I CSK 3930/24

I CSK 3930/24 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa C. spółki akcyjnej w P. przeciwko L. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2024 r., VII AGa 20/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz powódki z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 5400,00 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanej odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (G.N.-J.) UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub I CSK 3930/24 2 wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i drugą spośród wymienionych przesłanek. Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10, nie publ.). Skarżąca powołała się na potrzebę wykładni art. 103 § 1 i 2 k.c. oraz art. 416 w związku z art. 443 k.c. i sformułowała zagadnienia prawne występujące – w jej ocenie - na tle tych przepisów. Wskazała przy tym na wątpliwości dotyczące możliwości dorozumianego potwierdzenia pełnomocnictwa, potwierdzenia umowy zawartej przez rzekomego pełnomocnika oraz związku przyczynowego między jej działaniem a szkoda doznana przez stronę powodową. Sposób ich ujęcia nie odzwierciedla jednak powstania wskazanych zagadnień prawnych ani potrzeby wykładni powołanych przepisów, Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych powołanych przez skarżącą nie zawiera stosownego – wskazanego wyżej - wywodu prawnego I CSK 3930/24 3 uzasadniającego ich wystąpienie. Wątpliwości skarżącej zostały przy tym sformułowane w oderwaniu od dokonanych w sprawie – wiążących postępowaniu kasacyjnym (art. 39813 § 2 k.p.c.) - ustaleń faktycznych, z których wynika, że czynności zdziałane za pozwaną spółkę przez osobę nie posiadającą pełnomocnictwa do ich dokonania zostały potwierdzone przez reprezentanta pozwanej, upoważnionego do działania w jej imieniu, w konsekwencji czego doszło do potwierdzenia ważności umów stanowiących podstawę sporu. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). (A.T.) [SOP]