P 1/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 4 września 2024 r. Pozycja 71 POSTANOWIENIE z dnia 23 lipca 2024 r. Sygn. akt P 1/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Rafał Wojciechowski – przewodniczący Krystyna Pawłowicz Stanisław Piotrowicz – sprawozdawca Bogdan Święczkowski Jarosław Wyrembak , po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2024 r., pytania prawnego Sądu Najwyższego , „[c] zy art. 22a § 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. 2020, poz. 2072 ze zm.) w zakresie w jakim stanowi, iż odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa od podziału czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu obowiązków sędziego, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, nie przysługuje w przypadku przenie- sienia do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu, jest zgodny z art. 45 ust. 1 oraz z art. 2 Konstytucji RP? ”, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U Z A S A D N I E N I E I 1. W postanowieni u z 15 grudnia 202 2 r. Sąd Najwyższy – Izba Kontroli Nadzwy- czajnej i Spraw Publicznych (dalej: sąd pytający) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, o treści przytoczonej w komparycji niniejszego postanowienia. 1.1. Pytanie prawne zostało przedstawione na tle następującego stanu faktycznego: 10 czerwca 2022 r. Prezes Sądu Okręgowego w Elblągu dokonał zmiany zakresu po- działu czynności sędziego Sądu Okręgowego (dalej: sędzia) na rok 2022, co skutkowało przeniesieniem sędziego do orzekania z I Wydziału Cywilnego do IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych tego sądu. OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 2 Od zmiany podziału czynności sędzia wniósł odwołanie do Krajowej Rady Sądownic- twa (dalej: KRS). Ta, uchwał ą nr 782/2022 z 29 lipca 2022 r. na podstawie art. 41 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 269; dalej: ustawa o KRS) w związku z art. 22a § 5 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 200 1 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 202 0 r. poz. 2 072, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) umorzyła postępo- wanie. Od powyższej uchwały, na podstawie art. 44 ustawy o KRS, sędzia wniósł odwołanie do sądu pytającego. W odwołaniu podniósł, że KRS nieprawidłowo przyjęła, iż w wydziale, w którym wcześniej orzekał i w tym do którego został przeniesiony, rozpoznawane są sprawy z tego samego zakresu i w związku z tym – zgodnie z art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. – od decyzji prezesa sądu o zmianie podziału czynności sędziemu nie przysługuje odwołanie do KRS. Sąd pytający powziął wątpliwości co do zgodności art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. „ w zakre- sie, w jakim stanowi, iż odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa od podziału czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu obowiązków sędziego , w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu , nie przysługuje w przypadku przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznaje si ę sprawy z tego samego zakresu ” z art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji. 1.2. W uzasadnieniu pytania prawnego sąd pytający wskazał , że znaczenie językowe zaskarżonego przepisu jest jednoznaczne, a „ jego tetyczn ą konsekwencj ą jest uznanie niedo- puszczalności drogi sądowej w sprawach z odwołań sędziów od uchwał Krajowej Rady Są- downictwa w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z odwołania od zmiany po- działu czynności”. Przypomniał, że w swoim dotychczasowym orzecznictwie S ąd N ajwyższy co do zasa- dy jednolicie opowiadał się z a niedopuszczalnością odwołania do SN, skutkującą konieczno- ścią odrzucenia takiego odwołania oraz uznawał, że regulacja zawarta w art. 22a § 6 p.u.s.p. nie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji, albowiem zmiana zakresu czynności sędziego nie kon- stytuuje „sprawy” w znaczeniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, w której musi być zagwarantowana droga sądowa. Sąd pytający przywołał argumenty przemawiające za dopuszczalnością odwołania od uchwały KRS , jak i brakiem takiej możliwości. P odkreśl ił jednocześnie, że uwzględniając w procesie egzegezy wykładnię prokonstytucyjną, w szczególności zasadę prawa do sądu, zasadę przyzwoitej legislacji oraz zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowio- nego przezeń prawa, doszłoby do pominięcia wskazanego przepisu, w zakresie określonym w pytaniu prawnym, a w konsekwencji do naruszenia przez organ stosujący prawo – w tym wypadku sąd pytający – zasady legalizmu i zasady trójpodziału władzy , a przez uznanie nor- my prawnej za nieobowiązującą – zastąpienia prawodawcy. 