SK 93/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 23 kwietnia 2021 r. Pozycja 20 POSTANOWIENIE z dnia 1 3 kwietnia 2021 r. Sygn. akt SK 93 /19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mariusz Muszyński – przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski Justyn Pisk o rski – sprawozdawca Bartłomiej Sochań ski Jakub S telina , po rozpoznaniu , na pos iedzeniu niejawnym w dniu 1 3 kwietnia 2021 r . , skargi konstytucyjnej T . M . o zbadanie zgodności: art. 33 § 2 zd anie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postę - powaniu przed sądami admin istracyjnym i (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ) „ w zakresie, w jakim uniemożliwia dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w terminie otwartym do złożenia wniosku o dorę - czenie wraz z uzasadnie niem odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu A dmini stra - cyj nego stwierdzaj ącego nieważność uchwa ły rady gminy podjętej w indywi du - alnej sprawie z zakresu administracji publicznej, w której nie toczyło się postępowanie administracyjne, podmiotu, który zawarł z gminą umowę na podstawie zakwestionowanej uc hwały oraz w zakresie, w ja kim art. 33 § 2 zd. 1 p p s a zamyka takiemu podmiotowi drogę do zaskarżenia wyroku naruszającego jego interes prawny ” , z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw iązku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: umorzyć postęp owanie. Orzecz enie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 19 września 2018 r . T . M . (dalej: skarżąc y ) zakw e - stionował zgodność art. 33 § 2 zd anie pierwsze ustawy z dnia 30 s ierpnia 2002 r. – Prawo o postę powaniu przed sądami administr acyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ; dalej: p.p.s.a. ) w zakresie, w jakim uniemożliwi a dopuszczenie do udziału w postępowaniu są dowo - OTK ZU A/2021 SK 93/19 poz. 20 2 administrac yjnym, w terminie otwartym do złożenia wni osku o doręcz enie wraz z uza sadnie - niem o dpisu wyroku w ojewódzkiego s ąd u a dministracyjnego stwierdzaj ącego nieważność uchwały rady gminy podjętej w indywidua lnej sprawie z zakresu administracji public znej, w której nie toczyło się postępowanie administracyj ne, podmiotu, który zawarł z gminą umowę na podstaw ie zakwestionowanej uchwał y , oraz w zakresie, w ja kim art. 33 § 2 zd anie pierwsze p .p.s.a. zamyka takiemu podmiotowi drogę do zaskarżenia wyroku nar uszającego jego interes prawny , z art. 45 ust. 1 i art. 7 7 ust. 2 w zw iązku z art. 31 ust. 3 i ar t. 2 Konstytu cji . 1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego : Skarżący zwró cił się do w ójta g miny o wydzierżawienie be z przeprowadzenia prze - targu nieruchomości sąsiadujących b ezpośrednio z nieruchomościami będącymi j uż w jego po si ad aniu. Rada g m iny w drodze uchwały wyraziła zgodę na odstąpienie od przetargowego trybu zawarcia umo wy dzierżawy nieruchomości objętych wnioski em skarżącego. Na podstawie uchwały skarżący zawarł z gm iną umowę dzi erżawy nieruchomości, która b yła wykonywa na w momencie wys tąpienia ze skargą. Pismem z 5 kwietnia 2017 r. grupa czworga mieszkańców gminy wezwał a r adę g miny do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powyższej uchwały . Rada g miny podjęła uchwałę odma wiającą uwzględnienia wezwania . W związku z powyższy m , grup a mieszkańców zaskarżyła tę uch wałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WS A). WSA wyrokiem z 14 listopada 2017 r. stw ierdził nieważność zaskarżonej uchwały . Ska rżący nie brał udziału w postępowaniu przed WSA. Po uzy skaniu infor macji o jego wyni ku, wniósł o doręczenie mu odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz – z ostrożności procesowej – o dopuszczenie do udział u w s prawie w charakterze uczestnika na podstawi e art. 33 § 2 p.p.s.a. Postanowieniem z 19 stycznia 201 8 r. WSA odm ówił dopuszczenia skarżącego do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Uzasadniając postanowienie WSA wskazał, że art. 101 ust. 1 ustawy z dn ia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ; dalej: u.s.g.) nie daje podst aw do dopusz czenia do udziału w postępo waniu innych podmiotów niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego . Skarżąc y wniós ł zażalenie na powyższe postanowieni e do Naczelnego Sądu Administracyjnego ( dalej: NSA). N SA postanowieniem z 25 maja 2018 r. oddalił powyższe zaż ale nie. W uzasadn ieniu NSA wskazał, że na podstawie art. 33 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. dopuszczenie o kreślonego podmiotu do udziału w postępowan iu w charakterz e uczestnika może mieć mi ejsce wyłączni e w postępowaniu sądowym, którego przed miote m jest uprze dnio prowadzone p ostępowanie administracyjne. Zaznaczył też, że „w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody n a odstąpienie od obowiązku przetargowego tr ybu zawarcia um owy na dzierżawę nierucho mości nie mamy do czynienia z załatwieniem sprawy adm inist racyjnej po przeprowadzeniu p ostępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego” (uz asadnienie postanowienia, s. 5). 1.2. W s kardze konstytuc yjnej skarżący wskazał, ż e domaga się k ontroli konstytucyjności art. 33 § 2 zdanie pierwsze p. p.s.a. w znaczeni u nadanym mu przez doktrynę i orzecznictwo. Wskazał, że przepis ten uniemożliwia dopus zczenie do udziału w post ę - powaniu sądowo adm inistracyjnym podmiotu, który zawarł z gm iną umowę na p odstawie kwestionowanej uchwały , oraz „zamyk a takiemu p odmiotowi drogę d o zaskarżenia wyroku naruszającego jego inte res prawny”. Skarżący zaznaczył, że wykład nia przepisów, jaka została z astosowan a w o rze - czeniach wydanych w jego sprawie, nie jest jedyną mo żliwą, oraz wskazał, że istnieje orzecznictw o aprobując e bardziej libera lne rozumienie art. 33 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., które dopuszcza częściowe odejści e od literalnego brzmienia przepisu „na rze cz wykładni OTK ZU A/2021 SK 93/19 poz. 20 3 celowościowej i systemowej”. Zaznaczył, że w szeregu orzeczeń Naczelnego Sądu Admi - nistr acyjnego zw rócono uwagę, że pojęcie „postępo wanie administracyjne” może być rozumiane szerzej , tak by obejmowało s wym zakresem także po stępowanie przed organ ami stanowiącymi jednostek samorządu tery torialnego, w tym także przed radami gmin, zakończone podj ęciem uchwa ły, jak mia ło to miejsce w sytuac ji skarżącego. W ocenie ska rżącego, literalna wykładnia art. 33 § 2 zd anie pierwsze p.p.s.a. powoduje naruszenie jego prawa do sądu wyrażonego w art. 45 u st. 1 Konstytu cji, narusza zakaz ustawowego zamykania drog i sądowej d ochodzenia narusz ony ch wolności lub praw wynikający z art. 7 7 ust. 2 Konstytucji. Takie rozumienie skar żonego przepisu , stanowiące ograniczenie pr awa do sądu, w ocenie skarżącego stanowi również narusz enie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytuc ji) oraz zasady d emokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). 2. W piśmie z 2 stycznia 2020 r . Rzecznik Praw Obywatelskic h poinformował, że nie zgłasza udziału w sprawie . 