VII SA/Wa 849/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło – Nawrocka, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 lutego 2024 r. nr 324/OPO/2024 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia 25 kwietnia 2023 r., nr 74/[...]/2023, na podstawie art. 28, art. 30b, art. 32, art. 33, art. 34, art. 36, art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022r., poz. 2000), udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. Spółka Akcyjna V. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi na parterze z jednopoziomowym garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu w tym komunikacją wewnętrzną oraz rozbiórką budynków i budowli istniejących, istniejącej infrastruktury oraz z przebudową kabli i kanalizacji technicznej O., przebudową sieci ciepłowniczej V. na odcinkach kolidujących, na dz. nr ew. [...], [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że za stronę postępowania uznał Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W., natomiast M.Z. nie wykazał indywidualnego interesu prawnego i zdaniem organu nie przysługuje mu przymiot strony. Również Stowarzyszenie "[...]" nie zostało uznane za stronę, gdyż w ocenie organu, przepisy art. 31 § 1, 2 i 3 kpa nie miały zastosowania w tej sprawie. Przedmiotowe postępowanie nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zapewnienia udziału społeczeństwa. W toku postępowania Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. zakwestionowała przyjęty w projekcie budowlanym wskaźnik intensywności planowanej zabudowy twierdząc, że sposób liczenia tego wskaźnika jest niezgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] przyjętego Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018r. nr LXV/1777/2018 oraz z przepisami prawa. W odniesieniu do tego zarzutu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r., o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010r., poz.871, zwanej "ustawą nowelizującą"), do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy które nie zawierały obowiązującej obecnie normy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022r., poz. 503). Przepis art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej ma zastosowanie do obwiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] - Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018r. nr LXV/1777/2018, gdyż do sporządzenia tego planu przystąpiono na podstawie uchwały podjętej przez Radę Miasta w dniu 15 kwietnia 2004r. Organ stwierdził, że pojęcie "wskaźnika intensywności zabudowy" należy interpretować w sposób ukształtowany przed wprowadzeniem obecnie obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ podkreślił, że przedłożona dokumentacja jest kompletna, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane oraz została wykonana i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci i sprawdzający złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany posiada niezbędne uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych i zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane, w projekcie budowlanym został określony obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ww. ustawy, obejmujący części działek nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]w W. Projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] (Uchwała Nr LXV/17777/2018 Rady m.st. Warszawy z 19 kwietnia 2018r., Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 27 kwietnia 2018r., poz.4701). Inwestor dołączył wymagane dokumenty, w tym: - uzgodnienie O. S.A. z dnia 8.12.2022r., pismo z dnia 28.02.2023r., zgoda O. S.A. na demontaż istniejących elementów sieci podlegających przebudowie z dnia 9.02.2022r., pismo O. z dnia 2.03.2021r. - opinię techniczną M.R. dot. kolizji z dnia 10.02.2023r., - decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 14 kwietnia 2022r., dot. lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, - uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul. [...] i ul. [...]z dnia 15 kwietnia 2022r., - protokół z Narady Koordynacyjnej z dnia 15.03.2022r., - zgodę Inwestora na rozbiórki istniejących kubatur, sieci i przyłączy z dnia 30.06.2021r., - zgodę Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.. W. ma likwidację/przebudowę istniejącej infrastruktury na terenie dz. nr ew. [...] , [...]z obrębu [...]w W - warunki V. S.A. dot. usunięcia kolizji ww. inwestycji z istniejącą siecią ciepłowniczą, - pismo V. S.A. z dnia 17.02.2022r., - zgodę P. sp. z o.o. z dnia 27.01.2022r., - uzgodnienie Biura Ochrony Środowiska dot. gospodarki zielenią, - uzgodnienie V. S.A. z dnia 21.02.2021r. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 12 lutego 2024 r. nr 324/OPO/2024 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 681), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...]w W., od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 25 kwietnia 2023r., udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz lokalami usługowymi na parterze z jednopoziomowym garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu w tym komunikacją wewnętrzną oraz rozbiórkę budynków i budowli istniejących wraz z rozbiórką istniejącej infrastruktury oraz z przebudową kabli i kanalizacji technicznej O., przebudową sieci ciepłowniczej V. na odcinkach kolidujących, na dz. nr ew. [...], [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w W. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 25 kwietnia 2023 r. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wskazał, że 4 stycznia 2021 r. do Prezydenta m. st. Warszawy wpłynął wniosek C. S.A. V. z siedzibą w W. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz rozbiórkę budynków i budowli istniejących na dz. nr ew. [...], [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w W. Organ I instancji postanowieniem z 29 stycznia 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r. Prezydent m. st. Warszawy na wniosek inwestora zawiesił postępowanie. Inwestor kilkukrotnie dokonywał uzupełnień i korekty dokumentacji, a następnie wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z 21 marca 2023 r. Prezydent m. st. Warszawy podjął postępowanie. Organ I instancji ustalił krąg stron i zawiadomił je o toczącym się postępowaniu. Wspólnota Mieszkaniowa [...]w W., przedstawiła stanowisko w sprawie. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 25 kwietnia 2023 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla przedmiotowej inwestycji. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., złożyła odwołalnie. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Mazowiecki dostrzegł nieprawidłowości w dokumentacji projektowej i na podstawie art. 136 kpa, wezwał inwestora do: 1. doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), w zakresie odległości miejsc postojowych od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz od granicy działki, w związku z realizacją parkingu obejmującego 24 stanowiska postojowe; 2. wykazania zgodności projektowanego zagospodarowania terenu z § 60 ww. rozporządzenia, poprzez sporządzenie i włączenie do dokumentacji projektowej czytelnych analiz nasłonecznienia dla zabudowy projektowanej i sąsiadującej z inwestycją; 3. wykazania zgodności inwestycji z § 13 ww. rozporządzenia, poprzez uzupełnienie części rysunkowej projektu o analizę przesłaniania w odniesieniu do wszystkich budynków, które takiej analizie zostały poddane, zgodnie z twierdzeniem zawartym na stronie 16 tomu I projektu. W dniu 6 listopada 2023 r. do organu wpłynęła uzupełniona dokumentacja, w tym 4 egzemplarze skorygowanego projektu budowlanego. Po zapoznaniu się z poprawioną dokumentacją, organ II instancji stwierdził kolejne nieprawidłowości wymagające wyjaśnienia. W związku z tym wezwał inwestora do poprawienia dokumentacji poprzez: 1. włączenie do projektu budowlanego pierwotnej wersji tych jego części, które wymieniono po wezwaniu Wojewody Mazowieckiego z 3 października 2023 r., a które były przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem I instancji, wraz z oznaczeniem, iż jest to wersja nieaktualna; 2. doprowadzenie do zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] (uchwała Nr LXV/1777/2018 Rady m. st. Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018 r.) w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych. Zgodnie z § 41 ust. 3 pkt 3 lit. b, należy zapewnić 18 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej usług, lecz nie mniej, niż 2 miejsca na każde rozpoczęte 100 m2. Inwestor złożył 4 egzemplarze poprawionej dokumentacji projektowej. Wojewoda Mazowiecki po dokonaniu ponownej analizy skorygowanej dokumentacji stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Dołączone zostały oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor przedłożył oświadczenie o prawie dysponowania na cele budowlane nieruchomością stanowiącą działki ew. nr [...] i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w W. W ocenie organu odwoławczego załączony do wniosku projekt budowlany zgodny był z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] (uchwała Nr LXV/1777/2018 Rady m. st. Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018 r.). W szczególności projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami jest zgodny z przeznaczeniem terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem B8.MW(U) - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług z zakresu gastronomii, administracji, biur oraz usług podstawowych. Lokalizacja obiektu uwzględnia wyznaczone na rysunku planu obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy. Zachowano warunki i wskaźniki wyszczególnione w § 41 ust. 2 uchwały: maksymalną powierzchnię użytkową lokali usługowych oraz ich lokalizację (do 25% powierzchni użytkowej wszystkich budynków na działce - ok. 3,7% w projekcie, zlokalizowane na parterze), minimalną powierzchnię biologicznie czynną (25% w planie, 29,87% w projekcie), maksymalną powierzchnię zabudowy (50% w planie, 29,27% w projekcie), maksymalną intensywność zabudowy (2,25 w planie, 2,249 w projekcie), wysokość zabudowy (26 m z dopuszczeniem zwyżek do 35 m). Geometria dachu jest zgodna z wymogiem uchwały - zaprojektowano dach płaski. Zaprojektowana liczba miejsc postojowych dla samochodów oraz miejsc dla rowerów (119 miejsc dla samochodów oraz 120 miejsc dla rowerów) jest zgodna ze wskaźnikami § 41 ust. 3 pkt 3 i 4 uchwały. W odniesieniu do głównego zarzutu odwołania, tj. nieprawidłowego sposobu wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy - bez uwzględnienia części podziemnej budynku, co zdaniem Wspólnoty skutkowało przekroczeniem maksymalnej wartości, Wojewoda stwierdził, że aktualna treść art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") przewiduje, że jednym z obowiązkowych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest określenie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy - rozumianej jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Zasadniczo przy obliczeniu wskaźnika intensywności zabudowy należy przyjmować powierzchnię wszystkich kondygnacji, tj. zarówno nadziemnych, jak i podziemnych. Jednak w niniejszej sprawie, interpretacyjnym punktem odniesienia jest art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 21 października 2010 r., to jest do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wynika to z przepisu przejściowego zawartego w art. 4 ust. 2 ww. nowelizacji, który stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie nowelizacji, stosuje się przepisy dotychczasowe. Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]została podjęta 15 kwietnia 2004 r., a procedura uchwalenia Planu zakończyła się w 2018 r., po wejściu w życie nowelizacji. Tym samym definiowanie wskaźnika intensywności zabudowy nie może być dokonywane przez pryzmat aktualnie obowiązujących przepisów u.p.z.p. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązkiem organu planistycznego było określenie w planie miejscowym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Zestawienie ze sobą obu wersji analizowanego przepisu wskazuje, że poprzednio obowiązująca treść, odwoływała się do pojęcia wskaźnika intensywności zabudowy, ale w przeciwieństwie to aktualnego brzmienia przepisy nie precyzowały, jak należy rozumieć to pojęcie. W niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych prezentowano pogląd, że dokonana powołaną nowelizacją zmiana treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. tylko doprecyzowywała pojęcie wskaźnika intensywności zabudowy, ale również przed nowelizacją niezbędnym przy jego obliczaniu było uwzględnienie powierzchni kondygnacji podziemnych. W ocenie Wojewody Mazowieckiego, kwestia sposobu obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy przed nowelizacją rodziła wątpliwości, gdyż w przeciwnym razie zbędna byłaby zmiana redakcji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i wprowadzenie definicji legalnej tego pojęcia. Przed 21 października 2010 r. przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., nie definiował tego terminu. Do odkodowania analizowanego pojęcia niewystarczające było odwołanie się do pojęcia "powierzchnia zabudowy", które również było mało precyzyjne. Zmieniając treść art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ustawodawca określił, że chodzi o całkowitą powierzchnię zabudowy przesądzając, że wskaźnik intensywności zabudowy musi obejmować także powierzchnię kondygnacji podziemnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r., IV SA/Wa 2440/19, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2013 r., II SA/Wr 475/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r., VII SA/Wa 155/22, wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., II OSK 2281/15). Wojewoda podkreślił, że wszelkie ograniczenia w zabudowie nieruchomości muszą być wykładane ściśle, a zakazy powinny być jasno sformułowane, czyli nie mogą być domniemywane (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II OSK 2132/12, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., II OSK 1087/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 września 2021 r., II SA/Gd 175/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2021 r., IV SA/Po 104/21). Jeśli wolą organu planistycznego byłoby uwzględnienie powierzchni kondygnacji podziemnych, to powinno to być jasno wyrażone w przepisach interpretowanego planu. Wojewoda wskazał również na konieczność dokonywania wykładni przepisów planu miejscowego w sposób odpowiadający założeniom studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinna zachodzić identyczność zasad zagospodarowania terenu, co oznacza, że plan miejscowy może co najwyżej doprecyzować ogólne zasady przyjęte w studium, jednakże nie może doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Nadto przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji, obligował radę gminy do stwierdzenia zgodności planu miejscowego z zapisami studium. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.W. uchwalonym uchwałą Nr LXXXII/2746/2006 Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r. (załącznik nr 13 - Kierunki wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów) ustalono, że przez wskaźnik intensywności zabudowy brutto należy rozumieć stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu. Odejście w planie od tak określonego wyznacznika normatywnego stanowiłoby naruszenie przepisów u.p.z.p. Przedstawiona przez inwestora analiza § 41 obowiazujacego planu, w kontekście dopuszczalnej wysokości zabudowy wraz z przewyższeniami i zestawienie jej z ustalonym w planie wskaźnikiem intensywności zabudowy (2,25), potwierdza, że dochowanie tego kryterium było możliwe wyłącznie przy uwzględnieniu kondygnacji nadziemnych. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby równoznaczne z wewnętrzną niespójnością przepisów planu. Dalej Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z: § 12 (odległości budynków od granicy z działkami sąsiednimi), § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki - skorygowano na etapie odwoławczym), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód kierującego je na sąsiednie nieruchomości), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do budynków istniejących na sąsiednich działkach oraz innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Projekt zapewnia dostępność obiektu dla osób niepełnosprawnych, w tym przewiduje aranżację mieszkań pozwalającą na poruszanie się wózkiem inwalidzkim, dźwigi osobowe umożliwiające osobom niepełnosprawnym dostęp do każdej kondygnacji oraz miejsca postojowe przeznaczone do korzystania przez te osoby. Projekt architektoniczno-budowlany, stosownie do § 11 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), zawiera analizę możliwości realizacji alternatywnych źródeł zaopatrzenia w energię i ciepło. Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniono wymogi dotyczące ochrony środowiska, wskazane w planie miejscowym - w szczególności wykonano badania zawartości zanieczyszczeń w gruncie, w związku z treścią § 6 ust. 9 uchwały. Inwestor dołączył komplet wymaganych dokumentów, w tym zgodę właściciela obiektów i urządzeń istniejących, podlegających rozbiórce oraz projekt rozbiórki, w którym zawarto sposób i zakres robót oraz opis sposobu zabezpieczenia ludzi i mienia. Usytuowanie przewidzianych do rozbiórki obiektów, zakres i sposób przeprowadzenia robót rozbiórkowych nie uzasadniały rozszerzenia kręgu stron postępowania o podmioty inne niż ustalone przez organ I instancji w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to zdaniem organu II instancji - wbrew twierdzeniu odwołania, na stronie 2 zaskarżonej decyzji zawarto szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Warunki te nie obejmują obowiązku monitorowania obiektów i gruntów sąsiednich czy też montowania reperów na budynku Wspólnoty, wskazują jednak m. in., iż roboty należy prowadzić z zastosowaniem się do uwag i zaleceń zawartych w uzyskanych opiniach i uzgodnieniach, stosując się do przepisów Prawa budowlanego, bhp, ppoż., ochrony środowiska i bez naruszania praw osób trzecich. Dokonywanie ustaleń co do prawidłowości wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy w czasie zawieszenia postępowania oraz przed zawiadomieniem Wspólnoty o jego wszczęciu, nie miało w ocenie Wojewody istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przed wydaniem decyzji pełnomocnik Wspólnoty przedstawił pisemne stanowisko z którym organ I instancji się zapoznał, a następnie odniósł się do niego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wobec spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 lutego 2024 r. Decyzji tej zarzuciła naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 41 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] przyjętego