I CSK 2151/26

I CSK 2151/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 15 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa B.W. i T.W. przeciwko syndykowi masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W. o ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 marca 2025 r., I ACa 234/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od syndyka masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz B.W. i T.W. po 1350 złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia syndykowi masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W. do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwany syndyk masy upadłości Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 marca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie apelacji i oddalenie powództwa, ewentualnie I CSK 2151/26 2 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 13 czerwca 2022 r. w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd drugiej instancji naruszył art. 221 k.c. przez przyznanie powodom statusu konsumenta, a tym samym objęcie powodów ochroną przysługującą wyłącznie konsumentom. W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Z ustaleń faktycznych, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że umowa kredytu została zawarta w 2006 r., powodowie przystosowali zakupioną nieruchomość do wynajmowania w latach 2010-2011, a powód w czerwcu 2017 r. zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi. Według skarżącego świadczy to o istnieniu związku między zawarciem umowy a prowadzeniem przez powodów działalności gospodarczej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że z perspektywy art. 221 k.c. cel zawarcia umowy stanowi co do zasady kwestię faktyczną, a w konsekwencji jego ustalenie stanowi domenę sądów meriti, które mogą w tym I CSK 2151/26 3 zakresie korzystać nie tylko z dowodów, lecz także wnioskowań opartych na regułach logiki i zasadach doświadczenia życiowego (wyrok SN z 14 maja 2025 r., II CSKP 831/24). Prawidłowość tego rodzaju wnioskowań pozostaje poza kognicją Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (zob. np. postanowienie SN zz 22 stycznia 2021 r., III CSKP 23/21, OSNC 2022, nr 1, poz. 5). Przy tym uprawnioną podstawę tego rodzaju wnioskowań mogą stanowić nie tylko okoliczności sprzed zawarcia umowy, lecz także te, które nastąpiły po jej zawarciu. Nie jest to równoznaczne z nieprawidłowym odstąpieniem od zasady, według której przy badaniu statusu konsumenta miarodajna jest chwila dokonania czynności prawnej (zob. wyrok SN z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22). Ustaleniu, czy czynność ta – w chwili jej dokonania – nie była bezpośrednio związana z działalnością gospodarczą lub zawodową (art. 221 k.c.) może bowiem służyć również odwołanie się do okoliczności, które miały miejsce ex post, już po zawarciu umowy (tak wyrok SN z 6 września 2024 r., II CSKP 964/23, OSNC 2025, nr 2, poz. 21). W okolicznościach sprawy podważenie przyjętego przez Sąd Apelacyjny celu zwarcia umowy kredytu wymagałoby więc weryfikacji ustaleń faktycznych, co w postępowaniu kasacyjnym jest wykluczone (art. 39813 § 2 k.p.c.). Przytoczona we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentacja nie może więc prowadzić do konkluzji o oczywistej zasadności skargi. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego. I CSK 2151/26 4 (D.Z.) [SOP]