I CSK 613/26

I CSK 613/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku J.S. z udziałem W.S. i J.F. o dział spadku i podział majątku wspólnego, na skutek skargi kasacyjnej J.F. od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 19 września 2024 r., I Ca 86/24, 1. umarza postępowanie kasacyjne, 2. zasądza od J.F. na rzecz J.S. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I CSK 613/26 2 UZASADNIENIE Uczestniczka J.F. cofnęła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży, wydanego w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia prowadzonej z wniosku J.S. z udziałem także W.S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Cofnięcie skargi kasacyjnej, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, wiąże Sąd i nie podlega jego następczej kontroli; dokonanie tej czynności powoduje konieczność umorzenia postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2013 r., V CSK 444/12). Zgodnie z art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. cofnąć skargę może także sama strona (uczestnik) postępowania – niezależnie od unormowanego w art. 871 § 1 k.p.c. przymusu adwokacko-radcowskiego. O kosztach postępowania zasądzonych na rzecz wnioskodawcy rozstrzygnięto zgodnie z art. 520 § 2 k.p.c., ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W przypadku odpowiedzi na skargę wniesionej przez uczestnika o kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec niezłożenia w tym przedmiocie stosownego wniosku. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania uzasadniałoby wprawdzie zasądzenie tych kosztów od skarżącej, lecz wniosek o takie zasądzenie nie został zgłoszony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną sformułowano wniosek o „zasądzenie na rzecz adw. […] kosztów pomoc prawnej udzielonej uczestnikowi […] z urzędu”, z jednoczesnym oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części (s. 2 skargi kasacyjnej). Tak ujęty wniosek nie pozwala przyjąć, nawet w drodze jego szerszej wykładni, by zawarte w nim żądanie dotyczyło zasądzenia kosztów postępowania od skarżącej uczestniczki postępowania, czyli na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zarazem I CSK 613/26 3 natomiast kierunek zapadłego rozstrzygnięcia nie uzasadniał przyznania pełnomocniczce kosztów pomocy prawnej od Skarbu Państwa. O zwrocie odpowiedniej części uiszczonej przez skarżącą opłaty od skargi kasacyjnej rozstrzygnie Sąd, do którego wniesiono tę opłatę. Wobec powyższego, na podstawie art. 13 § 2 w zw. 39821 w zw. z art. 391 § 2 zd. 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Beata Janiszewska [J.T.] [a.ł]