Sygnatura
III KS 51/26
postanowienie SN III KS 51/26
- Izba
- Izba Karna
- Data orzeczenia
- 9 września 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> III KS 51/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 9 września 2026 r. SSN Michał Laskowski w sprawie M.L. uniewinnionej od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 193 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1 k.p.k.), w dniu 9 września 2026 r. skargi obrońcy oskarżonej od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt III Ka 329/26, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt X K 889/22 p o s t a n o w i ł: 1. oddalić skargę; 2. obciążyć M.L. kosztami postępowania skargowego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z 2 czerwca 2026 r., uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania zaskarżony apelacjami oskarżyciela publicznego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 21 stycznia 2026 r., mocą którego M.L. została uniewinniona od popełnienia zarzucanego jej czynu wtargnięcia na posesję M.L.1 i naruszenia jego czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 193 k.k. III KS 51/26 2 Od orzeczenia Sądu odwoławczego skargę wniósł obrońca w trybie art. 539a § 1 k.p.k. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania karnego, tj. art. 454 § 1 k.p.k. przez jego błędne zastosowanie. W odpowiedziach na skargę Prokurator Rejonowy w Rzeszowie oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W myśl art. 437 § 2 k.p.k. wyrok kasatoryjny przed sądem odwoławczym może zapaść wyłącznie w ściśle określonych wypadkach: a) zaistnienia uchybień z art. 439 § 1 k.p.k.; b) wystąpienia przeszkody w postaci reguły ne peius z art. 454 § 1 k.p.k.; c) konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k.). Obrońca przedstawił stanowisko, że wyrok kasatoryjny, który zapadł przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie w sprawie M.L., nie mógł się ostać. W jego ocenie powołanie przez Sąd reguły ne peius miało być przedwczesne, albowiem powinno być poprzedzone uzupełnieniem postępowania dowodowego. Aby zbadać zasadność kierunku procedowania Sądu Okręgowego w Rzeszowie za punkt wyjścia należało przyjąć, że uchylając zaskarżone apelacjami orzeczenie pierwszoinstancyjne, Sąd powołał art. 454 § 1 k.p.k. i zaznaczył, że reguła zawarta w tym przepisie blokuje go przed zmianą uniewinniającego rozstrzygnięcia, które jest niesłuszne. Wskazanie powyższej podstawy prawnej mogłoby się okazać niewystarczające, gdyby z zaskarżonego uzasadnienia nie wynikało wprost, że dysponując kompletnym materiałem dowodowym, Sąd ten odmiennie od Sądu meriti ocenił wnioski płynące z ustaleń faktycznych poczynionych na etapie procedowania pierwszoinstacyjnego i w ich obliczu dostrzegł rysującą się perspektywę wydania wyroku skazującego. Tymczasem Sąd ad quem przedstawił pogląd o częściowej zasadności apelacyjnych zarzutów z art. 438 pkt 3 k.p.k. i kategorycznie uznał, że uniewinnienie M.L. było efektem błędu w ustaleniach faktycznych, a konkretnie skutkiem nieuzasadnionego przyjęcia, że ,,nie była sprawczynią zarzucanego czynu”. Jednocześnie Sąd odwoławczy nie tylko nie dopatrzył się żadnych rozbieżności wymagających usunięcia, ale wręcz kategorycznie uznał, że stan faktyczny w sprawie wskazuje na popełnienie przez III KS 51/26 3 oskarżoną przestępstwa wtargnięcia na posesję pokrzywdzonego i uderzenia go. Argumentację skarżącego osłabiał dodatkowo fakt, że wskazane przezeń fakty w postaci korespondencji córki z ojcem, czy protokoły sprawy o znęcanie się już na pierwszy rzut oka nie dowodzą przebiegu zdarzenia, a przesłuchanie małoletnich dzieci stron mogłoby być w ostateczności wzięte pod uwagę wyłącznie, wtedy gdyby były one pokrzywdzone przestępstwem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wbrew wywodom zawartym w skardze, Sąd Okręgowy przedstawił stanowisko, że zgromadzone dowody wskazują na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżoną czynu przestępnego i wydania wobec niej wyroku skazującego. Wchodząca w grę reguła ne peius obligowała zatem Sąd odwoławczy do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.). O kosztach postępowania skargowego orzeczono po myśli art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. [WB] [a.ł]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Karna Wydział III
- Sędziowie
- SSN Michał Laskowski
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy