I CSK 1564/24

I CSK 1564/24 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Dończyk 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa T.P. i A.P. przeciwko Skarbowi Państwa - Zarządowi w B. o odszkodowanie, na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Zarządu w B. od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z 4 grudnia 2023 r., I Ca 510/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. (A.G.) UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach I CSK 1564/24 2 Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z 4 grudnia 2023 r. (sygn. akt I Ca 510/23) pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa –Zarządu w B. oparł wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.c. W ramach pierwszej z nich powołał się na potrzebę wykładni art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: „p.o.ś.”), wskazując na występujące w orzecznictwie sądów rozbieżności dotyczące wykładni tych przepisów. Drugą wiązał z zarzucanym naruszeniem art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 363 § 2 k.c. oraz art. 455 k.c. w zw. z art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności ocenie podlega przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., której skarżący poświęcił pierwszą część uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W tym względzie wskazać należy, że przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu. Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność środka zaskarżenia w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19). O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, I CSK 1564/24 3 który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi zatem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12). Skarżący upatruje spełnienia tej przesłanki w zakresie odnoszącym się do zasądzonych odsetek ustawowych za opóźnienie, podnosząc brak wykazania wymagalności dochodzonych roszczeń odszkodowawczych co do ich wysokości na datę doręczenia wezwania do zapłaty w 2018 r. Wskazuje przy tym, że odsetki za opóźnienie mogą być należne wyłącznie od świadczenia wymagalnego oraz w ramach istniejącej szkody (zobowiązania odszkodowawczego wykazanego co do wysokości), podczas gdy wysokość szkody została ustalona dopiero w toku postępowania, w szczególności na podstawie opinii biegłego z 8 maja 2023 r., sporządzonej według cen aktualnych na datę opiniowania. Podnosi również, że ceny nieruchomości i materiałów budowlanych na przestrzeni lat 2018-2023 istotnie wzrosły. Zdaniem skarżącego, Sądy meriti błędnie przyjęły wymagalność roszczenia na dzień 19 listopada 2018 r., wiążąc ją z chwilą samego doręczenia wezwania pozwanego do zapłaty, co doprowadziło do bezzasadnego przypisania pozwanemu stanu opóźnienia od tej daty. Przesłanka ta nie została jednak wykazana. Już sam sposób uzasadnienia podniesionego zarzutu wskazuje, że jego ocena nie może nastąpić bez odniesienia się do charakteru roszczeń dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś., znaczenia wezwania do zapłaty dla wymagalności świadczenia odszkodowawczego, wpływu ustalenia wysokości szkody według cen aktualnych na datę opiniowania oraz relacji pomiędzy art. 455 k.c., art. 481 § 1 k.c. i art. 363 § 2 k.c. Już z tej przyczyny nie można przyjąć, że podnoszone przez skarżącego uchybienie ma charakter oczywisty w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie bez znaczenia pozostaje również, że twierdzenie skarżącego, jakoby Sądy meriti przyjęły wymagalność roszczenia wyłącznie na podstawie samego doręczenia wezwania do zapłaty, nie znajduje pełnego potwierdzenia w motywach rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy wskazał bowiem, że dochodzone świadczenie miało I CSK 1564/24 4 charakter bezterminowy, wobec czego odwołał się do reguły wynikającej z art. 455 k.c., zgodnie z którą świadczenie powinno zostać spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania zobowiązania. Następnie uwzględnił wezwanie do zapłaty obejmujące siedmiodniowy termin spełnienia świadczenia. Za pewną przyjął przy tym datę otrzymania wezwania przez pozwanego najpóźniej 9 listopada 2018 r., wywodząc ją z pisma odmawiającego uwzględnienia zgłoszonych roszczeń, po czym ustalił moment, od którego pozwany pozostawał w opóźnieniu. Sąd Okręgowy podzielił te ustalenia oraz ocenę prawną Sądu Rejonowego, przyjmując je za własne. Przyjęcie daty 19 listopada 2018 r. było zatem konsekwencją uznania dochodzonego świadczenia za bezterminowe, ustalenia najpóźniejszej daty otrzymania przez pozwanego wezwania do zapłaty oraz upływu siedmiodniowego terminu wyznaczonego do spełnienia świadczenia. Zarzut skarżącego dotyczy więc prawidłowości oceny skutków prawnych tych okoliczności, nie zaś uchybienia o charakterze elementarnym i dostrzegalnym prima facie. Argumentacja skarżącego abstrahuje ponadto od kierunku wykładni przyjmowanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącym roszczeń dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. W uchwale z 8 listopada 2019 r., III CZP 32/19, wyjaśniono, że zasądzenie odszkodowania za szkodę określoną w art. 129 ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 p.o.