I CSK 1240/25

I CSK 1240/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski 10 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 10 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa K.W. i I.W. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. (poprzednio Bank1 spółka akcyjna w W.) o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2024 r., I ACa 1808/23, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz K.W. i I.W. po 2025 zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z 29 marca 2023 r. w ten sposób, że oddalił powództwo ponad zasądzoną kwotę 2338,29 zł i orzekł o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego (pkt 1), a w pozostałym zakresie oddalił apelację pozwanego (pkt 2) i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 3). I CSK 1240/25 2 Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, zaskarżając ten wyrok w części. Wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) dotyczące (1) dopuszczalności stwierdzenia abuzywności klauzul przeliczeniowych umowy kredytu denominowanego kursem waluty obcej, odsyłających do tabeli kursów walut obcych kredytodawcy, w sytuacji gdy kredytobiorca miał możliwość wypłaty kredytu oraz spełniania świadczenia bezpośrednio w walucie obcej, oraz (2) możliwości uznawania klauzul obciążających konsumenta ryzykiem kursowym za abuzywne, w przypadku gdy konsumentowi została przedstawiona szczegółowa informacja o ryzyku kursowym związanym z zaciągnięciem kredytu, a konsument potwierdził przekazanie tej szczegółowej i wyczerpującej informacji. Ponadto, zdaniem skarżącego, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, przy czym zakres wykładni tych przepisów oraz związane z tym problemy zostały przedstawione przez skarżącego w sposób tożsamy do sformułowanych przez niego zagadnień prawnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli m.in. o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Sformułowanych przez skarżącego zagadnień nie można uznać za istotne zagadnienia prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zgodnie z ustaleniami Sądów meriti kwota kredytu miała zostać wypłacona w złotych. Artykuł 3.07. ust. 6 umowy przewidywał, że uruchomienie kredytu ma nastąpić na rachunek wskazany w art. 3.07. ust. 3. Z kolei z tego postanowienia I CSK 1240/25 3 wynikało, że wspomniany rachunek był prowadzony w złotych. Zgodnie z umową nie było zatem możliwości wypłaty kredytu w walucie obcej, co stanowiło założenie zagadnienia sformułowanego przez skarżącego. Z kolei udzielenie odpowiedzi na drugie z zagadnień nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. O abuzywności klauzuli przeliczeniowej (na którą składają się ściśle ze sobą powiązane klauzula ryzyka walutowego oraz klauzula spreadu), prowadzącej w dalszej kolejności do nieważności umowy, przesądza przyznanie bankowi możliwości arbitralnego wyznaczania rozmiaru zobowiązania kredytobiorcy przy zastosowaniu kreowanych samodzielnie przez bank tabel kursowych. Nie ma natomiast znaczenia sama okoliczność niewywiązania się przez bank w odpowiednim stopniu z obowiązków informowania o ryzyku kursowym (zob. m.in. wyrok SN z 17 lipca 2025 r., II CSKP 563/23). Wskazać przy tym należy, że już samo uzależnienie wysokości świadczenia od czynników niemożliwych do ustalenia w chwili zawarcia umowy (kursów walut w przyszłości) sprawia, iż postanowienie nie może być uznane za sformułowane w sposób jednoznaczny w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 2 k.c., co otwiera możliwość badania jego abuzywności, mimo że określa ono główne świadczenie stron. Sąd Najwyższy nie dostrzega również potrzeby dokonania wykładni wskazywanych przez skarżącego przepisów. Do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga się bowiem wykazania, że treść i znaczenie przepisu nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob. postanowienie SN z 21 listopada 2023 r., I CSK 4931/22). Przedstawione wyżej rozważania w odpowiedzi na sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne dotyczą tych samych kwestii, a wykładnia powoływanych przez skarżącego przepisów nie budzi już w orzecznictwie wątpliwości. Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11, 3 i 4, art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2, § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia I CSK 1240/25 4 Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Suma zwrotu została rozdzielona na powodów w częściach równych (zob. uchwałę SN z 16 listopada 2023 r., III CZP 54/23, OSNC 2024, nr 6, poz. 57). (E.M.) [SOP]