Sygnatura
II KK 529/22
postanowienie SN II KK 529/22
- Izba
- Izba Karna
- Data orzeczenia
- 8 września 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> II KK 529/22 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk Dnia 8 września 2026 r. w sprawie E.S. oskarżonej o czyn z art. 212 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 września 2026 r. wniosku obrońcy oskarżonej o wyłączenie sędziego A.M. od udziału w sprawie II KK 529/22, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, postanowił wyłączyć sędziego A.M. od udziału w sprawie o sygn. akt II KK 529/22. UZASADNIENIE W sprawie zawisłej przed Sądem Najwyższym o sygn. II KK 529/22, przedmiotem rozpoznania jest wniesiona na korzyść E.S. kasacja jej obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II Ka 156/22, którym to wyrokiem, po uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt V K 3163/19, uniewinniającego oskarżoną od zarzucanego jej czynu z art. 212 § 2 k.k., umorzono w tym przedmiocie postępowanie karne na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. II KK 529/22 2 Po wyłączeniu od rozpoznania tej kasacji, na wniosek obrońców skazanego, sędzi M.B. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2023 r., II KB 10/22), sprawa przydzielona została do referatu sędziego A.M. Pismem z dnia 1 września 2026 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) obrońca E.S. wniósł o wyłączenie od udziału w niniejszej sprawie także sędziego A.M. Uzasadniając wniosek jego autor odwołał się do medialnych informacji dotyczących udziału sędziego A.M. w zamkniętej grupie w komunikatorze WhatsApp o nazwie „K.” /” A.”, do której należeć miał również oskarżyciel prywatny sędzia P.R. Zdaniem wnioskodawcy sytuacja, w której jeden z uczestników zamkniętej pozasłużbowej grupy w komunikatorze internetowym miałby rozstrzygać sprawę, w której stroną postępowania jest inny uczestnik tej samej grupy, w odbiorze zewnętrznym tj. u każdego obiektywnego, bezstronnego i rozsądnie rozumującego obserwatora procesu musi budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego w tej sprawie, a tym samym spełnienia standardów rzetelnego procesu. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek obrońcy oskarżonej o wyłączenie sędziego A.M. od rozpoznania sprawy II KK 529/22 jest ze wszech miar uzasadniony. Sąd Najwyższy w całej rozciągłości podziela argumentację wnioskodawcy, że w istniejącym w tej sprawie układzie procesowym, w którym zarówno oskarżyciel prywatny, jak i sędzia, który miałby rozpoznawać kasację, należeli do tej samej pozasłużbowej grupy w komunikatorze internetowym, wspierającej ówczesną władzę wykonawczą w zamachu na niezależność sądów i niezawisłość sędziów, każdy postronny i obiektywny obserwator procesu musiałby powziąć uzasadnionego wątpliwości czy ostateczne w niej rozstrzygnięcie będzie miało charakter orzeczenia bezstronnego. Nie jest to jednak jedyna przyczyna wyłączenia sędziego A.M. Przypomnieć należy, że niebagatelne znaczenie mają również, okoliczności, które skutkują jego orzekaniem w Izbie Karnej i to poczynając o sposobu powołania go do mającej charakter sądu specjalnego Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w nietransparentnej procedurze w 2018 r. (bo to przecież w konkursie do tej nielegalnej Izby uczestniczył wyżej wymieniony – zob. uchwała Nr 188/2025 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 20 marca 2025 r.), a następnie przeniesienie go do legalnej Izby Sądu Najwyższego decyzją osoby pełniącej funkcję Pierwszego II KK 529/22 3 Prezesa Sądu Najwyższego, w sposób stanowiący ominięcie wymogów określonych w art. 179 Konstytucji RP. Co więcej, sędzia A.M. ubiegał się wcześniej o urząd sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Karnej, nie uzyskał jednak rekomendacji nawet Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 207 r. o zmianie ustawy o Krajowej radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3). W uchwale tej Rady Nr 670/24 z dnia 27 sierpnia 2024 r. stwierdzono m.in., że „(…) kontrkandydat w osobie Pana A.M. nie spełnia w tym konkursie kryteriów wyboru w stopniu uzasadniającym przedstawienie z wnioskiem o powołanie”. A jednak w Izbie tej wskazany sędzia się ostatecznie znalazł, chociaż oczywistym jest, że ubiegał się o urząd sędziego Sądu Najwyższego w konkursie do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych i do tej Izby został przez KRS rekomendowany (wspomniana uchwała Nr 188/2025). Uprawnione, w świetle przedstawionych zaszłości, jest więc stwierdzenie, że w rzeczywistości A.M. wprowadził w błąd zarówno Krajową Radę Sądownictwa, jak i Prezydenta RP, skoro w Izbie, do której o nominację się ubiegał, nigdy nie zamierzał orzekać, gdyż natychmiast po odebraniu aktu powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego wystąpił o przeniesienie go do Izby Karnej. Sąd Najwyższy w tym składzie uznaje również za uzasadnione stwierdzenie, iż akty nominacji na stanowiska w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, jako organie, który od początku zasadnie traktowany był jako organ niespełniający konstytucyjnego i konwencyjnego wymogu sądu niezależnego i bezstronnego „ustanowionego ustawą” [zob. uchwał Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2, poz. 7 oraz wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr 49868/19 i 57511/19, z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21) i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (z dnia 21 grudnia 2023 r., C-718/21; z dnia 29 maja 2024 r., C-720/21; z dnia 4 września 2025 r., C-225/22)], podjęte przez Prezydenta RP wyłącznie w ramach konkursu na stanowiska w tej Izbie, nie obejmują powołania do każdej innej Izby Sądu Najwyższego i tym samym nie wywołują skutków związanych z takim powołaniem. Wadliwości pierwotnego powołania, nie mogą prowadzić do usankcjonowania tej wady, a tym bardziej uprawniać do orzekania w innych Izbach Sądu Najwyższego. Ta pierwotna wadliwość powołania na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w II KK 529/22 4 konkursie do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie może być również w drodze wtórnych, mających charakter techniczny zabiegów, konwalidowana. Skutek taki (konwalidacja) mógłby zostać osiągnięty wyłącznie poprzez przeprowadzenie prawidłowej procedury powołania i to powołania do prawidłowo ukształtowanego sądu (zob. także w tym przedmiocie postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 października 2023 r., II KK 82/23; z dnia 1 marca 2024 r., II KK 493/22; z dnia 7 marca 2024 r., IV KK 571/23). Z powołanych względów, w celu zagwarantowania oskarżonej E.S. prawa do rzetelnego procesu przed sądem ustanowionym zgodnie z przepisami prawa, a więc bezstronnym i niezawisłym, wyłączenie sędziego A.M. od udziału w sprawie II KK 529/22, było koniecznością. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [WB] [a.ł]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Karna Wydział II
- Sędziowie
- SSN Tomasz Artymiuk
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy