S 2/26

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 11 maja 2026 r. Pozycja 45 POSTANOWIENIE z dnia 22 kwietnia 2026 r. Sygn. akt S 2/26 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski – przewodniczący Stanisław Piotrowicz Justyn Piskorski Bartłomiej Sochański Andrzej Zielonacki – sprawozdawca , w związku z wyrokiem z 22 kwietnia 2026 r. (sygn. SK 61/25 ) , p o s t a n a w i a: na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i try- bie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ) zwró- cić Sejmowi Rzeczypospolit ej Polskiej uwagę na konieczność zmiany art. 398 22 § 1 usta- wy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 202 6 r. poz. 468 ) poprzez wykreślenie sformułowania „w przypadkach, w których na postano- wienie sądu służyłoby zażalenie”. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W w yrok u z 22 kwietnia 20 2 6 r. (sygn. SK 61/25 ) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 398 22 § 1 w związku z art. 767 4 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 202 6 r. poz. 468 ; dalej: k.p.c. ) w zakresie, w jakim nie przewiduje wniesienia skargi na orzeczenie referendarza sądowego wydane w sprawie ze skargi na czynność komornika sądowego polegającą na zajęciu nieruchomości, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Wydając orzeczenie o sygn. SK 61/25, Trybunał był związany granicami skargi , stąd zakres rozstrzygnięcia został ograniczony wyłącznie do postanowień referendarzy sądowych dotyczących skarg na czynności komorników sadowych . Niemniej jednak Trybunał dostrzega systemowe uchybienie w art. 398 22 § 1 k.p.c. polegające na wyłączeniu kontroli realizowanej przez niezawisły i niezależny sąd wobec orzeczeń referendarzy sądowych w sytuacji, gdy na postanowienie sądu w analogicznej sprawie nie przysługiwałoby zażalenie. O ile bowiem kon- OTK ZU A/2026 S 2/26 poz. 45 2 stytucyjnie dopuszczalne jest w części kwesti i wpadkowych poprzestanie na jednoinstancyjnej kontroli sądowej odnośnych decyzji lub czynności procesowych, o tyle umożliwienie przez usta- wodawcę w ydawani a w procedurze cywilnej orzeczeń kończących postępowanie przez organy niebędące sądem pozostaje w sprzeczności z regułami konstytucyjnymi wynikającymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji (ujmowanego samodzielnie, jak i w kontekście art. 78 ustawy zasadniczej), ponieważ ostateczna weryfikacja rozstrzygnięcia organu niesądowego powinna należeć do sądów. 3 . Mając powyższe na uwadze, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Kon- stytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – zwraca Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej uwagę na konieczność zmiany art. 398 22 § 1 k.p.c. poprzez wykreślenie sformułowania „w przypad- kach, w których na postanowienie sądu służyłoby zażalenie” . Z przedstawionych powodów postanowi ono jak w sentencji .