linii kolejowej nr [...] T.", I. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, II. umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania K. G. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Minister zaznaczył, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego ponownie rozpatrzył wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ I Instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz kończącej je decyzji Wojewody Śląskiego, jak również rozpatrzył zarzuty B. J. i H. G. Minister podał, że z wnioskiem do Wojewody Śląskiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej wystąpił uprawniony do tego podmiot, tj. spółka P. S.A z siedzibą w W. Zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r.u.t.k., do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla omawianego przedsięwzięcia załączono mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg inwestycji oraz mapy z projektami podziału nieruchomości. We wniosku określono również zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu oraz wskazano nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub stanowią jego własność, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 9s ust. 3b u.t.k. Wnioskodawca przedłożył również wymagane opinie, o których mowa w art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto inwestor dołączył do wniosku - decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z 28 listopada 2017 r., znak: W00Ś.4201.4.2016.AS2.34 ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: Rewitalizacja i odbudowa częściowo nieczynnej linii kolejowej nr [...] T., zwana dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ", - decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 kwietnia 2020r., znak: DOOŚ-WDŚ/ZOO.4221.3.2018.AB.22, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ", uchylającą w części i umarzającą w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji - uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ. Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej, organ odwoławczy uznał, że zawiera on wszystkie wymagane prawem elementy. Następnie organ II instancji poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę Śląskiego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. przedsięwzięcia i wskazał, że Wojewoda Śląski, pismem z 3 lutego 2021 r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń. W przedmiotowym obwieszczeniu i zawiadomieniu organ I instancji poinformował strony o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W toku postępowania przed Wojewodą Śląskim wniesiono uwagi i zastrzeżenia dotyczące przedmiotowej inwestycji, które organ I instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda wydał w dniu 11 maja 2021r. decyzję nr 3/2021 o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji w zakresie linii kolejowej. Nadając przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Wojewoda podzielił argumenty przedstawione przez inwestora. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ I instancji, odniósł się do uwag wniesionych w trakcie postępowania. Zgodnie z art. 9q ust. 2 u.t.k., Wojewoda doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony o wydaniu powyższej decyzji poinformowane zostały w drodze obwieszczeń. Zdaniem Ministra kontrolowana decyzja Wojewody czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 9q ust. 1 u.t.k. Pozytywnie także ocenił określenie przez Wojewodę Śląskiego biorąc pod uwagę dyspozycję art. 9q ust. 6 u.t.k., terminu wydania nieruchomości, na 30 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej. Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż decyzja Wojewody Śląskiego jest zgodna z prawem i dlatego - w pkt I niniejszej decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dalej, Minister uzasadnił podjęcie rozstrzygnięcia w pkt II niniejszej decyzji, tj. umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie odwołania K. G. Organ odwoławczy wskazał, że argumentacja przywołana przez nią w piśmie z 20 lipca 2021r. nie stanowi o posiadaniu interesu prawnego w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji w zakresie linii kolejowej. Podkreślił, że ze zgromadzonego przez Wojewodę materiału dowodowego wynika, że K. G. nie figuruje jako właściciel ani użytkownik wieczysty nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej i decyzją Wojewody Śląskiego. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających przysługujące skarżącej ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej i decyzją Wojewody Śląskiego. Natomiast z wyjaśnień przedstawionych w ww. piśmie z 20 lipca 2021 r. wynika, iż skarżąca dopiero podjęła czynności zmierzające do przyznania jej tytułu prawnego do ww. działki nr [...] (objętej decyzją Wojewody Śląskiego), tj. wystąpiła do Sądu Rejonowego w T. z wnioskiem o zasiedzenie tej działki. Okoliczność ta nie świadczy o jej interesie prawnym dotyczącym zaskarżenia decyzji Wojewody Śląskiego. Minister wyjaśnił, że interes prawny chroniony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie linii kolejowej ma bowiem ten, kto ma tytuł prawny do nieruchomości w dacie rozstrzygania w sprawie, a nie ten podmiot, który takiego tytułu dopiero dochodzi. Z faktu, że skarżąca złożyła wniosek o zasiedzenie ww. działki nr [...], nie można wywieść, że w stosunku do tej nieruchomości służą już z tego tytułu jakieś prawa i wobec powyższego ma interes prawny w każdej sprawie dotyczącej takiej nieruchomości. Nie stanowi bowiem wykazania interesu prawnego powołanie się na ekspektatywę nabycia prawa do nieruchomości. Ekspektatywa ma charakter przyszły i niepewny. Nie mając tytułu do ww. działki nr [...], skarżąca nie może zostać uznana za stronę postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji obejmującej część tej działki. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, że skarżąca K. G. nie legitymuje się interesem prawnym opartym na prawie materialnym, lecz jedynie subiektywnym przekonaniem, że jest stroną postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji ww. inwestycji kolejowej. W związku z tym nie może być uznana za stronę w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Wojewody Śląskiego. Z tego też względu Minister umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Rozpatrując odwołania B. J. i H. G. Minister wskazał, że zgodnie z art. 90 ust. 3 pkt 1 i 3 u.t.k., to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg inwestycji (linie rozgraniczające teren) oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy o transporcie kolejowym. Aby odmówić ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi zatem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Nie może też odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przywołał orzecznictwo dotyczące tej tematyki oraz stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2012r., [...] - dotyczącym specustawy drogowej zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. W ocenie organu odwoławczego przedstawiony powyżej pogląd Trybunału Konstytucyjnego znajduje zastosowanie również w zakresie zasad ustalania lokalizacji inwestycji dotyczących linii kolejowych. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również zarzutów skarżących stron, Minister stwierdził, że ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej na działkach skarżących stron, w koncepcji przedstawionej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Wojewody Śląskiego jest prawidłowe. Za niezasadny Minister uznał zarzut B. J. dotyczący braku zapewnienia "barier dźwiękochłonnych" przy jej posesji. Wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono dwa postępowania w zakresie odnoszącym się do środowiskowych uwarunkowań. Pierwsze zostało przeprowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach i zakończyło się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ. Drugie postępowanie zostało przeprowadzone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i zakończyło się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ. Następnie Minister podkreślił, że analiza akustyczna przeprowadzona w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji nie wykazała przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu i konieczności stosowania zabezpieczeń w postaci ekranów akustycznych na wysokości posesji skarżącej. Z tych względów, organy środowiskowe nie nałożyły obowiązku budowy ekranów akustycznych wzdłuż linii kolejowej nr [...], w związku z tym ich zabudowa nie jest planowana. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ (pkt I.C.9 tego rozstrzygnięcia utrzymany w mocy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ) nałożony został natomiast obowiązek zabudowy tłumików kolejowych (izolatory akustyczne) od km 13,740 do km 13,870, czyli w bezpośrednim sąsiedztwie posesji skarżącej. Inwestor w piśmie z 28 lipca 2021r. wyjaśnił, iż tłumiki kolejowe są to urządzenia tworzące warstwę tłumiącą hałas. Ponadto, inwestor w ww. piśmie z 28 lipca 2021r. zwrócił jednocześnie uwagę, że lokalizacja linii kolejowej nr [...] w odcinku od km 13,740 do km 13,870 przebiega w istniejącym śladzie, co oznacza, że najmniejsza odległość linii kolejowej nr [...] od budynku mieszkalnego skarżącej nie uległa zmianie i wynosi ok. 55 m. Przesunięciu ulega tylko granica terenu kolejowego, który jest w tej lokalizacji poszerzany z uwagi na budowę rowów odwadniających, co z kolei korzystnie wpłynie na spływ wód powierzchniowych w tym rejonie. Minister wyjaśnił również, iż w celu określenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ, nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej, w zakresie oddziaływania inwestycji na klimat akustyczny i oceny skuteczności zastosowanych zabezpieczeń mających na celu ochronę przez hałasem (pkt III decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ w brzmieniu ustalonym pkt 31 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ). Tym samym, w przypadku uzyskania w wynikach pomiarów ponadnormatywnych przekroczeń hałasu, należy zaproponować rozwiązania zapobiegawcze temu zjawisku. W kontekście podnoszonych przez skarżącą kwestii odnoszących się do samej już realizacji inwestycji (zabezpieczenie jej nieruchomości w trakcie prowadzonych robót budowlanych) Minister wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia sposobu prowadzenia i organizacji robót budowlanych. Podkreślił, iż postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji w zakresie linii kolejowej jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego. Decyzja Wojewody Śląskiego jedynie ustaliła lokalizację przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta zawiera określenie terenu niezbędnego dla planowanych obiektów, jednak nie wskazuje szczegółowych rozwiązań technicznych realizacji planowanej inwestycji, jak również nie odnosi się do organizacji i sposobu realizacji samej inwestycji. Odnośnie podnoszonych przez skarżącą kwestii dotyczących oszacowania wartości jej działki przejmowanej w części pod lokalizację rzeczonej inwestycji organ odwoławczy wskazał, iż właścicielom przejmowanych nieruchomości przysługuje odszkodowanie, które ustalane jest w odrębnej decyzji Wojewody Śląskiego. Dalej, Minister za niezasadne uznał zarzuty H. G. odnoszące się do działki nr [...], z obrębu [...] Ż., tj. dotyczące naruszenia: -art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, że ww. działka nr [...], stanowi własność Skarbu Państwa, -art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019r. poz. 2204), poprzez nieuwzględnienie wpisu prawa własności w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. działki nr [...] (Tom III, wykaz 68 obręb Ż.), przy ustalaniu jej stanu prawnego, -art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania w postaci toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej dotyczącej ww. działki nr [...], tj. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 20 grudnia 1956r. nr Sa..IV/28-160/55, o wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, nieruchomości położonej w M., zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w T. Kw tom [...] liczba [...] Ż., ozn. jako działka nr [...], stanowiącej własność W. W, - art. 9s ust. 3b u.t.k. w zw. z art. 232 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019r. poz. 1145), zwanej dalej "kodeksem cywilnym", poprzez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Minister uznał niezasadność ww. zarzutów, gdyż H. G. nie posiada interesu prawnego do kwestionowania decyzji Wojewody Śląskiego w zakresie dotyczącym ww. działki nr [...], bowiem działka ta nie stanowi jego własności. Wskazał, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach ww. orzeczeniem z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55 orzekło o wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, na rzecz Państwa - Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Katowicach zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w T. Kw tom [...] liczba [...] Ż., nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność W. W. Postępowanie wywłaszczeniowe prowadzone było w oparciu o przepisy dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych z dnia 26 kwietnia 1949 r. (Dz.U. z 1952r. Nr 4, poz. 31). W pkt II ww. orzeczenia z 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55, stwierdzono, iż: "Wywłaszczenie polega na odjęciu prawa własności z 25 października 1955r." Następnie Minister wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu odwoławczym nie jest umocowany do oceny zgodności z prawem ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 20 grudnia 1956r. Kwestie te wykraczają poza przedmiot postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Śląskiego. Podał, że skarżący w odwołaniu wskazując, iż jako prawnuk zmarłego W. W. jest następcą prawnym w odniesieniu do własności ww. działki nr [...], nie przedłożył dokumentów potwierdzających dziedziczenie po zmarłym W. W. Z wyjaśnień przedstawionych przez skarżącego w piśmie z 12 października 2021r. wynika, iż H. G. dopiero złożył wniosek z 12 października 2021r. do Sądu Rejonowego w T. o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym W. W., R. W. i L. W.. Z akt sprawy wynika także, że skarżący podjął kroki w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 20 grudnia 1956 nr Sa.IV/28-160/55. Dalej, organ odwoławczy podał, że decyzją z 17 stycznia 2017r., znak: DO-4-6613-316-MZ/16, Minister Infrastruktury i Budownictwa umorzył postępowanie z wniosku J. G. (w miejsce której wstąpili H. G. i S. G.) o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 20 grudnia 1956r. nr Sa. IV/28-160/55. Po rozpatrzeniu wniosku H. G. o ponowne rozpatrzenie decyzją z 6 września 2017r., znak: DO-4-6613-22-KB/17, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję z 17 stycznia 2017r. Po rozpoznaniu skargi H. G. na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia15 czerwca 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 2808/17, oddalił skargę. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż złożony wniosek o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia wywłaszczeniowego pochodzi od podmiotu, który nie posiada interesu prawnego w sprawie. W związku z tym organ w sposób prawidłowy umorzył postępowanie wszczęte na wniosek, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ wskazał, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana. W ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie posiada żadnego prawa rzeczowego do ww. działki o nr [...]. W świetle tego, skarżący nie ma interesu prawnego do żądania zmiany decyzji Wojewody Śląskiego, poprzez stwierdzenie, że ww. działka o nr [...], staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym inwestora. Powołane okoliczności powodują, że skarżący w odniesieniu do ww. działki nr [...] posiada w niniejszej sprawie wyłącznie interes faktyczny, nie łączący się z możliwością skutecznego kwestionowania ustaleń decyzji Wojewody Śląskiego odnoszących się do tej działki. Zdaniem Ministra brak było również podstaw do zawieszenia prowadzonego przez Wojewodę Śląskiego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji w zakresie linii kolejowej, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej (tj. ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956r. nr Sa.IV/28-160/55). Stwierdził, że w niniejszej sprawie brak było jakiegokolwiek związku pomiędzy wskazanymi przez skarżącego okolicznościami, tj. prowadzonym przez Wojewodę Śląskiego postępowaniem w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, a prowadzonym postępowaniem sądowoadministracyjnym w sprawie ww. decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 6 września 2017r., znak: DO-4-6613-22-KB/17. Wyjaśnił, że kwestia tytułu do gruntu objętego zamierzeniem inwestycyjnym, nie ma wpływu na możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, co jest warunkiem zawieszenia postepowania, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dokonując dalszej analizy sprawy Minister wskazał, że H. G., jako współwłaściciel działki nr [...], z obrębu [...] Ż., uprawniony jest do podważania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego w części dotyczącej tej działki. W tym zakresie Minister uznał jako niezasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia: -art. 9s ust. 3 pkt 1 u.t.k., poprzez brak stwierdzenia nabycia ww. działki nr [...] przez Skarb Państwa, mimo że znajduje się ona na terenie objętym inwestycją i jest niezbędna dla lokalizacji planowanych obiektów budowlanych, -art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób całkowicie pozbawiający właściciela możliwości jej gospodarczego wykorzystywania, a tym samym naruszający istotę prawa własności. Minister wskazał, iż ww. działka skarżącego nr [...], w pkt VII decyzji Wojewody Śląskiego została ograniczona, na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym, w korzystaniu w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia inwestycji kolejowej w zakresie konieczności dokonania przebudowy wodociągu w ramach usunięcia kolizji. Celem ograniczeń z art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym jest zapewnienie prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia inwestycji kolejowej (...). Wyjaśnił przy tym, iż w omawianym przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, bowiem wyłączony jest obowiązek prowadzenia rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem co do przeprowadzenia robót. Podkreślił, że ograniczanie w korzystaniu z nieruchomości na potrzeby usunięcia kolizji infrastrukturalnej (w niniejszej sprawie przebudowy wodociągu) jest prawnie dopuszczalnym sposobem przeprowadzenia inwestycji kolejowej przez teren danej nieruchomości i nie wiąże się z koniecznością nabywania prawa użytkowania wieczystego/prawa własności przez inwestora. Zdaniem Ministra nie można podzielić stanowiska skarżącego dotyczącego tego, że już na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, możliwe jest jednoznaczne stwierdzenie, że jej realizacja spowoduje całkowity brak możliwości korzystania z ww. nieruchomości w sposób dotychczasowy. Z powyższych względów Minister podkreślił, że dla ww. działki skarżącego nr [...] prawidłowo w zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego przewidziano ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym. W ocenie Ministra przyjęty przez organ I instancji w decyzji Wojewody Śląskiego skutek prawny odnoszący się do ww. działki nr [...], nie budzi zastrzeżenia co do jego poprawności. W świetle powyższej argumentacji, zdaniem Ministra brak jest podstaw do częściowego lub całościowego wywłaszczenia ww. nieruchomości w decyzji Wojewody Śląskiego. Oceny tej w żaden sposób nie może zmienić powołana przez skarżącego okoliczność, iż ww. działka nr [...] została wymieniona w treści załącznika do decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe (Dz. Urz. Min. Inf. poz. 38 ze zm.).Wyjaśnił, że wymienienie ww. działki nr [...] w załączniku do ww. decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. nie oznacza, iż działka ta nie może zostać ograniczona w korzystaniu, na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym i należy ją przejąć na własność Skarbu Państwa. Przepis art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym, znajduje również zastosowanie do terenów kolejowych. Żaden obowiązujący przepis prawa nie wyklucza możliwości zastosowania administracyjnoprawnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w stosunku do nieruchomości stanowiących kolejowe tereny zamknięte. Dalej Minister wskazał, że za przejęciem ww. działki nr [...] na własność Skarbu Państwa nie przemawia także argumentacja skarżącego, iż działka ta łącznie z działkami nr [...] i nr [...], objęta jest jedną księgą wieczystą, a ww. działka nr [...] i nr [...], zostały oznaczone w decyzji Wojewody Śląskiego, jako przechodzące własność Skarbu Państwa. Wyjaśnił, że to, iż ww. działki nr [...] i nr [...] zostały objęte linią rozgraniczającą teren inwestycji i przejęte na własność Skarbu Państwa, nie stanowi podstawy do zmiany przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji i objęcia ich zakresem także ww. działki nr [...]. Zakres prac przewidzianych do wykonania na ww. działce nr [...] (przebudowa istniejącego wodociągu), determinuje sposób zajęcia tej działki w ramach ograniczenia sposobu w korzystania z nieruchomości, na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym, a nie jej przejęcia na własność Skarbu Państwa. Odnośnie zaś podnoszonych przez skarżącego problemów, opisanych w piśmie z dnia 28 grudnia 2021r. jakie w jego ocenie mogą nastąpić w postępowaniu wieczystoksięgowym związanym z odłączeniem, przejmowanych na własność Skarbu Państwa ww. działek nr [...] i nr [...] od dotychczasowej księgi wieczystej i założeniem dla nich nowej księgi wieczystej, w sytuacji braku przejęcia na własność Skarbu Państwa również ww. działki nr [...] Minister wyjaśnił, iż sygnalizowane przez skarżącego kwestie nie są w żaden sposób związane z postępowaniem w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, bowiem dotyczą postępowania cywilnego (postępowania wieczystoksięgowego) i z tego powodu kwestie te wykraczają poza zakres normatywny ustawy. Minister wskazał również, że brak jest podstaw do podważania zaskarżonej decyzji z powołaniem się na ochronę konstytucyjnego prawa własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może być ograniczone w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust.1 Konstytucji RP. Zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego wydano na podstawie przepisu ustawy - tj. ustawy o transporcie kolejowym. W ocenie Ministra, ograniczenie prawa własności skarżącego nastąpiło w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji ł ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Stwierdził także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego nie naruszają prawa, a wniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Skargę do Sądu na opisaną wyżej decyzję wniósł H. G. (dalej: "skarżący") wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: 1.art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 80 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece poprzez ich niezastosowanie, prowadzące do błędnego ustalenia, że działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa jedynie w oparciu o pozbawione prawnej doniosłości i niezdolne do wywołania skutków prawnych orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956r. nr Sa.IV 28-160/55, z jednoczesnym zlekceważeniem widniejącego w księdze wieczystej wpisu prawa własności na rzecz osoby fizycznej (poprzednika prawnego strony odwołującej się), który to wpis jest prawomocnym orzeczeniem sądu rozstrzygającym kwestię własności nieruchomości; 2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na jego błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym niezastosowaniu poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo toczącego się przed sądem powszechnym postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po W. W., wpisanym do księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] jako jej właściciel, mimo że wbrew stanowisku organu od wyniku tego postępowania zależy zarówno legitymacja strony odwołującej się, a zatem dopuszczalność postępowania odwoławczego, jak i merytoryczna treść rozstrzygnięcia - postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku określi bowiem, kto jest aktualnie właścicielem nieruchomości, co z kolei determinuje możliwość nabycia własności tej nieruchomości z mocy prawa przez Skarb Państwa bądź ustanowienia na niej użytkowania wieczystego stosownie do art. 9q ust. 1 pkt 7 lit. a lub b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym; 3. art. 28 k.p.a w zw. z art. 140 k.c. i art. 922 k.c. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że interes wynikający z dziedziczenia nieruchomości ma charakter interesu faktycznego oraz hipotetycznego i przyszłego, podczas gdy nabycie prawa własności w drodze dziedziczenia następuje z mocy prawa z chwilą śmierci spadkodawcy, a stwierdzenie nabycia spadku jedynie potwierdza tę okoliczność i nie warunkuje nabycia praw należących do spadku; 4. art. 9q ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021r. poz. 1984) poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do stwierdzenia, że ustalenie tytułu prawnego do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym nie jest przesłanką wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej, podczas gdy decyzja ta przenosi z mocy prawa własność wskazanych w niej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, a zatem prawidłowe jej wydanie wymaga ustalenia, czy nieruchomości objęte zamierzeniem pozostają własnością prywatną czy też zostały wcześniej skutecznie nabyte przez Skarb Państwa; 5.art. 127 § 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ odwoławczy nie jest obowiązany do wnikliwego badania, czy osoba wnosząca odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej jest stroną postępowania, nie uzasadnia to zawieszenia postępowania administracyjnego, a brak wykazania legitymacji przez samą stronę już w chwili wniesienia odwołania pozwala organowi na uchylenie się od merytorycznego rozpatrzenia odwołania; 6. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu jakiegokolwiek ustosunkowania się do dowodu pozyskanego w postępowaniu odwoławczym w postaci odpisu księgi wieczystej Tom [...], wykaz [...] obręb Ż. prowadzonej w Sądzie Rejonowym w T. i brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do sformułowanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Z ostrożności procesowej skarżący ponadto zarzucił ewentualnie obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie: art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece poprzez : jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne ustalenie, że o stanie prawnym działki nr [...] rozstrzyga nieistniejący akt administracyjny, w sytuacji gdy dla nieruchomości tej prowadzona jest księga wieczysta, w której widnieje aktualny wpis prawa własności; art. 9s ust. 3b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w zw. z art. 232 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Minister wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 stycznia 2022r., znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.12, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.a. oraz art. 9q ust. 5 u.t.k., po rozpatrzeniu odwołań B. J. i H. G. oraz po zapoznaniu się z odwołaniem K. G., od decyzji Wojewody Śląskiego ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") nr 3/2021 z dnia 11 maja 2021 r., znak: IFXIII.747.34.2020, o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nr [...] na odcinku T. zlokalizowanej na terenie województwa śląskiego, w powiecie [...], na terenie gmin: T., M., Ś., O., w ramach przedsięwzięcia pn.: "Rewitalizacja i odbudowa częściowo nieczynnej linii kolejowej nr [...] na odcinku T., w ramach projektu pn.: "Rewitalizacja i odbudowa częściowo nieczynnej linii kolejowej nr [...] T.", I. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, II. umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania K. G. Omawiane rozstrzygnięcia zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Ministra, nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania, a także z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 561/22 tut. Sąd odrzucił skargę H. G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postepowania odwoławczego, co czyni zbędnym ustosunkowywanie się do zarzutu wskazanego w punkcie 2 skargi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Sąd stwierdza, że są one bezzasadne i w tym zakresie w pełni akceptuje argumentację Ministra uznając ja za własną. Niezasadny jest podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut rzekomej niespójności uzasadnienia decyzji Ministra. Minister rozpatrzył odwołanie skarżącego ponieważ mimo, że nie posiada on interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Wojewody w odniesieniu do działki o nr [...], to jednak posiada on interes prawny w odniesieniu do działki o nr [...], której jest współwłaścicielem, co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie jego odwołania. W odniesieniu do działki o nr [...] z obrębu [...] Ż., zarówno zarzuty procesowe, jak też zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze, sprowadzają się do kwestionowania decyzji wywłaszczeniowej dotyczącej ww. działki nr [...], tj. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55, o wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, nieruchomości położonej w M., zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w T. Kw tom [...] liczba [...] Ż., ozn. jako działka nr [...], stanowiącej własność W. W. Skarżący argumentuje, że działka ta nie stanowi własności Skarbu Państwa. Zarzuty te zdaniem Sądu, są bezzasadne bowiem Sąd w tym zakresie w pełni podziela argumentację Ministra, że skarżący w odniesieniu do działki nr [...], nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody, bowiem działka ta, nie stanowi jego własności. Minister uznał niezasadność ww. zarzutów, gdyż Pan H. G. nie posiada interesu prawnego do kwestionowania decyzji Wojewody Śląskiego w zakresie dotyczącym ww. działki nr [...], bowiem działka ta nie stanowi jego własności. Na gruncie specustawy drogowej utrwalił się w orzecznictwie pogląd, że w wypadku, kiedy odwołaniem objęta jest decyzja dotycząca