SK 17/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 19 czerwca 2026 r. Pozycja 76 POSTANOWIENIE z dnia 9 czerwca 202 6 r. Sygn. akt SK 17/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskor s ki – przewodniczący Stanisław Piotrowicz Bartłomiej Sochański Jakub Stelina Jarosław Wyrembak – sprawozdawca , po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2026 r., skargi konstytucyjnej M .M. o zbadanie zgodności art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – O rdynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) w związku z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406) w zakresie, w jakim „ ustanawiają odpowiedzialność osoby trzeciej – członka zarządu za podatek dochodowy od osób prawnych od dochodu, który został przez podatnika wypracowany w czasie, gdy członek zarządu nie pełnił jeszcze funkcji w zarządzie spółki ” , z art. 64 ust. 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 2 0 sierpnia 2021 r. M .M. (dalej: skarżący ) wniósł o zbadanie zgodności art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatko- wa ( Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 20 2 6 r. poz. 622 ; dalej: o.p. ) w związku z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. 2020 r. poz. 1406; obecnie: Dz. U. z 202 6 r. poz. 554 ; dalej: u.p.d.o.p. ) w zakresie, w jakim przepisy te „ ustanawiają odpowiedzialność osoby trzeciej – członka za- rządu za podatek dochodowy od osób prawnych od dochodu, który został przez podatnika OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 2 wypracowany w czasie, gdy członek zarządu nie pełnił jeszcze funkcji w zarządzie spółki ” , z art. 64 ust. 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji . Skarga została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący został powołany do z arządu spółki L. sp. z o.o. 1 listopad a 2010 r. Funkcję tę pełnił do października 2015 r. (rozwiązanie spółki i postawienie jej w stan likwidacji). Spółka miała zezwolenie na prowa- dzenie działalności gospodarczej na terenie s pecjalnej s trefy e konomicznej i do lipca 2013 r. korzystała ze zwolnienia dochodu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W związku z cofnięciem przez Ministra Gospodarki w lipcu 2013 r. powyższego zezwolenia, w stosunku do dochodu wypracowanego na terenie specjal- nej strefy ekonomicznej powstało zobowiązanie podatkowe płatne w terminie obowiązującym dla zapłaty zaliczki za miesiąc, w którym cofnięto zezwolenia, tj. za lipiec 2013 r. Zobowią- zanie to nie zostało wpłacone przez spółkę, nie zostało też wykazane w rocznym zeznaniu podatkowym CIT - 8 za 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z maja 2016 r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. wraz z odsetkami. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji, a na- stępnie WSA w B. prawomocnie oddalił skargę spółki (wyrok z czerwca 2017 r.). W związku z brakiem wpłaty należności podatkowych i bezskutecznością egzekucji z majątku spółki wo- bec skarżącego wszczęto postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trze- cich z tytułu zaległości podatkowych spółki, zakończone ostateczną decyzją podatkową Dy- rektora Izby Administracji Skarbowej w B. z marca 2020 r. , w której orzekł on o subsydiarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego (jako członka zarządu) za zaległość podatkową spółki w likwidacji z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok. Decyzja ta została poddana, zainicjowanej przez skarżącego, kontroli sądowo - administracyjnej, w wyni- ku której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z kwietnia 2021 r. oddalił skargę kasacyj- ną. W ocenie s karżącego , skonstruowana norma prawa podatkowego, która wiąże odpo- wiedzialność członka zarządu z terminem powstania zobowiązania podatkowego i związanej z nim zaległości podatkowej, a nie z czasem powstania dochodu podlegającego opodatkowa- niu, narusza prawo do ochrony praw majątkowych skarżącego oraz prawo do równej ich ochrony w kontekście klauzuli limitacyjnej (art. 64 ust. 