1.3. W ocenie sądu pytającego, pytanie prawne dotyczy kwestii zasadniczej dla roz- strzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, albowiem od odpowiedzi Trybunału zależy, „czy sędziemu, w stosunku do którego nastąpiła zmiana podziału czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu jego obowiązków, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, przysługuje odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zakresu obowiązków również w przypadku, gdy przeniesienie następuje do wy- działu, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu ” . Uznanie przez Trybunał zgodności art. 22 § 5 pkt 1 p.u.s.p. ze wskazanymi wzorcami kontroli wywoła skutek przyjęcia przez sąd pytający niedopuszczalności drogi sądowej, z kolei jego wyeliminowanie z systemu prawnego – będzie podstawą do dalszego badania odwołania sędziego. OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 3 2 . W piśmie z 15 lutego 202 3 r. Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgłosił udział u w postępowaniu . 3 . W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. stanowisko zajął Prokurator Generalny (dalej: Proku- rator lub PG) . W jego ocenie , postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybuna- łem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej : u.o.t.p.TK) wobec niedopuszczalno- ści wydania wyroku . 3 .1. W uzasadnieniu stanowiska Prokurator wskazał, że pytanie prawne nie spełnia przesłanki funkcjonalnej. Orzeczenie Trybunału o niekonstytucyjności art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. nie wywrze bezpośredniego wpływu na rozstrzygni ę cie sprawy zawisłej przed sądem pytającym, ponieważ pytanie prawne byłoby relewantne tylko w w ypadku zaskarżenia art. 22a § 5 pkt 1 i § 6 zdanie piąte p.u.s.p. Dodatkowo PG zauważył, że uzasadnienie przez sąd pytający zarzutu naruszenia przez kwestionowane uregulowanie art. 2 Konstytucji nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 4 u.o.t.p.TK. Sąd pytający, wiążąc naruszenie zasady prawidłowej legislacji oraz zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa z posłużeniem się przez ustawodawcę niedookreślonym zwrotem „sprawy z tego samego zakresu” , nie tylko jedno- cześnie stwierdza, że językowe znaczenie zaskarżonego przepisu jest jednoznaczne le cz przedstawia także wykładnię tego przepisu, pozwalającą na określenie rozumienia wskazane- go zwrotu. 4 . W piśmie Marszałka Sejmu z 18 grudnia 2023 r. Sejm wniósł o umorzenie postę- powania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK ze względu na niedopuszczalność wyda- nia wyroku. W ocenie Sejmu, nie został spełniony warunek relewantności wyroku TK dla roz- strzygnięcia sprawy zawisłej przez sądem pytającym, ponieważ e wentualne orzeczenie Try- bunału o niezgodności z Konstytucj ą art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. nie zdeterminuje rozstrzygnię- cia tej sprawy . Zdaniem Sejmu, niezależnie bowiem od ustalenia , czy sędziemu przysługuje możli- wość odwołania od zarządzenia prezesa sądu o podziale czynności skutkującym przeniesie- niem sędziego do innego wydziału do KRS – Sąd Najwyższy , wobec brzmienia art. 22a § 6 p.u.s.p., który nie został przez sąd pytający zakwestionowany i tak nie ma kompetencji kon- trolnej wobec przedmiotowych uchwał KRS. Zadane pytanie prawne mogłoby być rozpozna- ne merytorycznie, gdyby obok art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. sąd pytający zakwestionował również art. 22a § 6 p.u.s.p. , czego jednak nie uczynił. Dodatkowo Sejm dostrzegł autonomiczną przesłankę umorzenia postępowania w od- niesieniu do badania zarzutów niezgodności art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. z wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zasad ą przyzwoitej legislacji i zasad ą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W ocenie Sejmu , pytanie prawne jest obciążone wadami formalnymi dotyczącymi sposobu uzasadniania zarzutów niezgodności kwestionowanego przepisu z art. 2 Konstytucji. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Przesłanki dopuszczalności merytorycznego rozpoznania pytania prawnego . OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 4 1.1. Przesłanki wniesienia oraz merytorycznego rozpoznania pytania prawnego zostały uregulowane w art. 193 Konstytucji oraz dookreślone w art. 52 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). W myśl art. 193 Konstytucji „[k]ażdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytu- cyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem”. Ponadto, w myśl art. 52 ust. 2 u.o.t.p.TK, pytanie prawne, poza sformułowaniem zarzutu niezgodności z Konstytucją z powołaniem argumentów na jego poparcie, powinno zawierać „wyjaśnienie, w jakim zakresie odpowiedź na pytanie może mieć wpływ na roz- strzygnięcie sprawy, w związku z którą pytanie zostało przedstawione”. 1.2. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniał znaczenie przesłanek dopuszczalności pytania prawnego w postępowaniu przed sądem konstytucyjnym (por. postanowienie z 11 lutego 2015 r., sygn. P 44/13, OTK ZU nr 2/A/2015, poz. 21 i przy- wołane tam orzecznictwo, postanowienie z 14 listopada 2017 r., sygn. P 13/17, OTK ZU A/2017, poz. 82). Wskazywał, że dla dopuszczalności merytorycznego rozpoznania pytania prawnego konieczne jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: podmiotowej, przedmio- towej i funkcjonalnej. Po pierwsze, z pytaniem prawnym do Trybunału może wystąpić tylko sąd w rozumieniu art. 175 Konstytucji (przesłanka podmiotowa). Po drugie, przedmiotem pytania prawnego może być tylko akt normatywny mający bezpośredni związek z rozpozna- waną przez sąd pytający sprawą, a zarazem będący podstawą jej rozstrzygnięcia (przesłanka przedmiotowa). Po trzecie, pomiędzy odpowiedzią Trybunału na pytanie prawne sądu a roz- strzygnięciem sprawy toczącej się przed sądem pytający m musi zachodzić zależność o cha- rakterze bezpośrednim, merytorycznym oraz prawnie istotnym (przesłanka funkcjonalna) – (por. wyrok z 19 czerwca 2012 r., sygn. P 41/10, OTK ZU nr 6/A/2012, poz. 65; postanowie- nie z 16 grudnia 2020 r., sygn. P 8/20, OTK ZU A/2020, poz. 75 ). Trybunał wskazywał również, że brak spełnienia którejkolwiek z powyższych przesła- nek prowadzi do umorzenia postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku (por. postanowienie TK z 22 lipca 2020 r., sygn. P 23/19, OTK ZU A/2020, poz. 35 ). Wyjaśniając znaczenie powyższych przesłanek, Trybunał zwracał szczególną uwagę na spełnienie przesłanki funkcjonalnej. Wskazywał na konieczność wykazania przez sąd wy- stępujący z pytaniem prawnym zależności między treścią pytania a rozstrzygnięciem sprawy, w związku z którą pytanie jest formułowane. Zależność ta, jak wynika z dotychczasowych judykatów Trybunału, polega na bezpośrednim, merytorycznym i prawnie istotnym związku między orzeczeniem sądu konstytucyjnego a indywidualną sprawą rozpoznawaną przez sąd przedstawiający pytanie prawne (por. np. wyroki z: 21 października 2008 r., sygn. P 2/08, OTK ZU nr 8/A/2008, poz. 139; 19 czerwca 2012 r., sygn. P 41/10 oraz postanowienia z: 18 lutego 2009 r., sygn. P 119/08, OTK ZU nr 2/A/2009, poz. 22; 16 grudnia 2008 r., sygn. P 53/07, OTK ZU nr 10/A/2008, poz. 192; 9 grudnia 2008 r., sygn. P 52/07, OTK ZU nr 10 /A/2008, poz. 184; 15 maja 2007 r., sygn. P 13/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 57; 22 października 2007 r., sygn. P 24/07, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 118; 27 kwietnia 2004 r., sygn. P 16/03, OTK ZU nr 4/A/2004, poz. 36; 29 marca 2000 r., sygn. P 13/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 68; 10 października 2000 r., sygn. P 10/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 195; 30 czerwca 2009 r., sygn. P 34/07, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 101; 3 czerwca 2015 r., sygn. P 41/14, OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 89 ; 16 grudnia 2020 r., sygn. P 8/20 ). Przedmiotem kontroli w trybie pytania prawnego może być zatem jedynie taki akt normatywny lub przepis prawa, mający bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia konkret- nej sprawy toczącej się przed sądem pytającym, którego rolą jest z kolei nie tylko wykazanie OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 5 zależności między odpowiedzią na pytanie prawne a rozstrzygnięciem zawisłej przed nim sprawy, le cz także wykazanie, że zastrzeżenia zgłoszone wobec kwestionowanego przepisu są obiektywnie uzasadnione oraz na tyle istotne, iż zachodzi potrzeba ich wyjaśnienia w ramach procedury pytań prawnych kierowanych do Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto sąd pytają- cy winien uargumentować, dlaczego rozstrzygnięcie toczącej się przed nim sprawy nie jest możliwe bez wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny (por. postanowienia TK z: 27 kwietnia 2004 r., sygn. P 16/03 , OTK ZU nr 4/A/2004, poz. 36; 22 października 2007 r., sygn. P 24/07, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 118). 