uchwałą nr LXV/1777/2018 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018 r., poprzez przyjęcie, iż możliwe jest określenie wskaźnika intensywności zabudowy z pominięciem kondygnacji podziemnych budynku, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, judykaturą oraz Normami Polskimi; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 28 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe określenie kręgu stron postępowania w zakresie pozwolenia na rozbiórkę; 3) art. 107 § 3 w zw. z art 140 oraz art. 102 kpa i art.10 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak odniesienia się do zarzutu, iż w trakcie zawieszenia postępowania podejmowano czynności procesowe inne niż niezbędne, a Wspólnota została uznana za stronę postępowania dopiero po podjęciu postępowania, wobec czego organ pozbawił ją możliwości aktywnego udziału w postępowaniu; 4) art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaakceptowanie lakonicznych postanowień decyzji organu I instancji w zakresie wpływu prac rozbiórkowych oraz budowlanych na budynek przy ul. [...] w W. oraz na podłoże gruntowe, brak szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w związku z bezpośrednim sąsiedztwem budynku Wspólnoty. Skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja Wojewody Mazowieckiego narusza postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, a tym samym przepis art. 35 ust 1 lit a Prawa budowlanego - w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, liczonego bez uwzględnienia powierzchni kondygnacji podziemnych projektowanego obiektu. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2010 r. wskazywały również na konieczność uwzględnienia powierzchni kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy. Potwierdzają to orzecznenia sądów administracyjnych np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 508/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. II OSK 635/14. Choć w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak było definicji legalnej wskaźnika intensywności zabudowy, to nie oznacza, że na podstawie wówczas obowiązujących przepisów prawa nie obowiązywała norma prawna, z której nie można było wyinterpretować definicji "wskaźnika intensywności zabudowy". Ustawodawca dokonując nowelizacji art. 15 ust. 2 pkt 6 (ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz. U. Nr 130, poz. 871; obowiązującą od 21 października 2010 r.) doprecyzował tylko normę, którą można było wywieść z obowiązujących wówczas przepisów. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r., sygn. II OSK 1214/17, wskazano, iż z treści art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2010 r. oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 nie można wyprowadzić wniosku, że ustawodawca wprowadził w nim zupełnie nowy sposób rozumienia pojęcia intensywności zabudowy, a jedynie, że doprecyzował już istniejącą treść normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 2 pkt 6 w jego pierwotnym brzmieniu. Przystąpienie do sporządzenia planu przed nowelizacją ustawy w 2010 r., nie umożliwia stosowania innej definicji wskaźnika intensywności, niż z uwzględnieniem kondygnacji podziemnych. Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie, jest Polska Norma PN-ISO 9836 - Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Norma ta zawiera zarówno definicję powierzchni zabudowy (...), jak i powierzchni całkowitej - która stanowi powierzchnię wszystkich kondygnacji budynku w obrysie zewnętrznym ścian oraz wszystkich elementów wykraczających poza kubaturę (objętość) danego obiektu, tj.: tarasów, schodów zewnętrznych, balkonów, podcieni, zjazdów do garaży itp. (...). Pojęciu "powierzchnia całkowita zabudowy" należy przypisywać takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto we właściwej Polskiej Normie (wyrok NSA z dnia 7grudnia 2016 r., sygn. II OSK 623/15; z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. II OSK 933/15). Zgodnie z § 41 pkt 5 planu miejscowego wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy wynosi 2,25. Inwestor uzyskał wskaźnik intensywności zabudowy zgodny z tą wartością, dzięki pominięciu przy obliczaniu całkowitej powierzchni zabudowy - powierzchni kondygnacji podziemnych. Dalej w skardze wskazano, że organ II instancji tylko ogólnie odniósł się do wadliwego określenia stron postępowania w zakresie dotyczącym rozbiórki. Naruszył art. 28 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, gdyż powyższe przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. Nieprawidłowo odmówił przyznania przymiotu strony M.Z. oraz Stowarzyszeniu "[...]". W czasie zawieszenia postępowania inwestor złożył do akt opinię prawną dotyczącą pojęcia wskaźnika intensywności zabudowy. Sporządzenie tej opinii miało być wynikiem spotkania przedstawiciela inwestora z przedstawicielami organu, które odbyło się w dniu 19 maja 2022 r., gdy postępowanie było zawieszone. Również w tym czasie wpłynęło stanowisko Biura Prawnego, dotyczące sposobu wyliczania wskaźnika intensywności zabudowy. Zatem w okresie zawieszenia postępowania, organ prowadził postępowanie, które nie mieściło się w ramach dopuszczalnych działań w czasie zawieszenia postępowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę powinna w razie potrzeby określać "szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych". W ocenie Wspólnoty taka potrzeba zachodzi w tym przypadku - rozbiórki oraz budowy wraz z wykopem bezpośrednio przy granicy jej działki. Organ II instancji, nie nałożył na inwestora w tym zakresie żadnych dodatkowych wymogów. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga była bezzasadna. Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją z 12 lutego 2024 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 25 kwietnia 2023 r., udzielającą C. Spółka Akcyjna V. z siedzibą w W. pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz lokalami usługowymi na parterze z jednopoziomowym garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu w tym komunikacją wewnętrzną oraz rozbiórkę budynków i budowli istniejących wraz z rozbiórką istniejącej infrastruktury oraz z przebudową kabli i kanalizacji technicznej O., przebudową sieci ciepłowniczej V. na odcinkach kolidujących, na dz. nr ew. [...], [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w W. Ustawodawca, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023r., poz. 682), nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, między innymi: 1) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10. Jednocześnie zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej musiał nałożyć obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W odniesieniu do terenu na którym znajdują się działki inwestycyjne, zastosowanie miały przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] uchwalonego Uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr LXV/1777/2018 (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 27 kwietnia 2018r., poz. 4701), poprzedzonego uchwałą Nr XXVIII/538/2004 z dnia 15 kwietnia 2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia tego planu. Powyższy plan miejscowy w § 41 ust. 2 pkt 5 określa maksymalną intensywność zabudowy na poziomie 2,25. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. uchwalone uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., określało (załącznik nr 13 - kierunki wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów) w jaki sposób wskaźnik intensywności zabudowy powinien być liczony. Zgodnie z postanowieniem tego studium przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy należało brać pod uwagę stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu. W ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 35 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, albowiem projekt budowlany w zakresie w jakim odnosi się do wskaźnika intensywności zabudowy, zgodny był z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Aktualne brzemiennie art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 2 pkt 31 i 32 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") nakzuje by plan miejscowy obowiązkowo określał zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Obecnie przy obliczaniu wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy, należy brać pod uwagę powierzchnię wszystkich kondygnacji, zarówno podziemnych, jak i nadziemnych zabudowy. Powyższe przepisy nie miały jednak zastosowania do przedmiotowego planu miejscowego i tym samym do analizowanego projektu budowlanego. Obecne brzmienie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zostało wprowadzone ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która weszła w życie w dniu 21 października 2010 r. (Dz. U. z 2010r., poz.871). Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej, do planów miejscowych, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Obowiązujący plan miejscowy został uchwalony uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr LXV/1777/2018, natomiast uchwała o przystąpieniu do jego sporządzenia został podjęta w dniu 15 kwietnia 2004 r. Dlatego do decyzji wydanych na podstawie tak uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zastosowanie miały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, czyli do dnia 21 października 2010 r. Ówcześnie obowiązujący przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 stanowił, że w planie miejscowym określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Jednocześnie brak było powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które w sposób precyzyjny definiowałyby sposób obliczania wskaźnika intensywności zabudowy. Zatem wskaźnik intensywności zabudowy przyjęty w przedmiotowym planie miejscowym, mógł być liczony z uwzględnieniem wyłącznie kondygnacji nadziemnych budynku. Przede wszystkim jednak wskaźnik intensywności zabudowy zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu [...], należało intepretować zgodnie z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. uchwalonego uchwałą LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., gdzie określono (str. 121) sposób obliczania wskaźnika intensywności zabudowy. Stosownie do art. 9 ust. 4 u.z.p.z., ustalenia studium były wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planów miejscowych. Dlatego plan miejscowy jak i studium musiały posługiwać się jednakowo rozumianymi wskaźnikami kształtującymi zabudowę, aby była między nimi zgodność. Choć orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące sposobu liczenia wskaźnika intensywności zabudowy w stanie prawnym sprzed 21 października 2010 r. nie jest jednolite, co potwierdzają powoływane w skardze wyroki, to przy interpretacji przedmiotowego planu zasadnie wzięto pod uwagę orzeczenia wskazujące na prawidłowość przyjętego w sprawie sposobu liczenia wskaźnika intensywności zabudowy (wyrok WSA w Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Wr 639/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r., sygn. VII SA/Wa 155/22; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II SA/Wr 475/13). W wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2022r., sygn. VII SA/Wa 155/22 wskazano, że w przypadkach, kiedy na mocy przepisu art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, stosowany był art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 21 października 2010 r., dopuszczalne było określenie w planie miejscowym sposobu liczenia wskaźnika intensywności zabudowy, który nakazywał branie pod uwagę wyłącznie kondygnacji nadziemnych budynków. Powoływane w skardze Polskie Normy PN - ISO 9836 nie należą do systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, co wynika wprost z art. 87 Konstytucji RP. Artykuł 5 ustawy z dnia 12 kwietnia 2002 r. o normalizacji stanowi, że Polska Norma jest normą krajową, przyjętą w drodze konsensusu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną - na zasadzie wyłączności - symbolem PN (ust. 1), lecz stosowaną dobrowolne (ust. 3). Słusznie zatem Wojewoda Mazowiecki uznał, że wskaźnik intensywności zabudowy w przedmiotowym projekcie budowlanym, został określony zgodnie z obwiązującym planem miejscowym i nie przekracza maksymalnego poziomu 2,25. Projekt zagospodarowania terenu zgodny był z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), w szczególności z: § 12 (odległości budynków od granicy z działkami sąsiednimi), § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki - skorygowano na etapie odwoławczym), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód kierującego je na sąsiednie nieruchomości), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do budynków istniejących na sąsiednich działkach oraz innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Decyzja nie narusza art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż projekt zawiera szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Warunki te nie obejmują obowiązku monitorowania obiektów sąsiednich, wskazują jednak m. in., iż roboty należy prowadzić z zastosowaniem się do uwag i zaleceń zawartych w uzyskanych opiniach i uzgodnieniach, stosując się do przepisów Prawa budowlanego, bhp, ppoż., ochrony środowiska i bez naruszania praw osób trzecich. Zasadnie również organ stwierdził, że skarzaca Wspólnota nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu odmowy uznania M.Z. oraz Stowarzyszenia "[...]" za strony postępowania. Ocena Wojewody w zakresie w jakim odmówił on uczestnictwa w spawie tym podmiotom, nie narusza bowiem interesu prawnego skarżącej Wspólnoty. Nadto nie stanowiła istotnego naruszenia prawa procesowego okoliczność, iż w trakcie zawieszenia postępowania przedstawiano pisemne stanowiska, co do sposobu liczenia wskaźnika intensywności zabudowy. Nie naruszyło to istotnie stanu zawieszenia postępowania, a nade wszystko pełnomocnik Wspólnoty przed wydaniem decyzji zapoznał się z zebranym materiałem dowodnym i odniósł się szczegółowo do kwestii wskaźnika intensywności zabudowy. Reasumując, nie można zarzucić organowi II instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.