V KK 294/26

V KK 294/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 17 września 2026 r. SSN Paweł Kołodziejski w sprawie A.K. i M.B. skazanych z art. 299 § 1, § 5 i § 6 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2026 r., wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt V Ka 1283/20, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt IV K 662/07, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków. UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców skazanych A.K. i M.B. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt V Ka 1283/20, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt IV K 662/07. W kasacji wniesionej na korzyść A.K. obrońca zaskarżył wyrok sądu odwoławczego „w części w zakresie pkt 1a, 1h i 3 w stosunku do skazanego A.K.”, zarzucając rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (pierwszy zarzut), art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 6 k.p.k. (drugi zarzut), V KK 294/26 2 art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. (trzeci zarzut), art. 440 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. (czwarty zarzut), art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 6 k.p.k. (piąty zarzut). Nadto, skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku wobec skazanego A.K. do czasu rozpoznania złożonej kasacji. W ocenie obrońcy, przedmiotowy wniosek uzasadniony jest ciężarem zarzutów kasacyjnych oraz przekonaniem, że „wykonanie kary w tej postaci, jaka została jej nadana w prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi, byłoby przedwczesne i łączyłoby się z nadmierną i niepotrzebną dolegliwością dla skazanego, gdyż nie można wykluczyć, iż w sytuacji uwzględnienia niniejszej kasacji, kara w ponownym postępowaniu będzie karą wolnościową albo w ogóle nie będzie mowy o winie i karze”. Z kolei obrońca M.B. we wniesionej kasacji zaskarżył wyrok sądu odwoławczego „w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi Wydziału IV Karnego z dnia 31 marca 2020 roku, sygn. akt IV K 662/07, tj. co do czynów przypisanych skazanemu w pkt. II 1 oraz pkt. II 2 ww. wyroku sądu I instancji”, podnosząc: 1.rażące naruszenie przepisów postępowania, stanowiące uchybienie z art. 439 k.p.k., a mianowicie: 1. naruszenie art. 404 k.p.k. § 2 i 2a k.p.k. ewentualnie art. 402 § 2 i 2 a k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili procedowania przez sąd okręgowy i podejmowania decyzji o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu) w zw. z art. 458 k.p.k., skutkujące zaistnieniem uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; 2. naruszenie art. 404 § 2 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili procedowania przez sąd okręgowy i podejmowania decyzji o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu) w zw. z art. 458 k.p.k., skutkujące zaistnieniem uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; 3.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 433 § 2 k.p.k.; 2) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k.p.k., art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; 3) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.; 4) art. 433 § 2 V KK 294/26 3 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 406 § 1 k.p.k.; 5) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. oraz art. 406 § 1 k.p.k.; 6) art. 7 k.p.k.; 4.rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 k.k.; 2) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 299 § 1, § 5 i § 6 k.k. W kasacji skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku wobec skazanego M.B. do czasu rozpoznania kasacji. W tym względzie obrońca podniósł, że natychmiastowe wykonanie orzeczonej wobec M.B. kary 3 lat pozbawienia wolności (w szczególności biorąc pod uwagę jej wymiar) spowoduje dla niego nieodwracalne skutki. Obrońca podkreślił, iż skazany w toku całego postępowania nie podejmował czynności mających na celu utrudnianie jego prawidłowego przebiegu, zaś czyny, za które został skazany, miały zostać popełnione ponad 20 lat temu. Zdaniem obrońcy, całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym zwłaszcza istniejące prawdopodobieństwo uchylenia wyroku z powodu wystąpienia uchybień z art. 439 k.p.k., przekonuje o zasadności wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, uzasadnionych szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami (zob. postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24 wraz z przywołanym tam orzecznictwem). Powyższe rozwiązanie stanowi bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest przy tym pogląd, zgodnie z którym zastosowanie wskazanej instytucji wymaga kumulatywnego zmaterializowania się dwóch warunków. Pierwszym z nich jest wystąpienie oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku odwoławczym. Z kolei drugim będzie wykazanie przez wnioskodawcę, iż V KK 294/26 4 dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2023 r., I KK 101/23 i przywołane tam judykaty). Zatem samo ryzyko odbycia kary przez skazanego przed rozpoznaniem kasacji, bez powiązania tej okoliczności z widoczną już „na pierwszy rzut oka” zasadnością zarzutów, nie stanowi dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania wyroku. Odnosząc powyższe wskazania do realiów przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wstępna kontrola kasacji obrońców skazanych A.K. i M.B., nie daje podstaw do jednoznacznego uznania przedstawionych w tych skargach zarzutów za oczywiście zasadne. Tym samym podniesione przez wnioskodawców argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Łodzi. Obrońca M.B. co prawda zasygnalizował w kasacji zarzuty bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (związane z kwestią obecności członków składu orzekającego na rozprawie apelacyjnej), niemniej ocena ich zasadności – z uwagi na wieloaspektową problematykę tych zarzutów – wymaga przeprowadzenia szerszej rewizji zaistniałego układu procesowego oraz wykładni przepisów integralnie związanych z rzeczonymi uchybieniami. Pozostałe zaś zarzuty obu kasacji dotyczą wadliwości związanych z innym rażącym naruszeniem prawa i również nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie przesądzać o ich zasadności czy niezasadności. Reasumując, należało stwierdzić brak podstaw do uwzględnienia przedmiotowych wniosków zarówno w odniesieniu do skazanego A.K., jak też skazanego M.B. Końcowo przy tym wypada wyjaśnić, że niniejsze orzeczenie w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionych skarg. Co więcej, nie wyklucza nawet uznania zarzutów postawionych w kasacjach za oczywiście zasadne (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22). Z tych też względów orzeczono jak w sentencji. [WB] [a.ł] V KK 294/26 5