SK 80/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 18 listopada 2025 r. Pozycja 106 POSTANOWIENIE z dnia 28 października 2025 r. Sygn. akt SK 80/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz – przewodniczący Justyn Piskorski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański Bogdan Święczkowski Rafał Wojciechowski, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawny m w dniu 28 października 2025 r. skargi konstytu- cyjnej M .O. o zbadanie zgodności: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o za- pobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239) z art. 2 oraz art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753) z art. 2 oraz art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, 3) art. 17 ust. 11 ustawy powołanej w punkcie 1 w związku z § 5 rozporządzenia powołanego w punkcie 2 z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 87 Konstytucji, p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 24 maja 2023 r. M .O. , „działająca w imieniu własnym i w imieniu małoletniego syna ” , wniosła o stwierdzenie, że : 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i cho- rób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaź- nych ) są niezgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności prze- pisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji ; 2) § 3 rozporządzenia OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 2 Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753; dalej : rozporządzenie o szczepi eniach ) jest niezgodny z wywo- dzoną z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji ; 3) art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaź- nych w związku z § 5 rozporządzenia o szczepi eniach są niezgodn e z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 87 Konstytucji. 1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem fak- tycznym. Skarżąc a nie poddał a małoletnie go syna szczepieniu w terminach wynikających z ko- munikatu Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) w sprawie Programu Szczepień Ochronnych (dalej także: PSO). Z uwagi na powyższe, wojewoda nałożył na skarżąc ą grzyw- nę w celu przymuszenia. Jednocześnie skarżące j został doręczony tytuł wykonawczy wysta- wiony przez właściwego miejscowo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (da- lej: PPIS). Skarżąc a zaskarżył a zarówno postanowienie o nałożeniu grzywny, jak i tytuł wyko- nawczy. PPIS postanowieniem oddalił zarzuty zgłoszone przez skarżąc ą . Powyższe postano- wienie zostało zaskarżone do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z kolei w ojewoda postanowieniem oddalił za- rzuty skarżące j . Skarżąc a wystosował a z ażalenie na postanowienie w ojewody. Minister Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie o oddaleniu zarzutów, od czego skarżąc a wywi odła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA). Wyrokiem z 25 li - pca 2019 r. WSA oddalił skargę skarżące j . Następnie skarżąc a złożył a skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), który oddalił ją w wyroku z 8 lutego 2023 r . (sygn. akt […] ). 1.2. Wątpliwości skarżące j koncentrowały się wokół trzech grup zarzutów : 1) naru- szenia zasady dostatecznej określoności przepisów prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji ; 2) naruszenia art. 87 Konstytucji stanowiącego katalog źródeł prawa powszechnie obowiązu- jąceg o w Rzeczypospolitej Polskiej ; 3) naruszenia prawa do prywatności – co skarżąc a wyra- ził a przez następujący układ wzorców: art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżąc a wskazał a jako ostateczne rozstrzygnięcie sprawy wyrok NSA z 8 lutego 2023 r. Powyższy wyrok odnosi ł się do oddalenia zarzutów skarżące j wywodzonych w postę- powaniu egzekucyjnym. Jednakże, w ocenie skarżące j , skarżone przez nią przepisy determi- nowały treść tego orzeczenia, a także możliwość dochodzenia przez organ administracji jego realizacji w trybie określonym przez przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowa- niu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479). Skarżąc a podniosła , że art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych wprowadza dla osób przebywających na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązek pod- dania się szczepieniom ochronnym. Według skarżącej , przepisy prawa powszechnie obowią- zującego nie określają momentu, w którym obowiązek szczepienia ochronnego przeciwko poszczególnym chorobom staje się wymagalny. Ponadto, z ustawy o zwalczaniu chorób za- kaźnych oraz rozporządzeni a o szczepien iach nie wynika również , ile dawek poszczególnych szczepionek należy podać dziecku. W ocenie skarżącej , w praktyce stosowania zaskarżonych regulacji występuje rozbież- ność interpretacyjna – niektóre z nich uznają, że wymagalność obowiązku poddania się szczepieniu przeciwko konkretnym chorobom i poszczególnymi dawkami wynika z komuni- katu GIS, inne zaś twierdzą, że wymagalność wynika z wezwania skierowanego do rodziców OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 3 przez lekarza. Zdaniem skarżącej , rozbieżności tej nie można rozstrzygnąć za pomocą środ- ków prowadzących do wyeliminowania niejednolitości stosowania prawa. 