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konsty- tucji). Uzasadniając zarzut naruszenia powołanych przepisów konstytucyjnych , skarżący wskazał, że regulacja ustawowa pozwalająca na poszukiwanie kolejnych dłużników aż do osiągnięcia zaspokojenia należności publicznoprawnej nie może być zasadą systemu podat- kowego, gdyż wypacza konstytucyjne prawo, o którym mowa w art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytu- cji. W konsekwencji ustawodawca pominął granicę ingerencji przewidzianą w art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji i tym samym w sposób zupełnie nieuzasadniony (nieproporcjonal- ny) wkroczył w zagwarantowaną konstytucyjnie ochronę praw majątkowych osób fizycznych potencjalnie odpowiedzialnych za zobowiązania osoby prawnej. 2. W piśmie procesowym z 1 marca 2022 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinfor- mował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu. 3. W piśmie z 31 sierpnia 2023 r. Sejm wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Zdaniem Sejmu, w sprawie wystąpiło kilka niezależnych od siebie przesłanek umo- rzenia postępowania. Po pierwsze, problem konstytucyjny ujęty w sposób opisany w skardze konstytucyjnej nie ma bezpośredniego związku z treścią regulacji ustawowej zakwestionowanej przez skar- żącego, gdyż norma zrekonstruowana w skardze jako kształtująca sytuację prawną skarżącego OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 3 jest niepełna. W opinii Sejmu, o powstaniu zobowiązania podatkowego spółki w związku z cofnięciem zwolnienia podatkowego (a w konsekwencji także o powstaniu odpowiedzialno- ści członka zarządu spółki za te zobowiązania) przesądza art. 17 ust. 6 u.p.d.o.p., który nie został zaskarżony. Zrekonstruowana w skardze konstytucyjnej norma prawna nie kształtowała więc sytuacji prawnej skarżącego w zakwestionowanym zakresie, a wniesiony do Trybunału środek prawny nie spełnia podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK). Po drugie, zdaniem Sejmu, skarżący nie dowiódł, by to z powodu treści zaskarżonych przepisów doszło do naruszenia jego praw podmiotowych. Stan faktyczny leżący u podstaw rozpatrywanej sprawy, a w szczególności analiza uzasadnień do zapadłych w sprawie skarżą- cego wyroków sądów administracyjnych dowodzi, że analizowana skarga konstytucyjna jest próbą skorygowania zaniedbań (zaniechań), do których skarżący doprowadził w ramach po- stępowań przed organami podatkowymi i sądami. W opinii Sejmu, naruszenie konstytucyj- nych praw i wolności musi mieć charakter obiektywny, tzn. nie może być wywołane (spro- wokowane) przez zachowanie (a ściślej: zaniedbanie) skarżącego. Po trzecie, zawarte w skardze zarzuty zmierzają w istocie do zakwestionowania przy- jętej przez ustawodawcę konstrukcji odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej. Zdaniem Sejmu, chodzi o postulat poszerzenia katalogu prze- słanek umożliwiających wyłączenie lub ograniczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki (tj. uzupełnienia zaskarżonej regulacji o dodatkową treść), a tym samym zarzut skarżącego we wskazanym zakresie dotyczy w istocie zaniechania ustawodaw- czego (braku regulacji), co przesądza o jego niedopuszczalności w świetle art. 79 ust. 1 Kon- stytucji oraz art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Po czwarte, przedstawione w skardze argumenty nie mogą być uznane za wystarczają- ce i przekonujące dla zakwestionowania zgodności z Konstytucją istniejącego mechanizmu ustalania odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Skarżący poza ogólnym wskazaniem wzorców kontroli, a więc art. 31 ust. 3 „w powiązaniu” z art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji , nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać niezgodna z wymogami art. 31 ust. 3 Konstytucji ingerencja ustawodawcy we wskazane praw a konstytucyjne. Zdaniem Sej- mu, z uwagi na to , że materia związana z ponoszeniem przez podatników ciężarów fiskalnych w znacznej mierze naznaczona jest swobodą prawodawcy, nadającego kształt elementom konstrukcyjnym zobowiązania podatkowego, szczególnego znaczenia nabiera konieczność wykazania przez podmiot kwestionujący konstytucyjność danej regulacji, iż przyjęta przez ustawodawcę koncepcja w sposób rażący i niebudzący wątpliwości godzi w konstytucyjne normy kształtujące prawa podmiotowe podatnika. 