Ts 10/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 sierpnia 2020 r. Pozycja 246 POSTANOWIENIE z dnia 3 czerwca 2020 r. Sygn. akt Ts 10/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Rafał Wojciechowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia pełnomocnika M.J. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENI E: 1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Try- bunału Konstytucyjnego 16 stycznia 2019 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), zarzucił niezgodność : a) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89 , poz. 555, ze zm. ; dalej: k.p.k. ) w zakresie, „w jakim uznaje on iż orze czeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarż yciela publicznego” , b) art. 426 § 1 k.p.k. w zakresie, „w jakim sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela publicznego jest sądem odwoławczym II instancji” z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, ar t. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej . 2. Postanowieniem z 23 października 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nada- nia dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono , że zakwestionowane przepisy nie były podstawą wskazanych przez skarżącego orzeczeń. OTK ZU B/2020 Ts 10/19 poz. 246 2 3. W piśmie procesowym sporządzonym przez radcę prawnego i wniesionym do Try- bunału Konstytucyjnego 6 listopada 2019 r. (data nadania), skarżący złożył zażalenie na po- wyższe postanowienie. Skarżący zarzucił, że Trybunał błędn i e uznał, iż art. 425 § 1 oraz art. 426 § 1 k.p.k. nie był y podstawą wydania wskazanych przez niego rozstrzygnięć. W ocenie skarżącego Trybunał pominął ponadto fakt, że na podstawie powyższe go orzeczenia skarżący wniósł skargę konstytucyjną, która została zarejestrowana pod sygn. Ts 192/17. Skardze tej postanowieniem z 5 listopada 2018 r. , ze względu na niewyczerpanie drogi prawnej, odmówiono nadania dalszego biegu. Niemniej – jak podn iósł skarżący – Try- bunał w przedmiotowej sprawie nie miał wątpliw ości co do tego, że zakwestionowane przepi- sy były podstawą wskazanych przez niego rozstrzygnięć. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybun ałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym, badając w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie sform ułował zarzutów, któ- rych uwzględnienie mogłoby pociągnąć za sobą zmianę zaskarżonego postanowienia. 3. Odnosząc się zatem do zarzutu skarżącego , iż Trybunał błędnie uznał , że art. 425 § 1 oraz art. 426 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępo wania karnego (Dz. U. Nr 89 , poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) nie był y podstawą wydania wskazanych przez niego rozstrzygnięć , Trybunał stwierdza, że jest on bezzasadny. W rozpatrywanej sprawie jako orzeczenia odpowiednie do wniesienia skargi konstytu- cyjnej, skarżący wskazał dwa pisma Sądu Okręgowego w K. z 19 grudn ia 2018 r. (sygn. akt […] oraz […] ) , informujące go o dołączeniu jego pism do akt poszczególnych spraw bez na- dawania im dalszego biegu. W pismach tych skarżący domagał się rozpoznania wniesionych wcześniej i pozostawionych już w aktach sprawy zażaleń na postanow ienia Sądu Okręgowego w K. z 28 czerw ca 2017 r. (sygn. akt […] ) oraz z 2 sierpnia 2017 r . (sygn. akt […] ). Trybunał w zakwestionowanym postanowieniu słusznie uznał, ż e przedmiotem orzekania przez sąd w powyższych sprawach było uznanie bezprzedmiotowości skargi na przewlekłość postępowania, a nie rozstrzyganie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia na postanowienie wydane w następstwie zażalenia na umorzenie przez organ postępowania przy- gotowawczego. W związku z powoływan ym przez skarżącego postanowieni em Trybunału Konstytu- cyjnego z 5 listopada 2018 r. (sygn. Ts 192/17, OTK ZU B/2019, poz. 26), należy zauważyć, że – wbrew temu co twierdzi skarżący – Trybunał stwierdził, że ani art. 425 § 1, ani art. 426 § 1 k.p.k. – nie stanowiły podstawy wydanych wobec skarżącego orzeczeń . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.