3. W piśmie z 27 kw ietnia 20 20 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie postępowania na p odsta wie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o orga - nizacji i trybi e postępowania przed Trybunałem Konstytucyj nym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) wob ec niedopus zczalności wydania wyroku . Uzasad niając swoj e stanowisk o , P ro kurator Generalny wskazał, że skarżący zakwestionował praktykę stosowania prawa w indy widualnej sprawie, a nie normę prawną, nie wykazując tym samym merytorycznego związ ku pomiędzy tre ścią normy p rawnej a podjętym na jej podstaw ie rozstrzy gnięciem oraz nar usze niem praw i wolności, które wynikało z wydania orzeczenia. Zauważył również, że sa m skarżący zwrócił uwagę na niejednolitość wykładni skarżo nego przepisu , istnienie orzecznictwa do puszczającego szerokie rozumienie pojęcia „p ostępowanie administra cyjne” oraz szeroką kr ytykę wąskiego rozumienia pojęcia podkreślaną w piśmiennictwie. 4 . W piśmie z 11 sierpnia 2020 r. Marszałek Sejm u wniósł o umorzenie po stępowan ia na pod stawie art. 59 u st. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wobec niedopuszczaln ości wydani a wyroku . W uzasa dnieniu stanowiska Marszałek Sejmu wskazał, że analiza orzecznictwa w zakresie zaskarż onego przepisu n ie daje podstaw do uznania, że treść wydobyta przez sądy o rzekające w sprawi e skarż ącego ustaliła się w spos ób niewątpliwy i t rwały . II Trybunał Konstyt ucyjny zważył, c o następuje: 1. Skarga konstytucyjna stanowi nadzwyczajny środek ochr ony konstytucyjnych praw i wolności, a jej wniesienie jest uwarunkowane spełnieniem wymogów wynikają cych zarów- no z art. 79 ust. 1 Konstytucji , jak i prze pisów ustawy z dn ia 30 listopada 2016 r. o organiz acji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytuc yjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u .o.t.p.TK) . W tym kontekście Trybunał Ko nstytucyjny przyp om ina , że w każdym stadium postępowania je st obowiąza ny badać, c zy nie zachodzą ujemne przesłanki oblig atoryjn ego umorzeni a postępowania ( tak np. w postanow ieniach z : 25 sierpnia 2020 r., sygn. SK 65 /19 , OTK ZU A/2020, poz. 41 ; 3 czerwca 2 020 r., sygn. SK 3 6/19, OTK ZU A/2020, poz. 23 ; oraz w przy wołanym w n ich orzeczn ictwie ). W eryfikacj a dopuszczalności skargi konstytucyjnej nie kończy się w fazie jej wstępn ego rozpoznania, lecz jest aktualna przez c ały czas jej rozpa- OTK ZU A/2021 SK 93/19 poz. 20 4 trywania (zob. przywoł ane powy żej orzeczn ictwo , a także np. postanowienie TK z 14 grudnia 20 11 r., sygn. SK 2 9/09, OTK ZU n r 10/A/2011, poz. 130 i cytowane tam orzecznictwo). Z godnie z art. 53 us t. 1 u.o.t.p.TK , skarga powinna zawierać : o kreślenie kwestiono- wanego przepi su ustawy lub innego a ktu normatywnego, na podstawie którego sąd lu b organ ad m inistracji public z nej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określon ych w Konstytucji i w stosunku do którego s karżący domaga się stwier- dzenia niezgodności z Konstyt ucją; wskazanie, która konstytucyjna wolność lub które k onsty- tucyjne praw o skarżącego, i w jak i sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; uza- sadnienie z arzutu niezgodności kwestionowanego przepis u ustawy lub innego aktu norma- ty wnego ze wskazaną kons tytucyjną wolnośc ią lub wskazanym konstytucyj nym prawem skarżącego, z pow ołaniem argumentów lub do wodów na jego poparc ie; przedstawienie stanu faktycznego; udo kumentowanie daty doręczenia wyroku, decyzj i lub innego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK , oraz informację, czy od w yroku, decy zji lub i nne- go ro zstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK , został wniesiony nadzwyczaj- ny środek zaskarżenia. 2 . W niniejszej spr awie skarżący oparł uzasadni enie skargi na zarzucie i stnienia utrwalonej wykładni art. 33 § 2 zdani e pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowa niu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ; obecnie : Dz. U. z 201 9 r. poz . 