Ts 11/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 lutego 2025 r. Pozycja 60 POSTANOWIENIE z dnia 3 grudnia 2024 r. Sygn. akt Ts 11/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Krystyna Pawłowicz – sprawozdawca Jarosław Wyrembak , p o rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konsty - tucyjnego z 3 1 stycznia 202 4 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej P . S . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 stycznia 202 2 r. (data nadania) adwokat P . S . (dalej: skarżąc y ) , we własnym imieniu , wystąpił o zba - danie zgodności § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 201 9 r. poz. 18, ze zm. ) z art. 64 ust. 1 i 2, art. 24 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz art. 4 ust. 2 ,, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka ” . Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis narusza art. 64 ust. 1 i 2, art. 24 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji przez to, iż nie uwzględnia możliwości zasądzenia kilku wynagrodzeń za kilka spraw objętych jednym postępowaniem sądowym . Postanowieniem z 3 1 stycznia 202 4 r. (doręczonym skarżące mu 15 lutego 202 4 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej , wskazując, że skarżąc y nie usunął braków skargi , ponieważ nie wskazał żadnych argumentów lub dowodów na poparcie przedstawianych przez siebie twierdzeń. Niezależnie od tego Trybunał zwrócił również uwagę, że skarga nosi cechy skargi na stosowanie prawa , ponieważ jej zarzuty skierowane są nie tyle przeciwko zakwestionowanej regulacji, ile przede wszystkim przeciwko ostatecznemu orzeczeniu w zakresie, w jakim dotyczyło ono skarżącego i można ją uznać za próbę jego ponownego zaskarżenia. Trybunał wskazał takż e, że art. 4 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie OTK ZU B/2025 Ts 11/22 poz. 60 2 dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej pro - tokołem nr 2 (zwanej w złożonej skardze Europejską Konwencją Praw Człowieka; Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) nie może stanowić wzorca kontroli w trybie skargi konsty - tucyjnej. W zażaleniu z 22 lu tego 202 4 r. (data nadania) skarżąc y zakwestionował posta - nowienie Trybunału z 3 1 stycznia 202 4 r. w całości , wnosząc o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu . Zarzucił naruszenie ,, art. 53 ust. 2 ustawy o organizacji i trybie postę - powania przed Trybunałem Konstytucyjnym poprzez uznanie, że skarga i jej uzupełnienie w sprawie nie zawierają wskazania praw lub wolności S karżącego ani opisu naruszenia tych praw ” . Zarzucił również naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. ,, przez przekroczenie ram swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu przez Trybunał (…) , że S karżący nie domagał się podwyższenia wynagrodzenia do 150% stawki bazowej w postępowaniu głównym i że S karżący rzekomo « tak twierdzi » co jest stwierdzeniem dowolnym ” (s. 1) . Zdaniem skarżą - cego doszło również do naruszenia ,, art. 53 w związku z art. 61 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym poprzez uznanie, że skarga jest (…) niedo - puszczalna, gdyż «skarga nosi cechy skargi na stosowanie prawa »” (s. 2) . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym , badając w szcze - gólności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmo - wy nadania skardze dalszego biegu (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK). 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdz ił , że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważ yły podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 3. Skarżący uznał , że doszło do naruszenia art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK , ponieważ Trybunał uznał, iż skarga i jej uzupełnienie w sprawie nie zawierają wskazania praw lub wolności skarżącego ani opisu naruszenia tych praw. Trybunał zwraca uwagę, że przywołany przez skarżącego art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK wskazuje dokumenty , jakie należy dołączyć do skargi konstytucyjnej. Dlatego skarżący , formułując swoje zarzuty , prawdopodobnie miał na myśli art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, który określa, że skarga konstytucyjna zawiera wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone. Trybunał nie wzywał skarżącego do usunięcia tego braku. Również w postanowieniu z 31 stycznia 2024 r. brak wskazania praw lub wolności oraz sposobu ich naruszenia nie stanowił przesłanki odmowy nadania skardze dalszego biegu. O dmowa nadania dalszego biegu skardze wynikała natomiast z nieusunięcia braku dotyczącego przesłanki przewidzianej w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK. Należy przypomnieć, że w skardze konstytucyjnej skarżący bardzo ogólnie odniósł się do sformułowanego przez siebie zarzutu, nie przedstawiając żadnych argumentów lub dowodów na jego poparcie. Dlatego zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 marca 2023 r. został wezwany do uzasadnienia zarzutu niezgodności zakwestionowanego przepisu z jego prawami lub wolnościami wyrażonymi w art. 64 ust. 1 i 2, art. 24 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Skarżący braku tego nie usunął . OTK ZU B/2025 Ts 11/22 poz. 60 3 Mając na uwadze powyższe , za całkowicie bezpodstawny należy uznać sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia przez Trybunał art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK. 4 . Zdaniem skarżącego doszło także do naruszenia art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 li - stopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, ze zm.) przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie przez Trybunał, że skarżący nie domagał się podwyższenia wynagrodzenia do 150% stawki bazowej w postępowaniu głównym. Trybunał zwraca uwagę, że na str onie 3 skargi konstytucyjnej zostało zawarte stwierdzenie: ,,Skarżący podnosi, że niniejsza skarga konstytucyjna nie dotyczy «pod - wyższenia» wynagrodzenia o 150%. Skarżący nie domagał się tego w postępowaniu głów - nym. Niniejsza sprawa dotyczy uzyskania wynagrodzenia adekwatnego do samej ilości spraw, a nie do konkretnego poziomu trudności którejś ze spraw”. Mając to na uwadze , nale - ż ało uznać zarzuty skarżącego za bezpodstawne , ponieważ Trybunał nie dokonywał dowol - nych ustaleń, lecz jedynie odnosił się do twierdzeń wyraźnie sformułowanych w skardze konstytucyjnej . 5 . Skarżący zarzucił również Trybunał owi narusz enie art. 53 w związku z art. 61 u.o.t.p.TK przez przyjęcie, iż skarga nosi cechy skargi na stosowanie prawa. Zdaniem skarżącego każda skarga posiada cechy skargi na stosowanie prawa , ponieważ Konstytucja jako warunek konieczny do złożenia skargi wymaga aktu zastosowania prawa – wyroku lub decyzji , a skarżący ma pełną dowolność w opisywaniu swojego niezadowolenia z aktu indywidualnego , będącego podstawą skargi. Trybunał podkreśla, że sformułowane w skardze twierdzenia nie odnosiły się do zarzutu niekonstytucyjności zakwestionowanego przepisu, ale stanowiły polemikę z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez sąd. Argu mentacja przedstawiona przez skarżącego nie miała na celu podważenia konstytucyjności zakwestio - nowanego przepisu, ale była skierowana przede wszystkim przeciwko ostatecznemu orzeczeniu i stanowiła próbę podważenia ustaleń sądu, które zostały dokonane w odniesieniu do skarżącego. Dlatego w tym zakresie za uzasadnione należ ało uznać twierdzenie Trybunału, że skarga nosiła cechy tzw. skargi na stosowanie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.