I ZI 39/25

I ZI 39/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 6 sierpnia 2026 r. SSN Marek Siwek Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Tarasiuk przy udziale prokuratora Pawła Podlasko w sprawie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. wniosku naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 za czyny polegające na tym, że: 1. w dniu 5 września 2022 r., około godz. 7.07, w G., na ul. […], znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym: I badanie o godz. 7.09 – 0,28 mg/l, II badanie o godz. 7.24 – 0,33 mg/l, III badanie o godz. 7.40 – 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki […] o numerze rejestracyjnym […], tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.; 2. w dniu 5 września 2022 r., w G., na ul. […], chcąc, aby funkcjonariuszki Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. X.Y. i X.Y.1. dokonały czynu zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich obowiązków służbowych poprzez bezprawne odstąpienie od czynności zatrzymania oraz dokumentowania kontroli drogowej, w trakcie której przeprowadzono badanie trzeźwości i ustalono, że kierujący pojazdem mechanicznym marki […] o numerze rejestracyjnym […] znajdował się w stanie nietrzeźwości, czym wyżej wymienione funkcjonariuszki działałyby na szkodę interesu publicznego, nakłaniał je do tego, przy czym działając w zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do popełnienia czynu zabronionego, jednakże celu swego nie osiągnął z uwagi na stanowczą odmowę odstąpienia od wykonania czynności służbowych I ZI 39/25 2 przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy publicznych, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postanowił: 1. umorzyć postępowanie; 2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej wnioskiem z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], zwrócił się o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 za czyny polegające na tym, że: 1. w dniu 5 września 2022 r., około godz. 7.07, w G., na ul. […], znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym: I badanie o godz. 7.09 – 0,28 mg/l, II badanie o godz. 7.24 – 0,33 mg/l, III badanie o godz. 7.40 – 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki […] o numerze rejestracyjnym […], tj. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.; 2. w dniu 5 września 2022 r., w G., na ul. […], chcąc, aby funkcjonariuszki Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. X.Y. i X.Y.1. dokonały czynu zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich obowiązków służbowych poprzez bezprawne odstąpienie od czynności zatrzymania oraz dokumentowania kontroli drogowej, w trakcie której przeprowadzono badanie trzeźwości i ustalono, że kierujący pojazdem mechanicznym marki […] o numerze rejestracyjnym […] znajdował się w stanie nietrzeźwości, czym wyżej wymienione funkcjonariuszki działałyby na szkodę interesu publicznego, nakłaniał je do tego, przy czym działając w zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do popełnienia czynu zabronionego, jednakże celu swego nie osiągnął z uwagi na stanowczą odmowę odstąpienia od I ZI 39/25 3 wykonania czynności służbowych przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy publicznych, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany, gdyż dotyczy on kwestii rozstrzygniętej wcześniej prawomocną uchwałą Sądu Najwyższego, a ponowne przeprowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne. Wymaga dostrzeżenia, że kwestia zezwolenia na pociągnięcie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 do odpowiedzialności karnej za identyczne czyny, jak opisane we wniosku Naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postępowaniu prowadzonym przed Izbą Odpowiedzialności Zawodowej o sygn. akt I ZI 24/23. Uchwałą z dnia 28 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy zezwolił na pociągnięcie wyżej wymienionego sędziego za dwa czyny opisane we wniosku prokuratora Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt […]. Po rozpoznaniu zażalenia na tę uchwałę wniesionego przez prokuratora X. Y.2, Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II ZIZ 26/23, utrzymał zaskarżoną uchwałę w mocy. Jak wskazuje autor wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora X. Y.2 do odpowiedzialności karnej, Sąd Rejonowy […] w [...] postanowieniem z dnia 25 listopada 2024 r., […], umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko X. Y.2 wobec stwierdzenia braku zezwolenia na ściganie pochodzącego od właściwego organu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Sąd Rejonowy […] w [...] uznał bowiem, że skład Sądu Najwyższego rozpatrujący zażalenie na uchwałę zezwalającą na pociągniecie prokuratora X. Y.2 do odpowiedzialności karnej tworzyli sędziowie powołani niezgodnie z prawem, co powoduje brak związania tamtejszego Sądu uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II ZIZ 26/23. Stanowisko to jest w oczywisty sposób wadliwe. Należy przypomnieć, że wnioskiem z dnia 26 lipca 2024 r. Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w I ZI 39/25 4 Gdańsku zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi kwestionującymi status Izby Odpowiedzialności Zawodowej, opartymi na założeniu, że sąd, w którym zasiadają „członkowie” tej Izby, nie jest sądem ustanowionym ustawą i sąd krajowy jest uprawniony do pominięcia orzeczeń wydanych przez tę Izbę. Rozpoznając tę sprawę, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 26 lutego 2026 r., C- 517/24, stwierdził oczywistą niedopuszczalność pytań prejudycjalnych, zaś w uzasadnieniu tego postanowienia (pkt 42), wskazał: „(…) nie wydaje się, aby sąd odsyłający był kompetentny na podstawie przepisów prawa krajowego do oceny zgodności z prawem, w świetle między innymi prawa Unii, obsadzenia składów orzekających Izby Odpowiedzialności Zawodowej, które wydały wyroki, o których mowa w pkt 19, 21 i 40 niniejszego postanowienia, prawomocnie kończące postępowania, które doprowadziły do nałożenia na VG kar dyscyplinarnych”. Orzeczenie to znajduje analogię w niniejszej sprawie, bowiem tak samo Sąd Rejonowy […] w [...] w toku prowadzonego postępowania karnego nie był uprawniony do oceny pod względem zgodności z prawem prawidłowości powołania sędziów tworzących skład orzekający w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej ani też do pominięcia lub uznania za nieistniejące, prawomocnego rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. Wskazane wyżej rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego […] w [...] nie zostało poddane kontroli instancyjnej (środek odwoławczy został wniesiony po terminie). Wobec tego, w zamyśle prokuratora, alternatywę dla poddania rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego […] w [...] kontroli instancyjnej, ma stanowić ponowne rozpatrzenie wniosku o zezwolenia na pociągnięcie prokuratora X. Y.2 do odpowiedzialności karnej. Tym samym działanie to zmierza do ponownego otwarcia kwestii, która została już wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy. Takiego działania nie można zaaprobować. W tym stanie rzeczy ponowne prowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne i dlatego skutkowało umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz stosownym rozstrzygnięciem o kosztach niniejszego postępowania. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji. I ZI 39/25 5 [r.g.]