2325 ; dalej: p.p.s.a.), k tóra w jego opinii pozostaje w sprzeczności z zaprezen- towanymi w uzasadn ieniu skarg i wzorcami . Zazna czenia w tym miejscu wymaga ło w pierwszej kolejności to , że Trybunał Konsty- tucyjny nie zajmuje się kontrolą prawidłow ości orzeczeń wydanych w konkretnej, je dnostko- wej sprawie. Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę konstytucyjną wnosi się w sprawie zgodności z Konstytuc ją ustawy lub innego aktu n ormatywnego, na podstawie któ- rego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach alb o o obowiązkach określonych w Konstytucji. Oznacza t o, że skarga konstytucyjna wymie- rzona jest w prawo obowiązujące, a nie w akt jego s to sowania. W zakresie kognicji Trybunału znajduje się orzekanie o hierarchicznej zgodności norm prawnych. P odczas rekonst rukcji normy prawnej konieczne jest jednakże uwzględ nienie nie tylko brzmienia przepisu, z którego jest wyprowadzana, ale i jej systemo wego uwarunkowa- nia, poglądów doktryny oraz ukształtowanej w tej materii linii orzeczniczej (por. wyrok TK z 3 paź dziernika 2000 r., sygn. K 33/99, OTK ZU nr 6/2000, p oz. 188 ). Jak wskazał Trybunał w postanowieniu p ełnego s kładu z 4 grudnia 2000 r. , sygn. S K 10/99 ( OTK ZU nr 8/2000, poz. 300) , „[j] eżeli jednolita i konsekwentna praktyka stosowania prawa w sposób bezsp orny ustaliła wykładnię danego przepisu, a j ednocześnie przy jęta interpretacja nie jest kwestiono- wana przez przedstawicieli doktryny, to przedm iotem kontroli konstytucyjności jest norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką ” (cz. II, pkt 4 uzasadnie- nia) . Trybunał w później szym orzecznictwi e również stał na stanowisku, że kontrola konsty- tucyjności prawa powinna o dbywać si ę z uwzględnieniem treści normy dekodowanej z dane- go przepisu przez organy stosujące prawo. W dotychczasowym orze cznictwie Trybunału pod- kreśla się, że t reść wykładni prawa p owinna być brana pod uwagę, jeżeli wykładnia ta ma charakter stały, powsze chny oraz jednoznaczny (por. np. wyroki z : 6 grudnia 2011 r., sygn. SK 3/11, OTK ZU nr 10/A/2011, poz . 113 ; 8 grudnia 200 9 r., sygn. SK 34/08, OTK ZU nr 11/A/2009, poz. 165 wraz z pr zywołanym tam orzecznictw em ). T aka stała, powszechna i jednoznaczna wykład nia może być w szczególności następstwem podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy czy Naczelny Sąd Administracyjny (tak np. wy roki TK z : 7 marca 2007 r., sygn. K 28/05, OTK ZU nr 3/A/200 7, poz. 24 ; 28 października 2003 r., sygn. P 3/03, OTK ZU nr 8/A/2003, poz . 82 ) , je dnakże nie jest to wymóg sine qua non uznania wykładni za spełni ającą opisane powyżej kryteria. OTK ZU A/2021 SK 93/19 poz. 20 5 3 . Kwestia wykładni art. 33 § 2 p.p.s.a. często była przedmiotem orzecznictw a sądów administracyjnych . W postanowieniu z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 2 28/15 , Lex nr 1679443 (przywoływan ym zresztą w samej skardze ) , Naczelny Sąd Administ racyjny (da- lej: NSA) dos trzegł istnienie rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie dotyczą cej rozumienia pojęcia „postępowania administracyjnego” na grunci e art. 33 p.p.s.a. , w tym w szczególności jego § 2 . NSA wprost podkreślił , że w doktrynie nie ma jednolitości, gdy idzie o spo sób ro- zumienia pojęcia „ postępowanie administracyjne ” , występując ego w szeregu przepisów p.p.s.a., w tym w art. 33 § 2 . W przywoła nym postanowieniu NSA dokonał porównania sta- nowisk dotyczących wykładni zdania pierwszego powyższego przepisu. I tak, „[w] edle B. Adamiak nie można opowiedzieć się za koncepcją prawną postępo wania administracyjne- go