2. Ocena dopuszczalności merytorycznego rozpoznania pytania prawnego. 2.1. W niniejszej sprawie sąd pytający jako przedmiot kontroli wskazał art. 22a § 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 200 1 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 202 4 r. , poz. 334 ; dale j : p.u.s.p.) w zakresie , w jakim stanowi, iż odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa od podziału czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu obowiązków sędziego, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, nie przysługuje w w y- padku przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu. Przedstawiony w pytaniu problem konstytucyjny sąd pytający sprowadził do odpo- wiedzi na pytanie „czy sędziemu, w stosunku do którego nastąpiła zmiana podziału czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu jego obowiązków, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, przysługuje odwołanie do Krajowej Rady Sądownictwa w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zakresu obowiązków również w przypadku, gdy przeniesienie następuje do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu”. Sąd pytają- cy uznał przy tym, że od odpowiedzi na zadane pytanie bezpośrednio uzależniona jest kwe- stia, czy w sprawie istnieje droga sądowa. 2.2. Zaskarżony art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. ma następujące brzmienie: „Sędzia lub ase- sor sądowy, któremu zmieniono podział czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu jego obowiązków, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, może odwołać się do Krajowej Rady Sądownictwa w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania nowego zakresu obowiązków. Odwołanie nie przysługuje w przypadku: 1) przeniesienia do wydziału, w któ- rym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu”. Powyższy przepis jest częścią regulacji poświęconej kompetencjom prezesa sądu w odniesieniu do zarządzania sądem, a w omawianym wypadku, kwestii dotyczącej dokona- nia podziału czynności dla poszczególnych sędziów danego sądu. W myśl art. 22a § 1 p.u.s.p. prezes sądu, po zasięgnięciu opinii kolegium sądu, określa zakres obowiązków sędziów i spo- sób ich uczestniczenia w podziale spraw (podział czynności) przy uwzględnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek, tj. specjalizacji sędziów w rozpoznawaniu poszczególnych rodza- jów spraw w wydziałach sądu i równomiernego rozłożenia ich obowiązków oraz potrzeby zagwarantowania sprawnego postępowania sądowego. Uwzględniając powyższe dyrektywy , prezes sądu może w każdym czasie, na podstawie art. 22a § 4 p.u.s.p., ustalić nowy podział czynności z tym jednak zastrzeżeniem, że przeniesienie sędziego do innego wydziału wymaga zgody tego sędziego. Zgoda na przeniesienie do innego wydziału nie jest jednak wymagana, jeżeli przenie- sienie następuje do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu (art. 22a § 4b pkt 1 p.u.s.p. ). Ponadto, w myśl zaskarżonego art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p., sędzia, któremu zmieniono podział czynności w sposób skutkujący zmian ą zakresu jego obowiąz- ków, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, może odwołać się do Krajo- wej Rady Sądownictwa. Odwołanie nie przysługuje natomiast sędziemu przeniesionemu do OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 6 „wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu”. Kwestionowana regula- cja wyłącza zatem możliwość odwołania się do KRS od takiego podziału czynności. W ramach omawianego zagadnienia istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 22a § 6 p.u.s.p. będąca, co zauważa również sąd pytający, lex specialis wobec zasady kontroli uchwał KRS przez SN określonej w art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 269 , ze zm. ; dalej: ustawa o KRS). W