inwestycji liniowej, jaką jest inwestycja o ustalenie lokalizacji linii kolejowej, oddziaływującej na prawa wielu osób wywodzone z własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości, skarżący może wywodzić własny interes prawny, uzasadniający jego legitymację czynną, wyłącznie z konieczności ochrony własnego, indywidulanego i określonego prawa i to tylko w tym zakresie, w jakim decyzja lub jej część na prawo to rzeczywiście wpływa. Taki obowiązek determinuje też zakres zaskarżenia decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji o charakterze liniowym. Zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1012/18). Powyższy pogląd z uwagi na podobieństwo inwestycji liniowych, ma zdaniem Sądu również zastosowanie do inwestycji realizowanych w oparciu o przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może zatem dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości. Należy w tym miejscu podkreślić, co ma szczególne znaczenie w odniesieniu do działki o nr [...], że cechą interesu prawnego jest jego realność, a więc interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2504/15). Nie jest zasadna argumentacja skarżącego dotycząca błędnego ustalenia przez organy, że wspomniana działka stanowi własność Skarbu Państwa jedynie w oparciu o pozbawione prawnej doniosłości i niezdolne do wywołania skutków prawnych orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV 28-160/55, z jednoczesnym zlekceważeniem widniejącego w księdze wieczystej wpisu prawa własności na rzecz osoby fizycznej (poprzednika prawnego strony odwołującej się), który to wpis jest prawomocnym orzeczeniem sądu rozstrzygającym kwestię własności nieruchomości. Należy bowiem przypomnieć, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach ww. orzeczeniem z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55, orzekło o wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, na rzecz Państwa - Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Katowicach zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w T. Kw tom [...] liczba [...] Ż., nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność W. W. Postępowanie wywłaszczeniowe prowadzone było w oparciu o przepisy dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych z dnia 26 kwietnia 1949 r. (t.j. Dz.U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31). W pkt II ww. orzeczenia z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55, stwierdzono, iż: "Wywłaszczenie polega na odjęciu prawa własności z dniem 25.10.1955 r.". Kwestionowanie decyzji Ministra w kontekście wad wspomnianego orzeczenia, nie jest objęte zakresem niniejszego postępowania. Minister nie jest w nim bowiem umocowany do oceny zgodności z prawem ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55. Brak jest podstaw do rozstrzygania przez Ministra, czy ww. orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55, zostało wydane zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami i czy skarżący jest następcą prawnym W. W. Kwestie te wykraczają poza przedmiot postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Śląskiego i powinny być podniesione w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący podjął kroki w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55. Decyzją z dnia 17 stycznia 2017 r., znak: DO-4-6613-316-MZ/16, Minister Infrastruktury i Budownictwa umorzył postępowanie z wniosku J. G. (w miejsce której wstąpili H. G. i S.G.) o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.IV/28-160/55. H. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z dnia 17 stycznia 2017 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia 6 września 2017 r., znak: DO-4-6613-22-KB/17, Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 17 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia 6 września 2017 r. wyjaśniono, iż ani J. G., ani jej spadkobiercy nie wykazali następstwa prawnego po W. W., a zatem złożony wniosek o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1956 r. nr Sa.lV/28-160/55, pochodzi od podmiotu nieposiadającego interesu prawnego zgodnie z art. 28 kpa, dlatego też zaszła bezprzedmiotowość postępowania nadzorczego. Na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 6 września 2017 r. została złożona przez H. G. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2808/17, oddalił skargę. W wyroku tym WSA w Warszawie stwierdził, iż złożony wniosek o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia wywłaszczeniowego pochodzi od podmiotu, który nie posiada interesu prawnego w sprawie. W związku z tym organ w sposób prawidłowy umorzył postępowanie wszczęte na wniosek, na podstawie art. 105 § 1 kpa. Następnie od ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2018 r., została złożona przez H. G. skarga kasacyjna. Sądowi rozpoznającemu sprawę, wiadomym jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 stycznia 2022r. sygn. akt I OSK 91/19, oddalił skargę kasacyjną H. G. Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał wyraźnie, że wnioskodawcy ( a więc także skarżący), nie przedłożyli dokumentów potwierdzających następstwo prawne po W. W. Przedłożenie takich dokumentów obciąża wnioskodawcę. Wskazać w tym miejscu należy, że według dominującego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, organ administracji publicznej nie ma kompetencji do ustalenia następców prawnych osoby zmarłej na podstawie oświadczeń osób, które twierdzą, że są jej następcami prawnymi, gdyż dowodem istnienia takiego następstwa może być jedynie postanowienie sądu cywilnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialne poświadczenie aktu dziedziczenia. Zgodnie z art. 1025 § 2 kodeksu cywilnego, domniemanie, że dana osoba jest spadkobiercą wynika jedynie albo z treści postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku albo z notarialnego poświadczenia dziedziczenia. Na podstawie więc tych tylko dokumentów spadkobierca może wykazać swoje następstwo prawne po spadkodawcy (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 438/21, LEX nr 3227279 i powołane tam judykaty). Pogląd wyrażony w wyroku NSA, jest wiążący zarówno dla organu którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdego organu i Sądu orzekającego w danej sprawie. Zatem kwestie związane z toczącym się postepowaniem w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po W. W, nie mają znaczenia wobec braku na dzień wydania zaskarżonej decyzji dokumentów wykazujących następstwo prawne skarżącego. Nie może zatem być zasadna argumentacja skarżącego, zgodnie z którą uzyskanie postanowienia stwierdzającego nabycie spadku nie jest przesłanką nabycia praw spadkowych, a jedynie ma charakter deklaratoryjny i potwierdza sukcesję, zaś nabycie pod tytułem ogólnym następuje z mocy prawa z chwilą otwarcia spadku. Podsumować zatem należy, że skarżący nie posiada żadnego prawa rzeczowego do ww. działki o nr [...] oraz interesu prawnego do żądania zmiany decyzji Wojewody Śląskiego. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, nie przesądza o tym także wpis w księdze wieczystej prawa własności na rzecz poprzednika prawnego skarżącego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga także, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej prowadzone jest na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 2b ustawy o transporcie kolejowym zatytułowanym "Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych". Przepisy te, obok m.in. regulacji zawartych w specustawie drogowej należą do szczególnych regulacji prawnych o ograniczonym czasowo okresie obowiązywania, których podstawowym celem jest uproszczenie i przyspieszenie inwestycji infrastrukturalnych, z reguły realizowanych z zaangażowaniem funduszy unijnych. Przepisy rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym, nie uzależniają złożenia wniosku lokalizacyjnego przez inwestora, a zatem i przeprowadzenia postępowania, od legitymowania się przez wnioskodawcę tytułem do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. Legitymowanie się takim tytułem nie jest zatem przesłanką złożenia wniosku i nie ma znaczenia dla dopuszczalności prowadzenia postępowania. Kwestie własnościowe, związane z ustaleniem komu przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze projektowanej inwestycji, nie maja więc znaczenia dla rozstrzygnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Jak słusznie zauważył Minister, przeciwny pogląd powodowałby, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, na podstawie rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym, której celem było stworzenie ram prawnych umożliwiających przyspieszenie przygotowania inwestycji kolejowych, mogłoby być na wiele miesięcy lub nawet lat wstrzymane z uwagi na fakt, że w odniesieniu do działek objętych wnioskiem inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej toczą się inne postępowania administracyjne dotyczące praw własnościowych w stosunku do tych działek. Wskazane ratio legis ustawy o transporcie kolejowym jednoznacznie przemawia za niedopuszczalnością przedłużania postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. Skarżący, jako współwłaściciel działki nr [...], z obrębu [...] Ż., jest natomiast uprawniony jest do podważania zaskarżonej decyzji Wojewody w części dotyczącej tej działki. W tym zakresie Minister słusznie zdaniem Sądu uznał za niezasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia: - art. 9s ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez brak stwierdzenia nabycia ww. działki nr [...] przez Skarb Państwa, mimo że znajduje się ona na terenie objętym inwestycją i jest niezbędna dla lokalizacji planowanych obiektów budowlanych, - art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób całkowicie pozbawiający właściciela możliwości jej gospodarczego wykorzystywania, a tym samym naruszający istotę prawa własności. Sąd w pełni podziela argumentację Ministra zawartą w odniesieniu do powyższych zarzutów i nie ma potrzeby ponownego jej powtarzania, bowiem w odniesieniu do działki nr nr [...], z obrębu [...] Ż., decyzja Ministra nie była przez skarżącego kwestionowana. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.