1. 3 . S karżąc a wskazał a ponadto , że PSO nie należy do katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Jej zdaniem , akt wydawany przez GIS może być zakwalifikowany co najwyżej jako akt prawa wewnętrznego , wiążący jedynie jed- nostki organizacyjne podległe organowi wydającemu, nie zaś obywateli. Skarżąc a podkreśli- ł a, że nie jest związan a treścią tego komunikatu, w szczególności w zakresie konkretyzującym wiek dziecka , w którym należy podać określoną szczepionkę oraz wskazującym ilość dawek. Tym samym , w ocenie skarżące j , program szczepień ochronnych nakłada na obywateli nowy obowiązek, a w związku z tym powinien mieć formę prawn ą co najmniej rozporządzenia. Skarżąc a stwierdziła również, że w obecnym stanie prawnym nie można na jego podstawie – w sposób wiążący jednostkę – wyprowadzać terminu wymagalności wykonywania poszcze- gólnych szczepień . 1. 4 . Odnośnie do ostatniego z przedstawionych zarzutów skarżąc a podniosła , że regu- lacje normatywne wprowadzające obowiązek szczepień stanowią ingerencję w prawo do prywatności wynikające z art. 47 Konstytucji (prawo do decydowania o życiu osobistym) . W ocenie skarżące j , obowiązujące przepisy uniemożliwiają osobie obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom albo jej opiekunom prawnym lub faktyczny m podjęcie de- cyzji o odmowie poddania się tym szczepieniom. Obowiązek szczepień ingeruje zaś w zasadę autonomii (samostanowienia) jednostki. Skarżąc a zauważył a także, że ograniczenia konstytu- cyjnych praw mogą nastąpić wyłącznie w ustawie, gdy są konieczne i proporcjonalne. Je j zda- niem , kwestionowana regulacja nie spełnia standardu konstytucyjnego, co potwierdza przepro- wadzony test proporcjonalności . 2. W piśmie z 23 grudnia 2024 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie zgłasza udziału w sprawie. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest nadzwyczajnym środkiem ochrony konstytucyjnych praw i wolności, a skuteczność jej wniesienia obwarowano licznymi wymog ami wynikający mi zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). W tym kontekście należy przypomnieć, że w każdym stadium postępowania Trybunał jest obowiązany badać, czy nie zachodzą przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania. Weryfikacja dopuszczalności skargi konstytucyjnej nie kończy się w fazie jej wstępnego rozpoznania, lecz jest aktualna przez cały czas jej rozpatrywania (por. postanowienie TK z 25 sierpnia 2020 r., sygn. SK 65/19, OTK ZU A/2020, poz. 41 i przywo- łane tam orzecznictwo). Ponadto skarga konstytucyjna musi spełniać wymogi formalne, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie z tym przepisem, skarga powinna zawierać określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; wskazanie, któr e konstytucyjn e wolnoś ci lub praw a skarżącego i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; uzasadnienie OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 4 zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; przedstawienie stanu faktycznego; udokumentowanie daty dorę- czenia wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, oraz informację, czy od wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. W przedmiotowej skardze konstytucyjnej Trybunał w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że skarżąca wskazała, iż występuje ze skargą konstytucyjną zarówno w imieniu wła- snym, jak i małoletnie go syna . Z treści uzasadnienia oraz zaprezentowanej argumentacji nie wynikało jednak, aby w sprawie występował o dwoje skarżących (co nakazywałoby przyjęcie, że w istocie pismo stanowi dwie skargi konstytucyjne, a nie jedną). Również jako skarżąca wskazana została wyłącznie matka małoletnie go . Z tego względu – pomimo użycia wyrażenia „w imieniu własnym i w imieniu małoletniego syna ” – Trybunał uznał, że w sprawie wystę- puje tylko jedna skarżąca – matka małoletnie go . 2. W niniejszej sprawie skarżąc a uczynił a przedmiotem skargi konstytucyjnej przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (ówcześnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1239; obecnie : Dz. U. z 202 4 r. poz. 92 4 ; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 753; obecnie już nieobowiązującego ). W j e j ocenie, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych są niezgodne z wywodzoną z art. 2 Kon- stytucji zasadą dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, § 3 rozporządzenia o szczepieniach jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, natomiast art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w związku z § 5 rozporządzenia o szczepieniach są niezgodne z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 87 Konstytucji. 2.1. W odniesieniu do zakresu przedmiotowego sprawy Trybunał w pierwszej kolejno- ści zwrócił uwagę na wyrok z 9 maja 2023 r., sygn. SK 81/19 (OTK ZU A/2023, poz. 50). We wskazanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane skargą, która zarówno pod względem zarzutów, jak i uzasadnienia była tożsama z zarzutami zaprezentowanymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu. W wyniku rozpoznania spraw y o sygn. SK 81/19 Trybunał uznał, że: „ [a]rt. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, ze zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w dro- dze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. W części II sentencji wyroku określono, że „[p]rze - pisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Pol- skiej”. W pozostałym zakresie Trybunał umorzył postępowanie. Z uwagi na powyższe okoliczności konieczne było dokonanie oceny dopuszczalności merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy z punktu widzenia przesłanki ne bis in idem , czyli zakazu ponownego orzekania o tym samym (w tej samej sprawie). Zasada ne bis in idem OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 5 ma zastosowanie, jeżeli te same przepisy zostały już wcześniej zakwestionowane przez inny podmiot w oparciu o te same zarzuty niekonstytucyjności (por. postanowienie TK z 23 czer - wca 2022 r., sygn. SK 52/20, OTK ZU A/2022, poz. 42). Stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK Trybunał Konstytucyjny wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne. Zbędność orzekania za- chodzi zaś w szczególności właśnie w sytuacji ziszczenia się przesłanki ne bis in idem . W związku z powyższym Trybunał uznał, że w niniejszej sprawie postępowanie w za- kresie trzeciego zarzutu należało umorzyć na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK z uwagi na zbędność wydania wyroku. 2.2. W pozostałym zakresie należało najpierw ustalić, czy spełnione zostały wymogi formalne , określone w art. 53 ust. 1 u.o.t.p.TK , warunkujące dopuszczalność skargi konstytu- cyjnej. W tym zakresie Trybunał nabrał wątpliwości co do wzorców kontroli wskazanych przez skarżąc ą . 2.2.1. Po pierwsze , skarżąc a próbował a dowieść niezgodności art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych , a także § 3 rozporządzenia o szcze - pieniach z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Tym samym zakwestionował a wska- zane unormowania z powodu ich nadmiernej, niedopuszczalnej konstytucyjnie ingerencji w jej prawo do decydowania o swoim życiu osobistym. Należy jednak pamiętać, że obowią- zek poddania się szczepieniom ochronnym ciąży na małoletni m dziecku , a obowiązek skarżą- ce j cechował się wtórnością, wynikającą z faktu sprawowania prawnej pieczy nad dzieckiem. Brak wykonania obowiązku przez skarżąc ą – od którego zasadniczo nie może się uchylić – nie prowadzi jednak do przymusowego zaszczepienia dziecka, lecz przekłada się na koniecz- ność egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Innymi słowy , skarżąc a nie decyduje o swoim życiu osobistym, lecz zastępczo o życiu osobistym je j dziecka. Powyższe ustalenia wywołały wątpliwości dotycząc e legitymacji czynnej skarżące j . Trybunał, podobnie jak w sprawie o sygn. SK 81/19, uznał, że wskazanie jako przedmiot kon- troli art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych i § 3 rozporządzenia o szczepieniach bez powiązania tych przepisów z innymi jednostkami redak- cyjnymi wskazanych aktów normatywnych nie powodowałoby zastrzeżeń w sytuacji, gdyby skarga konstytucyjna została wniesiona w imieniu i na rzecz małoletnie go dziecka skarżące j – co, jak już Trybunał wykazał , nie miało miejsca w niniejszej sprawie , nawet mimo wskazania, że skarga jest wnoszona zarówno w imieniu własnym, jak i małoletnie go syna skarżącej . Jak już bowiem powiedziano , skarga wniesiona przez matkę w imieniu własnym i w imieniu ma- łoletnie go syna stanowiłaby w istocie dwie odrębne skargi – takiej konstrukcji przeczy zaś uzasadnienie, odnoszące się właściwie wyłącznie do praw opiekuna prawnego, nie zaś mało- letnie go . Jednocześnie skarżąc a w żadnym miejscu skargi, ani w jej petitum , ani w uzasadnie- niu, nie podnosił a , by je j intencją było uczynienie przedmiotem kontroli art. 5 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Przepis ten, w zaskarżonym brzmieniu stanowiący, że „[w] przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta” , w istocie normował sytuację skarżące j . Skarżąc a jednakże nie przedstawił a argumentacji do- tyczącej naruszenia jej własnego prawa do prywatności, której postacią miałoby być prawo do podjęcia wolnej decyzji o tym, czy w sferze „dobra” dziecka mieści się poddanie go szczepie- niom ochronnym. Zamiast tego próbowała w istocie dokonać połączenia dwóch niezależnych skarg konstytucyjnych w jednej. OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 6 Stosownie do treści art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK, „Trybunał przy orzekaniu jest związany zakresem zaskarżenia wskazanym we wniosku, pytaniu prawnym albo skardze konstytucyj- nej”. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, „[z]akres zaskarżenia obejmuje wskazanie kwestionowa- nego aktu normatywnego lub jego części (określenie przedmiotu kontroli) oraz sformułowa- nie zarzutu niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą (wskazanie wzorca kontroli)”. Jednocześnie należy pamiętać, że w postępowaniu przed Try- bunałem ma zastosowanie zasada falsa demonstratio non nocet , w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie (por. np. postanowienie TK z 14 grudnia 2021 r., sygn. SK 22/20, OTK ZU A/2022, poz. 3). Rekonstrukcji zarzutu sformułowanego w skardze konstytucyjnej należy dokonywać zatem zarówno na podstawie jej petitum , jak i uzasadnienia, które stanowi integralną część skargi (por. np. postanowienie TK z 5 czerwca 2019 r., sygn. SK 29/18, OTK ZU A/2019, poz. 28). Zasada falsa demonstratio non nocet nie może być jednak rozumiana jako instrument eliminujący stosowanie zasady skargowości w postępowaniu przed Trybunałem. Nie może w szczególności służyć sanowaniu przez Try- bunał braków formalnych wniesionej skargi konstytucyjnej. Z uwagi na brak dostatecznie wyraźnego wskazania przez skarżąc ą na istotę ciążącego na niej obowiązku na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz sto- sownej argumentacji, Trybunał nie był uprawniony do takiej rekonstrukcji skargi konstytu- cyjnej inicjującej niniejsze postępowanie, która pozwalałaby na jej merytoryczne rozpoznanie we wskazanym zakresie. 2.2.2. Po drugie, wątpliwości Trybunału wzbudziło powołanie przez skarżąc ą art. 2 Konstytucji i wywodzonej z niego zasady wymogu dostatecznej określoności przepisów pra- wa jako samodzielnego wzorca kontroli. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunał zajmował stanowisko , że art. 2 Konstytu- cji, w którym wyrażono zasadę demokratycznego państwa prawnego, co do zasady nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną, albowiem nie jest samodzielnym źródłem praw podmiotowych. W przepisie tym ustrojodaw- ca zawarł wyłącznie zasadę przedmiotową, która wyznacza określony standard kreowania przez ustawodawcę wolności i praw, a także ogólny standard korzystania z nich przez pod- mioty (por. postanowienie z 9 lipca 2012 r., sygn. SK 19/10, OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 87). Niemniej jednak w pewnych wypadkach art. 2 Konstytucji może stanowić wzorzec kontroli skargi konstytucyjnej, choć możliwość ta powinna być traktowana jako subsydiarna i wyjąt- kowa. „Po pierwsze, jeżeli skarżący wskaże wywiedzione z art. 2 Konstytucji prawa lub wol- ności, które wyraźnie nie zostały wysłowione w treści innych przepisów konstytucyjnych, to ten przepis będzie pełnił funkcję samodzielnego wzorca kontroli konstytucyjności prawa (zob. postanowienia z 24 stycznia 2001 r., sygn. Ts 129/00, OTK ZU nr 4/B/2002, poz. 248, z 21 czerwca 2001 r., sygn. Ts 187/00, OTK ZU nr 3/B/2002, poz. 203, z 6 marca 2001 r., sygn. Ts 199/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 107, z 10 sierpnia 2001, sygn. Ts 56/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 289 oraz wyrok z 12 grudnia 2001 r., sygn. SK 26/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 258). Po drugie, jeżeli skarżący odwoła się do jednej z zasad wyrażonych w art. 2 Kon- stytucji dla uzupełnienia lub wzmocnienia argumentacji dotyczącej naruszenia praw i wolno- ści statuowanych w innym przepisie konstytucyjnym, to art. 2 Konstytucji pełnić będzie funk- cję pomocniczego wzorca kontroli występującego w powiązaniu z innym przepisem konsty- tucyjnym (zob. wyrok z 6 lutego 2002 r., sygn. SK 11/01, OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 2)” ( tak w wyroku z 10 lipca 2007 r., sygn. SK 50/06, OTK ZU nr 7/A/2007, poz. 75; por. też posta- nowienie z 27 października 2021 r., sygn. SK 40/20, OTK ZU A/2022, poz. 8). W realiach niniejszej sprawy nie wystąpiła jednak żadna z powyższych okoliczności. Skarżąc a nie wywiodła z art. 2 Konstytucji prawa podmiotowego niewynikającego z innych przepisów konstytucyjnych. Ponadto nie ma również podstaw , by uznać, że art. 2 Konstytucji w przedstawionej przez skarżącą argumentacji pełnił funkcję pomocniczego wzorca kontroli. OTK ZU A/2025 SK 80/24 poz. 106 7 Wobec powyższego postępowanie w zakresie oceny zgodności art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych z art. 2 i art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz § 3 rozporządzenia o szczepieniach z art. 2 oraz art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji należało umorzyć na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.