myśl bowiem art. 22a § 6 p.u.s.p., którego sąd pytający nie zakwestionował: „Od- wołanie, o którym mowa w § 5, wnosi się za pośrednictwem prezesa sądu, który dokonał po- działu czynności objętego odwołaniem. Prezes sądu przekazuje odwołanie Krajowej Radzie Sądownictwa w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania wraz ze stanowiskiem w sprawie. Krajowa Rada Sądownictwa podejmuje uchwałę uwzgl ę dniającą albo oddalającą odwołanie sędziego, mając na uwadze względy, o których mowa w § 1. Uchwała Krajowej Rady Są- downictwa w sprawie odwołania, o którym mowa w § 5, nie wymaga uzasadnienia. Od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa odwołanie nie przysługuje. Do czasu podjęcia uchwały sędzia lub asesor sądowy wykonuje obowiązki dotychczasowe”. Z kolei zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o KRS „Uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z prawem, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Odwołanie nie przysługuje w sprawach indywidualnych doty- czących powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego”. Relacja powyższych przepisów, co również zauważył sąd pytający, była analizowana w orzecznictwie SN i doczekała się jednolitej interpretacji. W świetle dotychczasowych judy- katów Sądu Najwyższego, art. 22a § 6 p.u.s.p. jest przepisem szczególnym wykluczającym możliwość zastosowania przepisu ogólnego, jakim jest art. 44 ust. 1 ustawy o KRS , co w kon- sekwencji oznacza, że od uchwały w przedmiocie odwołania od podziału czynności sędziemu nie przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego. W ocenie SN , brak możliwości odwołania dotyczy wszystkich uchwał KRS w przedmiocie odwołania od podziału czynności in genere . Ponadto, jak wynika z orzecznictwa SN, nawet w wypadku merytorycznego rozpoznania przez KRS odwołania, w sytuacji, gdy jego wniesienie do tego organu było niedopuszczalne, nie można na zasadach ogólnych wnieść odwołania od uchwały KRS do SN (zob. np. posta- nowienia SN z: 24 września 2019 r., sygn. akt I NO 58/19; 25 września 2019 r., sygn. akt I NO 42/19; 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I NO 181/19; 27 maja 2020 r., sygn. akt I NO 186/19; 9 czerwca 2020 r., sygn. akt I NO 173/19; 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt I NO 80/20). Zauważając powyższą relację pomiędzy wskazanymi przepisami oraz artykułując ar- gumenty na rzecz przyznania kontroli sądowej względem zarządzeń prezesa ustalających po- dział czynności, sąd pytający skierował przy tym zarzuty niekonstytucyjności jedynie wzglę- dem art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p., pomijając całkowicie art. 22a § 6 p.u.s.p. A to właśnie treść tego przepisu determinuje niedopuszczalność orzekania przez SN w zakresie określonym w przedstawionym Trybunałowi pytaniu prawnym. Stąd też ewentualne orzeczenie Trybunału o niezgodności zakwestionowanego art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. w zakresie określonym w pyta- niu prawnym, w ocenie Trybunału, nie zdeterminuje rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem pytającym sprawy. Niezależnie bowiem od ustalenia, czy sędziemu przysługuje odwołanie do KR S od zarządzenia o podziale czynności skutkującym przeniesieniem do innego wydziału , to Sąd Najwyższy – wobec brzmienia art. 22a § 6 p.u.s.p. – i tak nie będzie miał kompetencji kontrolnej wobec uchwały KRS wydanej w ramach zaskarżonego art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. 2.3. Wobec powyższego Trybunał uznał, podzielając w tym względzie również stano- wiska Sejmu oraz Prokuratora Generalnego, że w niniejszej sprawie nie został spełniony wa- runek relewantności wyroku Trybunału dla rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przez sądem py- tającym. Warunek ten byłby spełniony tylko wtedy, kiedy sąd pytający przedmiotem kontroli OTK ZU A/2024 P 1/23 poz. 71 7 Trybunału uczyniłby nie tylko zaskarżony art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. le cz także art. 22a § 6 tej ustawy. Z uwagi na treść art. 67 u.o.t.p.TK, który stanowi, że Trybunał jest związany granica- mi pytania prawnego i samodzielnie nie może rozszerzyć zakresu kontroli określonego w za- danym pytaniu oraz nie może dokonać korekty jego deficytów , Trybunał, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wy- roku. Z powyższych względów Trybunał postanowił jak w sentencji.