I NZ 80/25

I NZ 80/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 10 kwietnia 2026 r. SSN Tomasz Przesławski w sprawie z zażalenia P. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z 13 listopada 2025 r., sygn. I NZ 52/25, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 13 marca 2026 r., 1. odrzuca wniosek o wyłączenie SSN Grzegorza Pastuszko; 2. odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 listopada 2025 r., I NZ 52/25, Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie P.K.(dalej: „skarżący”). Pismem z 5 grudnia 2025 r. skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 13 listopada 2025 r. W skierowanym do Sądu Najwyższego piśmie skarżący zaskarżył „powyższe <<postanowienie>> z dnia 13 listopada 2025 roku (sygn. I NZ 52/25) w całości na korzyść skarżącego, w tym także rzekomo wydane, niezałączone ani opisane co do daty, sygnatury ani osoby je wydającej, zarządzenie wymienione w piśmie sekretarki E. B. z dnia 17 listopada 2025 roku, które nie zostało doręczone skarżącemu”. Zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść wskazanych poniżej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych pism i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a także o „wznowienie postępowań zakończonych ww. I NZ 80/25 2 <<postanowieniem>> z dnia 13 listopada 2025 roku (sygn. I NZ 52/25) przez neosędziego G. P. oraz rzekomo wydanym zarządzeniem wymienionym w piśmie sekretarki E. B. z dnia 17 listopada 2025 roku”. Ponadto, na podstawie art. 49 k.p.c. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 379 pkt 4) k.p.c. skarżący wniósł o wyłączenie neosędziego G. P. od udziału w niniejszej sprawie, powołanego na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych postanowieniem Prezydenta RP z dnia 25 stycznia 2024 r. po przedstawieniu jego kandydatury uchwałą nr (…) Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 27 października 2023 r., który to sędzia ze względu na sposób wyłonienia nie spełnia warunku niezawisłości i bezstronności, co w świetle art. 379 pkt 4) k.p.c. skutkuje nieważnością postępowania prowadzonego z jego udziałem. W dalszej części pisma skarżący ponownie wniósł „o uchylenie zaskarżonego <<postanowienia>> z dnia 13 listopada 2025 roku oraz ww. rzekomego zarządzenia w całości i ponowne rozpoznanie sprawy, w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne przeprowadzenie wszystkich czynności procesowych”, a także o „zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie dotychczasowe instancje”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego G. P. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Zgodnie z art. 531 § 1 pkt 3 k.p.c. niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego niebędącego członkiem składu orzekającego. Należy przypomnieć także, że w uchwale składu siedmiu z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19 Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że wniosek o wyłączenie sędziego niewyznaczonego do rozpoznania sprawy jest niedopuszczalny, zaś sędzia objęty takim wnioskiem może zasiadać w składzie sądu wyznaczonym do jego rozpoznania. I NZ 80/25 3 Wywiedzione w niniejszej sprawie zażalenie podlega odrzuceniu. Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną podstawę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r., II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2019 r., I NO 32/18). Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny. Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie. Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie do § 11 przytoczonego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu postanowienie nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c., wobec czego nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego. Z powyższych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 397 § 11 k.p.c. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji. [a.ł] M