I CSK 3772/24

I CSK 3772/24 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Łodko 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa T.B. i E.Ł. przeciwko P. w O. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej T.B. i E.Ł. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 17 maja 2024 r., II Ca 1969/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Powódki T.B. i E.Ł. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 17 maja 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniły jej oczywistą zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. I CSK 3772/24 2 Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22). Przedstawione przez powódki argumenty nie przekonują o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej uzasadnionej naruszeniem powołanych przepisów procesowych z powodu zaniechania dopuszczenia dowodu z kolejnego biegłego, o co skarżące wnioskowały. Z ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji, wiążących Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.), wynika, że bezpośrednią przyczyną zgonu matki skarżących było zatrzymanie krążenia, przyczyną wtórną niewydolność serca, a przyczyną wyjściową miażdżyca. W oparciu o te ustalenia Sąd drugiej instancji uznał, że nie ma związku przyczynowo skutkowego między występowaniem u matki skarżących odleżyn a jej śmiercią, które to twierdzenia stanowiły podstawę ich żądania zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną wskutek przedwczesnej śmierci ich matki (art. 446 § 4 k.c.). Niedopuszczenie przez Sąd dowodu z opinii kolejnego biegłego na fakty związane z powstaniem odleżyn u matki skarżących, nie może być oceniane jako uchybienie przepisom postępowania, skoro dowód ten miałby służyć wyjaśnieniu faktów przez pryzmat wiadomości specjalnych, niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie ma też obowiązku dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony i powtarzania tego dowodu tak długo, aż strona będzie usatysfakcjonowana treścią opinii. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Przy czym potrzebą I CSK 3772/24 3 taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy (zob. postanowienie SN z 22 stycznia 2026 r., I USK 810/26). Nie jest zatem uzasadniony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, jeżeli w przekonaniu sądu opinia wyznaczonego biegłego jest na tyle kategoryczna i przekonująca, że wystarczająco wyjaśnia zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych. Opinia biegłego podlega ocenie sądu stosownie do reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. i w ramach tej oceny sąd ustosunkowuje się do mocy przekonującej rozumowania biegłego i logicznej poprawności wyciągniętych przez niego wniosków. Do takich wniosków doszedł Sąd meriti, wyjaśniając motywy decyzji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponadto ta sfera uprawnień jurysdykcyjnych sądu – zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. – nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych (zob. postanowienie SN z 21 grudnia 2021 r., IV CSK 615/21). Argumentacja skarżących, która zasadniczo zmierza do zakwestionowania dokonanej przez Sąd meriti oceny dowodów oraz dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych, mimo niedopuszczalności oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) oraz związania Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.), nie przekonuje, że niedopuszczenie przez Sąd drugiej instancji dowodu z opinii kolejnego biegłego skutkowało naruszeniem przepisów prawa, w sposób, który przekłada się na konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że celem wstępnej oceny Sądu Najwyższego w ramach przedsądu jest selekcja skarg kasacyjnych, które po wstępnym badaniu dają podstawy do przyjęcia, że istnieją okoliczności uzasadniające wyrokowanie przez Sąd Najwyższy. Analiza przyczyn kasacyjnych nie może jednak być oderwana od powołanych w skardze jej podstaw, jeżeli sposób ich sformułowania nie pozwala na późniejsze merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 I CSK 3772/24 4 pkt 2 k.p.c.), który ocenia się przez odniesienie konkretnego rozstrzygnięcia do podstawy materialnoprawnej orzeczenia co do istoty sprawy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą być celem samym w sobie, lecz muszą służyć wykazaniu błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, który stanowi rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia (zob. wyroki SN: z 9 lipca 2014 r., I PK 316/13; z 4 marca 2021 r., II USKP 27/21, oraz postanowienia SN: z 16 kwietnia 2019 r., I PK 115/18; z 21 grudnia 2021 r., IV CSK 615/21; z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1041/23, i z 27 stycznia 2026 r., I PSK 141/26). Skarżące w ramach podstaw kasacyjnych zarzuciły wyłącznie naruszenie przepisów postępowania (art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.), nie formułując zarzutów naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ewentualne naruszenie przez Sąd meriti wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ubocznie wskazać należy, że skarżące kwestionując niedopuszczenie przez Sąd drugiej instancji dowodu z opinii kolejnego biegłego, nie objęły zarzutem naruszenia art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. – art. 286 k.p.c. Jak też, że naruszenie art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 227 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. nie obejmuje w zarzutach art. 391 § 1 k.p.c., co czyni je nieskutecznymi i wyłącza możliwość uczynienia ich przedmiotem kontroli kasacyjnej. Wskazane przepisy regulują bowiem postępowanie przed sądem pierwszej instancji, a skuteczne zarzucenie ich naruszenia przez sąd drugiej instancji w skardze kasacyjnej wymaga objęcia również art. 391 § 1 k.p.c. jako przepisu nakazującego odpowiednie stosowanie regulacji pierwszoinstancyjnych w postępowaniu apelacyjnym. Brak takiego powiązania wyłącza natomiast możliwość merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia powołanych przepisów postępowania (zob. postanowienie SN z 30 stycznia 2026 r., I CSK 356/25 oraz wyrok SN z 29 kwietnia 2025 r., II CSKP 1138/24). Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawami skargi i nie może wychodzić poza te granice (art. 39813 § 1 k.p.c.). I CSK 3772/24 5 Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). [wr] [SOP]