ś. według cen z dnia jego ustalenia nie wyłącza przyznania odsetek za opóźnienie od dnia powstania stanu opóźnienia. Wskazano, że w wypadku, kiedy przedmiotem sporu jest świadczenie odszkodowawcze dochodzone na podstawie art. 129 ust. 2 i 4 oraz art. 136 ust. 1 i 3 p.o.ś., zasadą pozostaje, że termin płatności świadczenia - w zakresie kwot w nim żądanych i uznanych ostatecznie za uzasadnione - wyznacza wezwanie dłużnika do zapłaty, które powinno precyzować rodzaj szkody, jej źródło i wysokość żądanego odszkodowania. W tym wypadku specyficzne są okoliczności powstania tego rodzaju roszczeń; nie mają one charakteru losowego, zaskakującego dla dłużnika, lecz powstają jako ustawowa konsekwencja ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w szczegółowo określonym przepisami trybie. W ramach postępowania poprzedzającego wprowadzenie obszaru przeprowadzane są m.in. oceny wpływu obiektu (w tym wypadku lotniska) na środowisko, określane strefy intensywności tego oddziaływania, ustalane są I CSK 1564/24 5 konieczne ograniczenia obowiązujące w strefie i wymagania techniczne, wprowadzane następnie do postanowień uchwały tworzącej obszar. Dłużnik orientuje się więc nawet przed wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, że - skoro oddziałuje na środowisko w sposób uniemożliwiający dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem obiektu - tego rodzaju roszczenia odszkodowawcze będą do niego kierowane niezwłocznie po stworzeniu obszaru i czego będą dotyczyły, zna zakres wprowadzonych ograniczeń, specyfikę zabudowy, która znajduje się w jego sąsiedztwie, a w wypadku pozwanego - miał nawet możliwość prześledzenia orzecznictwa sądowego w tego rodzaju sprawach dotyczących obszaru ograniczonego użytkowania utworzonego wcześniej wokół innego lotniska w tym samym mieście. Są to okoliczności umożliwiające szybszą ocenę czy konkretne roszczenie jest uzasadnione i w jakich szacunkowych rozmiarach. Przy tym to dłużnik, który nie spełnił świadczenia w terminie wskazanym mu przez wierzyciela w wezwaniu zobowiązany jest wykazać, że wystąpiły okoliczności uzasadniające udzielenie mu dłuższego czasu na spełnienie świadczenia, bądź że odsetki powinny być przyznane według odmiennych zasad, lub przynajmniej od niższej kwoty, jeżeli do rozszerzenia żądań doszło w toku procesu lub jeżeli roszczenie nie było od początku uzasadnione w pełnym zasądzonym zakresie, a jego kwotowe zwiększenie się było skutkiem zmian wartości nieruchomości lub kosztów koniecznych prac adaptacyjnych w okresie pomiędzy wezwaniem do zapłaty a oszacowaniem szkód. Wierzyciel nie ma obowiązku wykazywania szkody poniesionej w wyniku nieterminowej zapłaty, ani udowadniania, że w chwili otrzymania wezwania dłużnik dysponował wiedzą niezbędną do oszacowania wielkości roszczenia. To na dłużniku ciąży obowiązek dowodzenia, że w tym wypadku występują szczególne okoliczności podważające powstanie stanu wymagalności roszczenia w wyznaczonym przez niego terminie, gdyż niezwłoczne wykonanie zobowiązania wymaga jednak więcej czasu. Stanowisko to zostało następnie rozwinięte m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z 9 września 2021 r., II CSKP 128/21 oraz z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 270/22. W orzecznictwie tym przyjęto, że roszczenia przewidziane w art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. mają charakter bezterminowy, zaś termin spełnienia świadczenia co do zasady wyznacza wezwanie do zapłaty obejmujące określenie I CSK 1564/24 6 rodzaju szkody, jej źródła oraz wysokości dochodzonego świadczenia. Podkreślano również, że ustalenie wysokości szkody przy wykorzystaniu opinii biegłego oraz według cen aktualnych na datę opiniowania nie wyłącza samo przez się możliwości przyjęcia wcześniejszej wymagalności roszczenia. Stanowisko to zostało następnie potwierdzone także w wyroku Sądu Najwyższego z 14 czerwca 2024 r., II CSKP 1655/22, w którym wskazano, że nie można wiązać wymagalności roszczenia z chwilą, w