4. W piśmie z 29 czerwca 2024 r. Prokurator Generalny poinformował, że brak jest uzasadnienia do „przedstawienia przez Prokuratora Generalnego stanowiska w sprawie”. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. W świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału, merytoryczne rozpoznanie zarzu- tów sformułowanych w skardze konstytucyjnej jest uzależnione od spełnienia wszystkich warunków jej dopuszczalności (zob. postanowienie z 24 listopada 2021 r., sygn. SK 57/19, OTK ZU A/2021, poz. 72 i powołane tam orzecznictwo). Skład rozstrzygający sprawę nie jest związany stanowiskiem zajętym w ramach rozpoznania wstępnego (zob. np. postanowienie OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 4 z 30 czerwca 2008 r., sygn. SK 15/07, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 98). Trybunał Konstytu- cyjny na każdym etapie postępowania bada, czy nie zachodzi któraś z ujemnych przesłanek procesowych, prowadząca do umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie Trybunał stwierdził, że zachodzą przeszkody formalne, które uniemożliwiły merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej. 2. Trybunał Konstytucyjny odniósł się w pierwszej kolejności do wskazanego w skar- dze konstytucyjnej przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami, meryto- rycznemu rozpoznaniu może być poddana skarga, w której zakwestionowane są uregulowania wykazujące dwojaką kwalifikację. Po pierwsze, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, stanowi- ły one podstawę normatywną ostatecznego orzeczenia wydanego w indywidualnej sprawie. Po drugie, w myśl art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) , uczynienie z nich podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w indywidualnej spra- wie spowodowało niedozwoloną ingerencję w sferę konstytucyjnie chronionych praw lub wolności jednostki (zob. np. postanowienie z 17 maja 2017 r., sygn. SK 38/15, OTK ZU A/2017, poz. 39). Zakwestionowane w skardze przepisy dotycz ą nałożenia odpowiedzialności na człon- ków zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki powstałe w związku z cofnięciem zezwo- lenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zaskarżony art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ; dalej: o.p.) wprowa- dza odpowiedzialność członków zarządu spółek kapitałowych za zaległości podatkowe oraz określa przesłanki wyłączenia tej odpowiedzialności . Członek zarządu , chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności, powinien wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (po- stępowanie układowe) bądź też, że brak działań w tym kierunku nie wynikał z jego winy, względnie wskazać mienie spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W zaskarżonym § 2 tego przepisu ustawodawca unormował zakres przedmiotowy tej odpowiedzialności, określając, ż e odpowiedzialność członków zarządu sp ółki , o kt ór ej mowa w § 1 , obejmuj e zaległości podatkowe z tytułu zo- bowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 (należności podlegające zwrotowi bez wezwania organu podatkowego) oraz art. 52a (nienależnie pobrane wynagrodzenie płatników lub inkasentów) powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Ustawodawca przyjął zasadę, że orzeczenie o odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych możliwe jest w w ypadku, gdy termin płatności zobowiązań podatko- wych upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, a egzekucja pro- wadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Z akwestionowany związkowo art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2020 r. poz. 1406; obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ; dalej: u.p.d.o.p.) dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjal- nej strefy ekonomicznej i przewiduje, że w razie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie takiej działalności podatnik traci prawo do zwolnienia i jest obowiązany do zapłaty podatku na za- sadach określonych w art. 17 ust. 6 tej ustawy. Przedstawiony w skardze problem konstytucyjny związany jest z tym, że zaległość podatkowa , za którą skarżący ponosi odpowiedzialność , dotyczy podatku dochodowego za okres, w którym nie pełnił on jeszcze funkcji członka zarządu spółki. W ocenie skarżącego , związanie odpowiedzialności członka zarządu z terminem powstania zobowiązania podatko- wego i zaległości podatkowej, a nie z czasem powstania dochodu podlegającego opodatko- OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 5 waniu jest nieproporcjonalne i tym samym stanowi naruszenie prawa własności (art. 64 ust. 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji). Trybunał uznał, że zakwestionowana w skardze konstytucyjnej norma jest niepełna. Wskazane przepisy wprowadzają jedynie ogólną regułę odpowiedzialności w razie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Nie kształtują natomias t zasad tej odpowiedzialności. Zasady te określa art. 17 ust. 6 u.p.d.o.p. Przepis ten nie przewiduje powstania zaległości podatkowej ( za lata, w których obowiązywało zwolnie- nie podatkowe ), ale zobowiązani a podatkowe go , płatne go w ter mi nie obowiązującym za mie- siąc, w kt ó rym cofnięt o zezwoleni e na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekono- micznej. Opodatkowanie nie następuje zatem w sposób właściwy dla zaległości podatkowej, lecz na bieżąco, przez powiększenie podstawy opodatkowania o kwotę dochodu, w stosunku do którego podatnik utracił prawo do zwolnienia bądź też pomniejszenie straty o kwotę tego dochodu (w bieżącym rozliczeniu zaliczki bądź w zeznaniu rocznym). Trybunał uznał, że właśnie to unormowanie przesądziło o tym, że podatek dochodowy od osób prawnych związany z dochodem wypracowanym przez spółkę w latach , w których skarżący nie był członkiem zarządu (tj. 2005 - 2010) , stał się wymagalny znacznie później, tj. w momencie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej , kiedy s karżąc y pełnił już tę funkcj ę . A w związku z brakiem uiszczenia przez spółkę należności podatkowych w terminie (co miało już miejsce w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki) powstała zaległość podatkowa. Art. 17 ust. 6 u.p.d.o.p. nie został jednak w skardze zakwestionowany. Biorąc pod uwagę powyższe, Trybunał uznał, że problem konstytucyjny wskazany w skardze konstytucyjnej ma tylko pośrednio związek z treścią zakwestionowanych regulacji. Z uwagi na to nie można uznać, że to zaskarżone przepisy (oraz wynikająca z nich norma prawna) stanowią źródło naruszenia praw skarżącego. Skarga konstytucyjna nie spełnia więc warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK . 3 . Niezależnie od powyższego, Trybunał odniósł się także do przedstawionego w skar - dze uzasadnienia wskazanych przepisów. Trybunał wielokrotnie podkreślał, że Konstytucja w odniesieniu do regulacji danino- wych przyznaje ustawodawcy daleko idące uprawnienia do kształtowania materialnych treści prawa podatkowego. Uprawnienia te są w swoisty sposób równoważone koniecznością respektowania przez ustawodawcę warunków formalnych, wynikających z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji. W takiej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera konieczność wykaza- nia przez podmiot kwestionujący konstytucyjność danej regulacji, że przyjęta przez ustawo- dawcę koncepcja w sposób rażący i niebudzący wątpliwości godzi w konstytucyjne normy kształtujące prawa podmiotowe podatnika. W niniejszej sprawie powyższe wymagania nie zostały spełnione. Formułując zarzut niezgodności normy z art. 64 ust . 1 - 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, skarżący kilka- krotnie wskazał, że stanowi ona nadmierną ingerencję w prawo własności, jednak poprzestał na ogólnych stwierdzeniach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich oraz jego sytuacji związanej z działalnością w spółce. Co więcej, treść uzasadnienia wskazuje, że zmierza ło ono w istocie do zakwestiono- wania przyjętej przez ustawodawcę konstrukcji odpowiedzialności członków zarządu za zale- głości podatkowe spółki kapitałowej. Skarżący domaga ł się, aby odpowiedzialność ta – obej- mująca zaległości podatkowe powstałe w czasie pełnienia funkcji przez danego członka zarządu – została zawężona wyłącznie do zaległości związanych z dochodem wypracowanym w czasie pełnienia przez konkretną osobę funkcji członka zarządu. OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 6 Propozycję wprowadzenia innego niż wskazany w kwestionowanych przepisach mo- delu odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki należ ało traktować jako postulaty, które mogłyby ewentualnie być skierowane do prawodawcy w celu rozważe- nia zasadności proponowanych zmian. Postulaty takie nie mogą jednak być oceniane w po- stępowaniu w sprawie skargi konstytucyjnej. Podważanie założeń konstrukcyjnych przyjętego systemu , zmierzające do zmiany obowiązującego modelu nosi bowiem znamiona postulatów formułowanych de lege ferenda , które pozostają poza kognicją Trybunału (zob. np. wyrok TK z 12 lipca 2012 r., sygn. SK 31/10, OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 80). Biorąc pod uwagę powyższe, T rybunał stwierdził, że skarżący nie zrealizował obo- wiązku uzasadnienia sformułowanych zarzutów niezgodności kwestionowanych przepisów ustawy ze wskazanymi wzorcami kontroli, z powołaniem argumentów lub dowodów na po- parcie tych zarzutów. Wymóg uzasadnienia przez skarżącego zarzutu niekonstytucyjności wynika z art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK. Zgodnie z tym przepisem, na skarżącym spoczywa nie tylko obowiązek poprawne go wskazani a przepisów, le cz także ciężar udowodnienia ich niezgodności ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi. Jak konsekwentnie przyjmuje Try- bunał, uzasadnienie skargi nie może polegać na powtórzeniu treści zarzutów lub poprzestaniu na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu (zob. wyrok TK z 27 lutego 2018 r., sygn. SK 25/15, OTK ZU A/2018, poz. 11). Niedopuszczalne jest także formułowanie jako argu- mentów wniosków de lege ferenda . 4. Trybunał Konstytucyjny uznał także, że przy ocenie zasadności analizowanej skargi konstytucyjnej należało uwzględnić okoliczności stanu faktycznego poprzedzającego jej wniesienie. Zarówno wniesiona skarga konstytucyjna, jak i prowadzone wcześniej postępo- wanie sądowoadministracyjne, miały doprowadzić do uwolnienia skarżącego od odpowie- dzialności za zaległości podatkowe spółki, której skarżący był członkiem zarządu. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA, zawarta w sprawie skarżącego argumentacja zmierzała do wykazania braku jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący twierdził, że członkowie zarządu spółki padli ofiarą oszustwa, na skutek którego błędnie oceniali sytuację majątkową spółki, co spowodowało złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki po przekroczeniu terminu. Tak uzasadniany zarzut sformułowano w oparciu o art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., który nie uzależnia oceny dotrzymania terminu zgłoszenia wniosku o upadłość od zawinienia. Odnosząc się do powyższego, NSA wskazał, że w sprawie podstawę prawną mógł stanowić art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialno- ścią w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że niezgłoszenie wnio- sku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Jednak takiego zarzutu nie sformułowano i w związku z tym NSA oddalił skargę kasacyjną skarżącego, wskazując na obowiązek precy- zyjnego wskazywania regulacji prawnych, których naruszenia doszukiwał się skarżący. Powyższe okoliczności bezpośrednio wpływają na ocenę wniesionej skargi. W orze - cznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym z uwagi na charakter skargi konstytucyjnej jako nadzwyczajnego środka ochrony podstawowych praw i wolności zagwarantowanych w Konstytucji uwzględnienie potrzeby zabezpieczenia interesu prawnego skarżącego możliwe jest dopiero w w ypadku wykazania przez niego minimalnej choćby staranności w trosce o jego ochronę. Jak stwierdził Trybunał „skarga (…) nie może być wykorzystywana jako instrument służący korygowaniu zaniedbań , popełnionych w po- stępowaniu poprzedzającym jej wniesienie” (postanowienie TK z 16 października 2002 r., sygn. SK 4 3 /0 1 , OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 77). Z uwagi na powyższe Trybunał uznał, że OTK ZU A/2026 SK 17/22 poz. 76 7 skarżący nie wykazał, by to z powodu treści zaskarżonych przepisów doszło do naruszenia jego praw podmiotowych. 5. Z uwagi na przedstawione argumenty , postępowanie w sprawie podlega umorzeniu na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, ze względu na niedopuszczalność wydania wyro- ku. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.