w szerokim znaczeniu, opierającą się wyłą cznie na wielości form działania administracji publicznej. Według tej Autorki pojęcie postępowania administracyjnego powinno b yć odno- szone wyłącznie do postępowania o jednolitym przedmiocie – autorytatywnej konkretyzacji normy materialnego prawa administra cyjnego dotyczącej uprawnienia lub obowiązku admini- stracyjnego (por. B. Adamia k, w: System prawa administracyjnego, red. R. Ha user, Z. Nie- wiadomski, A. Wróbel, t. 9, Prawo procesowe administr acyjne, 2 wydanie, Warszawa 2014, s. 8). Wskazuje się przy tym, ż e pojęcie « postępo wania administracyjnego » używane jest w pojęciu potocznym, j ak i w pojęciu prawnym, podnosząc, że konsekwenc je prawne należy wiązać wyłącznie z pojęciem prawnym postępowania administracyjnego. Pod pojęciem prawnym postępowania administrac yjnego rozumie się regulowany przepisami prawa proce- sowego k.p.a. ciąg czynnoś ci procesowych podejmowanych przez organy admini stracji pu- blicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozstrz ygnięcia sprawy indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, jak i ciąg czynnoś ci procesowych podjętych w celu wery- fikacji decyzji administ racyjnej (por. B. Adamiak, Pojęcie postępowania administracyjnego, w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego. Na 50 - lecie k.p.a., red. J. Niczyporuk, Lu- blin 2010, s. 18 - 19). Dodatkowo wypada z auważyć, że w myśl przepisu art. 5 § 1 k.p.a. « Je- żeli przepis prawa powołuje się ogólnie na „ przepisy o post ępowaniu administracyjnym ” , rozumie się przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego » . To nakazywałoby pojmować zwrot « postępowanie admi nistracyjne » w sposób wąski, jako postępowanie koń- czące się wy daniem decyzji administracyjnej lub postanowie nia w trybie przepisów k.p.a. Gdyby tak ujmować ten zwrot, istotn ie jak to wskazano w zażaleniu, przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie mógłby mieć zastos owania do postanowień wydanych w postępowaniu egzeku- cyjnym i z abezpieczającym, czy rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu podatkowym. Z kolei w ocenie W. Chróścielewskiego w tej kategorii uczestników w rozumieniu art. 33 § 2 p.p.s.a. mieśc i się także osoba, która nie wystosowała wezwania do usunięcia naru- szenia intere su prawnego lub uprawnienia, a więc nie brała udziału w « szeroko rozumianym postępowaniu administracyjnym » – po stępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, a w konsekwencji nie z łożyła także skargi na uchwałę lub zarządzenie organu jed- nostk i samorządu terytorialnego, ale wynik tego pos tępowania dotyczy jej interesu prawnego (por. W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 400) ” . Powyższa r ozbieżność , słusznie dostrzeżona przez NSA, zn ajduje przełożenie na treść orzecznictwa sądów administracyjnych. W cytowanym postanowieniu NSA zadecydował o uchyleniu postanowie nia w ojewódzkiego są du a dministracyjnego i dopuszczeniu podmiotu do udziału w postępowaniu. Na podobnej argumentacji oparł rów nież rozumowanie w szere- gu innych spraw, czego wyraz dał np. w po stanowieniu z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2615/1 7 (Lex nr 2426066 ) . Z kol ei w innym postanowieniu z 8 lutego 201 7 r., sygn. akt II OZ 71/17 (Lex nr 2204600) NSA oddalił zażalenie na postanowienie o odmowie do- puszczenia do udziału w sprawie, argum entując, że „ [p] rzedmiotem oceny nie jest interes innych pod miotów, k tórych w ten c zy inny sposób plan dotyczy. Tak określony zakres kontro- OTK ZU A/2021 SK 93/19 poz. 20 6 li sądu determinowany jest przepisem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Inny podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może zatem skuteczni e ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. ” – analogi cznie zatem do orzeczenia wydanego w sprawie przedstawionej przez skarżącego. Na szerokie rozumienie pojęcia wskazuje również posta- now ienie NSA z 17 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 667/15 ( Lex nr 17 84334) , w którym wska- zano, że „postępowanie administracyjne” należy rozumieć „ jako postępowanie inne niż postępowanie cywilne i postępowanie karne, w którym to pojęciu mieści się szereg różnych postępowań szc zególny ch i specjalnych ” . Wąskie rozumienie pojęcia „postępowania admini- stracyjnego” zostało zast os owan e rów nież w postanowieniu NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OW 5/ 18 , Lex nr 2487330 (gdzie NSA wskazał, że „[p] rzepis nie ma natomiast zastoso- wania w przypadkach, gdy przedmi otem zaskarżenia jest akt wydany lub czynność podjęta poza postępowaniem jurysdykc yjnym ”) oraz postanowieniu z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 345/15 , Lex nr 1982 897 (gdzie wskazano, że przepis może mie ć zastosowanie wyłącz- ni e do postępowania sądowego), a także postanowi eniu WSA w Poznaniu z 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 13 67/14 (Lex nr 1653 568) , w którym WSA uznał, że przepis nie znajdu je zastosowania „ gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest akt bądź czynność podjęta poza postępowaniem administracyjnym, a przede wszystkim przepis prawa miejsco wego lub uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego ” . 4 . Powyższy wywód dowodzi braku jednolitości poglądów w or zecznict w ie – nawet na szcze blu NSA – w zakresie wykładni art. 33 § 2 p.p.s.a . Oznacza to, że nie można mówić o stałej, jednolitej i po wszechnej wykładni , na której istnieniu skarżący opierał swoje zar zuty. Przykłady z orzecznictwa wskazują, że występują w nim daleko idące rozbieżnoś ci. Brak do- konania przez skarżącego szerokiego wywodu na poparcie głoszonej tezy dotyczącej istni enia utrwalonej linii orzeczniczej mógłby zostać przez Trybunał skorygowany z uwzględnieniem zasady falsa demonstra ti o non nocet . Przeprowadzona w tym zakresie analiza nie doprowa- dziła jednak do wniosków tożsamych z twierdzeniami skarżącego. Co więcej, zazn aczenia wymaga, że również sam skarżący wskazywał na istnienie niejednolite j praktyki w zakresie stosowania skarżo ne j normy , przywołując więcej orzeczeń przem awiających przeciwko ist- nieniu jednolitej praktyki orzeczniczej niż za nią. Z tych względów należało przyjąć, że przedstawiona w skardze argumentacja zmierza w istocie do za kwestionowania indywidualn ego roz strzygnięcia wydanego w drodze jednej z możliwych wykładni – nie zaś samej treści normatywnej, co do której w doktrynie i orzecz- nictwie wystę puje rozbieżność . Trybunał zauważ ył , że podjęcie dwóch różnych rozstrzygnięć w opa rciu o rozbieżność wykład ni tego s amego przepisu na przestrzeni kilku miesięcy może wymagać dogłębniejszej ich wykładni. J ej dokonanie jednakże leży w gestii organów innych niż Trybunał Konstytu- cyjny . W kompetencji Trybunał u nie leży opowiadani e się po str onie jednej z możliwych w y- kładni danego przepisu . Zadaniem Trybunału jest kontrola konstytucyjności norm prawnych, a poglądy w doktry nie i orzecznictw ie w tej kwestii są uzn awane za treść normy dopiero wów- czas, gdy wykładnia nabrała charakteru stałego, pow szechnego i jednoz naczneg o. Okoliczność taka w niniejszej sprawie nie zachodzi. Ma jąc na uwadze powyższe, postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u. o.t.p.TK z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku .