V KK 329/26

V KK 329/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 17 września 2026 r. SSN Piotr Mirek w sprawie oskarżonych: M.J., D.S. oraz M.S. oskarżonych o czyny z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2026 r., wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II K 58/21, zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt II AKa 137/25. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Płocku, wyrokiem z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II K 58/21 uznał: 1. oskarżonego M.J. za winnego: 1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu), za który wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda stawka; V KK 329/26 2 2. czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu) za który wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 100 zł każda; 3. czynu z art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda; następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary łączne 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł każda; a ponadto 2. oskarżonego D.S. za winnego: 1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu), za który Sąd wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda stawka; 2. czynu z art. art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu), za który wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda; następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary łączne 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł każda; jak również 3. oskarżonego M.S. za winnego: 1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu), za który wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności V KK 329/26 3 oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł każda stawka; 2. czynu z art. art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu) za co wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł każda stawka; następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary łączne 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 50 zł każda. Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami obrońców oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, które okazały się częściowo skuteczne. Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt II AKa 137/25 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. uchylił orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny orzeczonych wobec oskarżonych; 2. uniewinnił oskarżonego M.J. od czynu przypisanego mu w pkt. II sentencji wyroku; 3. uniewinnił oskarżonego M.S. od czynu przypisanego mu w pkt. XI sentencji wyroku; 4. uniewinnił oskarżonego D.S. od czynu przypisanego w pkt.VI sentencji wyroku; 5. orzeczony solidarnie w pkt. XVII sentencji wyroku od oskarżonych M.J. i D.S. na rzecz pokrzywdzonego A.P. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem podwyższył do kwoty 83 000 EURO, 6. uchylił zawarte w pkt. XVI sentencji wyroku rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez oskarżonych M.J. i M.S.; 7. uchylił zawarte w pkt. XVIII sentencji wyroku rozstrzygnięcie dotyczące zasądzonego zadośćuczynienia od oskarżonego M.S. na rzecz A.P., 8. uchylił zawarte w pkt. XXI sentencji wyroku rozstrzygnięcie dotyczące zasądzonego od oskarżonego D.S. przepadku kwoty jako równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa. V KK 329/26 4 Następnie, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego M.J. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy oraz łączną karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł. W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy. Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją obrońcy M.S. oraz wspólną kasacją obrońcy oskarżonych M.J. i M.S. Obrońca oskarżonego M.S. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP a także art. 433 § 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 2, 3 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. w zw. z art. 9 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. i art. 424 § pkt 1 k.p.k. Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonych M.J. i M.S. także zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu w ramach 22 zarzutów naruszenie art. 439 §1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPC, jak również wielokrotne naruszenie art. 170 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., a także naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.; a ponadto wielokrotne naruszenie art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., jak również naruszenie art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2-5 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., a także naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz dwukrotne naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu odwoławczego w części dotyczącej uznania oskarżonych M.J. i D.S. winnymi popełnienia przypisanych im czynów i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Odpowiedzi na kasacje złożył prokurator, wnosząc o ich oddalenie, ze względu na oczywistą bezzasadność. Obie kasacje zawierały także wnioski o wstrzymanie zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwały one jednak na uwzględnienie. V KK 329/26 5 Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją nie jest obowiązkiem Sądu Najwyższego, lecz jego uprawnieniem. Jako takie stanowi odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych wyroków, wynikającej z art. 9 § 2 k.k.w. Sąd Najwyższy sięga po ten środek rzadko i z dużą rozwagą, traktując ingerencję w proces wykonawczy jako działanie dopuszczalne tylko w szczególnych sytuacjach. Głównym argumentem przemawiającym za jego zastosowaniem jest duża szansa na uwzględnienie kasacji – wynikająca z istnienia istotnych i ewidentnych błędów w orzeczeniu, dostrzegalnych niejako już na pierwszy rzut oka. W takich sytuacjach wstrzymanie wykonania kary chroni stronę przed nieodwracalnymi konsekwencjami, do których mogłoby dojść w wyniku wykonania wyroku obarczonymi wadami. W niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy, dokonując wstępnej oceny incydentalnej wniesionych kasacji, nie dopatrzył się szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty podniesione przez skarżących mają charakter złożony, a ich ocena wymaga pogłębionej analizy. Na tym etapie nie można jednak uznać, że ich uwzględnienie jest wysoce prawdopodobne – w stopniu uzasadniającym podjęcie decyzji o wstrzymaniu wykonania prawomocnego orzeczenia. Argumenty przedstawione w skardze nie wskazują na takie uchybienia, które już przy wstępnej analizie zarzutów kasacji uzasadniałyby konieczność niezwłocznego wstrzymania wykonania wyroku, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreśla jednocześnie, że niniejsze postanowienie odnosi się jedynie do kwestii incydentalnej i nie determinuje sposobu, w jaki Sąd Najwyższy orzeknie w przedmiocie samej kasacji. Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z treścią sentencji. [WB] [r.g.] V KK 329/26 6