I ZI 26/26

I ZI 26/26 UCHWAŁA Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 26 sierpnia 2026 r. Prezes SN Maria Szczepaniec Protokolant st. inspektor sądowy Mariusz Pogorzelski po rozpoznaniu, na posiedzeniu jawnym, w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, w dniu 26 sierpnia 2026 r., z udziałem prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y. wniosku Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt […] o podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. – sędzi Sądu Rejonowego w [...] za mającym miejsce w dniu 12 stycznia 2026 r. w S. przy ul. […] na parkingu sklepu B., nieumyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zaniechanie właściwej obserwacji przedpola jazdy i niezachowanie szczególnej ostrożności podczas kierowania samochodem osobowym marki M. o nr rej. […], w wyniku czego doszło do potrącenia pieszej G.M., wskutek czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej gałęzi prawej kości łonowej, które to obrażenie wywołało u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała, jakim jest obręcz miednicy na okres przekraczający dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. na podstawie art. 80 § 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334 t.j.) uchwalił: I. zezwolić na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej X. Y. – sędzi Sądu Rejonowego w [...] za mającym miejsce w dniu 12 stycznia 2026 r. w S. przy ul. […] na parkingu sklepu B., nieumyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zaniechanie właściwej obserwacji przedpola I ZI 26/26 2 jazdy i niezachowanie szczególnej ostrożności podczas kierowania samochodem osobowym marki M. o nr rej. […], w wyniku czego doszło do potrącenia pieszej G.M., wskutek czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej gałęzi prawej kości łonowej, które to obrażenie wywołało u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała, jakim jest obręcz miednicy na okres przekraczający dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., to jest czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.; II. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...], działając na podstawie art. 13 k.p.k. oraz art. 80 § 1 i 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334 t.j. - dalej powoływana jako: „u.s.p.”), wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt […], zwrócił się o podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w [...] X. Y., wobec dostatecznie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa polegającego na mającym miejsce w dniu 12 stycznia 2026 r. w S. przy ul. […] na parkingu sklepu B., nieumyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zaniechanie właściwej obserwacji przedpola jazdy i niezachowanie szczególnej ostrożności podczas kierowania samochodem osobowym marki M. o nr rej. […], w wyniku czego doszło do potrącenia pieszej G.M., wskutek czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej gałęzi prawej kości łonowej, które to obrażenie wywołało u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała, jakim jest obręcz miednicy na okres przekraczający dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. W odpowiedzi na powyższy wniosek, sędzia X. Y. poinformowała, że jej sprawstwo w zakresie przedmiotowego zdarzenia pozostaje poza sporem, zaś I ZI 26/26 3 wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej pozostawiła do uznania sądu. Na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2026 r., obecny prokurator wniósł o wydanie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w [...] X. Y. W oparciu o przedłożone akta o sygnaturze […], Sąd Najwyższy ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 12 stycznia 2026 r. około godziny 16:37, X. Y. wsiadła do swojego samochodu marki M. o nr rej. […] zaparkowanego na parkingu sklepu B., położonego w S. przy ul. […]. Po krótkiej chwili X. Y., kierując ww. pojazdem ruszyła z miejsca postojowego, skręcając w lewo. W tym samym czasie po terenie parkingu poruszała się piesza G.M., która zmierzała ze sklepu B. w kierunku chodnika przy ul. […]. Kiedy X. Y., chcąc wyjechać z parkingu, ponownie zamierzała wykonać manewr skrętu w lewo, przed kierowanym przez nią pojazdem przeszła G.M. Kierująca pojazdem, wykonując manewr skrętu w lewo, lewym zewnętrznym lusterkiem pojazdu potrąciła G.M. W wyniku tego zdarzenia G.M. upadła na kostkę brukową. Lusterko, którym pokrzywdzona została potrącona, złożyło się. Dwóch postronnych mężczyzn pomogło pokrzywdzonej G.M. wstać, a kierująca pojazdem wezwała na miejsce odpowiednie służby i na prośbę pokrzywdzonej powiadomiła o zaistniałej sytuacji jej wnuka A.M. Na miejsce zdarzenia przybyli pełniący służbę w patrolu zmotoryzowanym, funkcjonariusze Policji w osobach mł. asp. K.F. oraz post. A.O. Za pomocą analizatora wydechu Alcoquant 6020 plus nr [...] funkcjonariusze przeprowadzili badanie stanu trzeźwości X. Y. i G.M. Badanie wykazało, że obydwie kobiety w chwili zdarzenia były trzeźwe. Następnie, pokrzywdzona G.M. została przewieziona karetką pogotowia ratunkowego do Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w S.. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, iż pokrzywdzona G.M. doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej gałęzi prawej kości łonowej. I ZI 26/26 4 Z uzyskanej w toku śledztwa opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej z Zakładu Medycyny Sądowej PUM w S. wynika, że obrażenia doznane przez pokrzywdzoną G.M. były skutkiem urazu najprawdopodobniej w mechanizmie biernym narzędziem twardym i tępym, a cechom takiego narzędzia może odpowiadać kostka znajdująca się na parkingu. Doznane w krytycznym zdarzeniu obrażenia spowodowały u pokrzywdzonej G.M. naruszenie narządu ciała, jakim jest obręcz miednicy na okres przekraczający dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. Nadto zgodnie z powyższą opinią, brak jest przeciwskazań do przyjęcia, iż powstałych obrażeń pokrzywdzona G.M. doznała w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Powyższy stan faktyczny Sąd Najwyższy ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt […]. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zgodnie z art. 80 § 2c u.s.p. uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej wydaje się, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Celem postępowania o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie jest przesądzenie o odpowiedzialności karnej sędziego (kwestii popełnienia czynu, winy i kary), gdyż jest to materia zastrzeżona do wyłącznej kompetencji sądu w ramach postępowania karnego. Obowiązkiem Sądu Dyscyplinarnego przed podjęciem uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej jest rozważenie, czy zgromadzone dowody dostatecznie uzasadniają popełnienie przez sędziego przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 1 k.k., a więc m.in. czy zarzucany czyn wyczerpuje wszystkie znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary (por. uchwała Sądu Najwyższego z 11 marca 2003 r., SNO 9/03). Konieczna jest również ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu, czy jest wyższy od znikomego. Ma to znaczenie i doniosłe skutki, gdyż stosownie do art. 1 § 2 k.k. I ZI 26/26 5 czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma, nie stanowi przestępstwa. Niezbędnym warunkiem wydania uchwały jest zebranie dowodów, które stanowią dostateczną podstawę przedstawienia sędziemu zarzutu popełnienia przestępstwa i wskazują na duże prawdopodobieństwo jego popełnienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z 11 lutego 2003 r., SNO 2/03). Dopóki takie dowody nie zostaną przedstawione przez wnioskodawcę, dopóty nie ma podstaw do uchylenia immunitetu (por. uchwała Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2002 r., SNO 7/02). Podejrzenie popełnienia przestępstwa musi być przy tym w pełni uzasadnione, nienasuwające żadnych istotnych wątpliwości lub zastrzeżeń, zarówno co do popełnienia samego czynu, jak i występowania innych znamion objętych przez ustawę ramami zasad odpowiedzialności karnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03). W realiach niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa, że załączony do wniosku materiał dowodowy czyni zadość przywołanym wymaganiom. Przedstawione dowody i okoliczności sprawy przemawiają za tym, że X. Y. – sędzia Sądu Rejonowego w [...] mogła naruszyć przepisy prawa, tj. popełnić przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. W sprawie wykonano szereg czynności zmierzających do ustalenia przebiegu zaistniałego zdarzenia, którego skutkiem było dostateczne wykazanie, że sędzia X. Y. mogła popełnić zarzucany jej czyn. Przede wszystkim materiał dowodowy zgromadzony w toku dotychczasowego postępowania tj. szkic miejsca zdarzenia drogowego, protokół oględzin miejsca wypadku, protokół oględzin pojazdu, protokoły badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu, protokoły przesłuchania świadków, dokumentacja medyczna, protokół oględzin lekarskich wraz z opinią lekarza medycyny sądowej i patomorfologii, karta medycznych czynności ratunkowych oraz protokół oględzin zapisu z monitoringu, pozwala na przyjęcie, że istnieje dostatecznie uzasadnione podejrzenie, że sędzia X. Y. w dniu 12 stycznia 2026 r., kierując samochodem marki M. o nr rej. […], nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i dopuściła się czynu z art. 177 § 1 k.k. I ZI 26/26 6 Z materiału dowodowego wynika, że sędzia X. Y. poruszając się po terenie parkingu sklepu B., na którym odbywał się intensywny ruch pieszych, zmierzających zarówno do zaparkowanych na jego terenie pojazdów, jak i w kierunku sklepu oraz wyjścia z parkingu, nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pieszej przekraczającej jezdnię manewrową. Potrącenie pokrzywdzonej G.M. przez samochód kierowany przez sędzię X. Y., skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Wskazuje to na spełnienie przesłanki opisanej w art. 80 § 2c u.s.p. Patrząc przez pryzmat przepisu art. 177 § 1 k.k. na poczynione ustalenia co do przebiegu wypadku drogowego, Sąd Najwyższy uznał, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, określonego w tym przepisie przez X. Y. – sędzię Sądu Rejonowego w [...], która kierując pojazdem mechanicznym nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym (niezachowanie szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu i nie ustąpienie pierwszeństwa pieszym). Jako kierująca samochodem sędzia X. Y. odpowiadała za dostosowanie techniki jazdy do istniejących na parkingu warunków, w tym wymogu należytej obserwacji przedpola jazdy. W wyniku naruszenia przez nią wskazanych zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, doszło do potrącenia lusterkiem pokrzywdzonej G.M. i jej upadku na cementową kostkę, czego następstwem były obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 k.k. W realiach sprawy nie można przyjąć, aby omawiany czyn cechował się znikomym stopniem szkodliwości społecznej. Niewątpliwie naruszono dwa dobra prawem chronione, tj. bezpieczeństwo w komunikacji oraz zdrowie człowieka. Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości nie można też pominąć faktu, iż sędzia X. Y. nieumyślnie naruszyła kilka, wskazanych wyżej, podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. W uchwale Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 16 maja 2018 r., w sprawie o sygn. akt SNO 18/18, trafnie zauważono, że sąd dyscyplinarny poddaje analizie wniosek nie tylko pod kątem realizacji znamion przedmiotowych i podmiotowych zarzucanych czynów, ale także musi odnieść się do nich w optyce m.in. stopnia społecznej szkodliwości. Czyn ten, I ZI 26/26 7 na obecnym etapie postępowania, określić należy jako cechujący się znaczną szkodliwością społeczną. O kosztach postępowania immunitetowego orzeczono na podstawie art. 133 u.s.p., obciążając nimi Skarb Państwa. Przedstawione wyżej motywy zdecydowały, że Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w uchwale. [J.J.] [r.g.]