której wysokość odszkodowania została stwierdzona opinią biegłego, a okoliczność zgromadzenia informacji niezbędnych do ostatecznego ustalenia wysokości szkody dopiero w toku postępowania sądowego nie wyłącza powstania stanu opóźnienia po wcześniejszym wezwaniu do zapłaty. Nie bez znaczenia pozostaje również, że analogiczne zarzuty dotyczące wymagalności roszczeń dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. oraz początku biegu odsetek ustawowych za opóźnienie były już przedmiotem oceny Sądu Najwyższego na etapie przedsądu. W postanowieniach z 27 marca 2025 r., I CSK 1128/24 oraz z 30 września 2025 r., I CSK 991/25, zapadłych już po wniesieniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, nie uznano tego rodzaju argumentacji za wystarczającą do wykazania przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zauważyć przy tym należy, że skarżący, odwołując się do wzrostu cen nieruchomości i materiałów budowlanych w latach 2018-2023, nie uprawdopodabnia, aby okoliczności te miały rzeczywisty wpływ na wysokość szkody ustalonej w niniejszej sprawie (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 30 września 2025 r., I CSK 991/25). Tym samym argumentacja skarżącego, oparta zasadniczo na twierdzeniu, że wysokość szkody została ustalona przez biegłego dopiero w toku procesu oraz według cen aktualnych na datę opiniowania, nie prowadzi do wykazania oczywistej wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się do przedstawienia odmiennej oceny przesłanek wymagalności roszczenia oraz początku biegu odsetek ustawowych za opóźnienie. Nie uzasadnia ona przyjęcia, że zarzucane uchybienie ma charakter oczywisty i dostrzegalny prima facie oraz że doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Dlatego też nie wykazano wystąpienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. I CSK 1564/24 7 Nie została wykazana również przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wskazać należy, że przesłanka ta może być spełniona zarówno w razie potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości, jak i w sytuacji występowania rozbieżności w orzecznictwie dotyczących wykładni tych przepisów. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika jednak, że skarżący swoją argumentację opiera przede wszystkim na twierdzeniu o występowaniu rozbieżności w orzecznictwie dotyczącym wykładni art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 p.o.ś. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, iż określony przepis prawa, nie doczekał się wykładni albo że niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Rozbieżności te powinny zostać wyraźnie wskazane przez skarżącego poprzez przytoczenie konkretnych orzeczeń wraz z ich danymi identyfikującymi. Przez rozbieżności w orzecznictwie, uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy rozumieć istnienie zróżnicowanych albo sprzecznych rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których zastosowanie znajdują te same przepisy prawa, wyłożone lub zastosowane w sposób prowadzący do wydania odmiennych orzeczeń albo innych decyzji procesowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Dla wykazania tej przesłanki konieczne jest wskazanie rzeczywistych i aktualnych rozbieżności w wykładni określonego przepisu prawa, znajdujących odzwierciedlenie w przytoczonym orzecznictwie sądowym, wraz przedstawieniem pogłębionej argumentacji prawnej. Konieczne jest wykazanie, że rozbieżności te utrzymują się nadal w chwili orzekania przez Sąd Najwyższy o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 21 września 2006 r., IV CSK 268/06, z 18 lipca 2024 r., I CSK 1225/23, z 11 czerwca 2019 r., V CSK 613/18 i z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09 i powołane tam orzecznictwo). Nie można natomiast mówić o rozbieżności w orzecznictwie w sytuacji, w której występujące wcześniejsze różnice interpretacyjne zostały usunięte wskutek ukształtowania się jednolitej i utrwalonej linii orzeczniczej (por. postanowienie Sądu I CSK 1564/24 8 Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Obowiązek wykazania istnienia takich aktualnych rozbieżności obciąża skarżącego. Ocena zasadności powołanej przesłanki wymaga zatem ustalenia, czy wskazywane przez skarżącego rozbieżności mają charakter aktualny i czy nie zostały usunięte przez późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego. Skarżący nie sprostał temu obowiązkowi. Uzasadniając wystąpienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odwołuje się przede wszystkim do wcześniejszych rozbieżności występujących w judykaturze Sądu Najwyższego oraz w orzecznictwie sądów powszechnych w odniesieniu do wykładni art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 p.o.ś. W zakresie art. 129 ust. 2 p.o.ś. skarżący powołuje się na występujące w części wcześniejszego orzecznictwa rozbieżności dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej za spadek wartości nieruchomości położonej w obszarze ograniczonego użytkowania, w szczególności zaś tego, czy odszkodowanie przysługuje także w sytuacji, w której zmniejszenie wartości nieruchomości nie pozostaje związane ze szczególnymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a p.o.ś. Kwestia wykładni tego przepisu była jednak przedmiotem późniejszych wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których przyjęto, że właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się wskutek ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś. także wtedy, gdy uszczerbek ten nie pozostaje związany wyłącznie ze szczególnymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2024 r., III CZP 56/23, OSNC 2024, nr 9, poz. 86, wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II CSKP 555/23, z 28 lutego 2025 r., II CSKP 2251/22, z 30 stycznia 2025 r., II CSKP 768/22; także postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2024 r., I CSK 1866/24). W konsekwencji wskazywane przez skarżącego wcześniejsze rozbieżności utraciły aktualność. Podobnie należy ocenić argumentację dotyczącą art. 136 ust. 3 p.o.ś. Skarżący odwołuje się do rozbieżności dotyczących możliwości dochodzenia kosztów rewitalizacji akustycznej budynku przed ich faktycznym poniesieniem, wskazując na występujące w części wcześniejszego orzecznictwa odmienne I CSK 1564/24 9 stanowiska co do wykładni tego przepisu. Kwestia wykładni art. 136 ust. 3 p.o.ś. była jednak przedmiotem kolejnych wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których przyjęto, że przepis ten nie wyłącza obowiązku naprawienia szkody także wówczas, gdy konieczne prace nie zostały jeszcze wykonane, a koszty rewitalizacji akustycznej nie zostały faktycznie poniesione (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II CSKP 555/23, z 7 lutego 2025 r., II CSKP 289/23 i II CSKP 373/23 oraz z 28 lutego 2025 r., II CSKP 2251/22). Stanowisko to zostało następnie potwierdzone również w późniejszych postanowieniach Sądu Najwyższego wydawanych na etapie przedsądu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 listopada 2024 r., I CSK 3482/23, z 30 grudnia 2025 r., I CSK 803/24, także orzecznictwo tam powołane), w których podkreślono też, że dla skutecznego powołania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne jest wykazanie istnienia aktualnych rozbieżności w orzecznictwie, uzasadniających potrzebę dokonania wykładni danego przepisu. W konsekwencji samo odwołanie się do rozbieżności występujących we wcześniejszym orzecznictwie nie jest wystarczające, jeżeli późniejsze orzecznictwo doprowadziło do ukształtowania jednolitej linii wykładni. W niniejszej sprawie taki stan nie zachodzi. Przeciwnie, późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego doprowadziło do ukształtowania jednolitej linii wykładni zarówno art. 129 ust. 2 p.o.ś., jak i art. 136 ust. 3 p.o.ś., wskutek czego przywoływane przez skarżącego rozbieżności utraciły aktualność. Co istotne, w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego rozpoznawano również skargi kasacyjne Skarbu Państwa oparte na zasadniczo identycznej argumentacji dotyczącej tych przepisów. Wskazywano przy tym, że nie zachodzi potrzeba ich wykładni, skoro kwestie podnoszone przez skarżącego zostały już wyjaśnione we wcześniejszym orzecznictwie, a strona nie przedstawia nowych argumentów uzasadniających jego zmianę (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 września 2025 r., I CSK 2622/24, z 30 września 2025 r., I CSK 991/25, z 30 grudnia2025 r., I CSK 803/24 i powołane tam orzecznictwo). Nie przedstawiono również nowych argumentów jurydycznych, które mogłyby uzasadniać potrzebę ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego lub zmianę aktualnie ukształtowanej linii orzeczniczej. W konsekwencji skarżący nie wykazał przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. I CSK 1564/24 10 Trzeba również wskazać, że nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego – na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną – orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., obciążając nimi na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. pozwanego, który przegrał sprawę w postępowaniu kasacyjnym. (A.G.) [SOP]