Ts 146/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 marca 2024 r. Pozycja 35 POSTANOWIENIE z dnia 20 grudnia 2023 r. Sygn. akt Ts 146/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Przedsiębiorstwa [ … ] s p. z o.o. o zbadanie zgodności: art. 33 ust. 4a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodo- wej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 573 , ze zm.) , z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust . 2 i 3 Konstytu- cji Rzeczypospolitej Polskiej, ewentualnie: art. 33 ust. 4a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodo- wej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 , ze zm.) „ w zakresie , w jakim: 1) kwestionowane przepisy dają możliwość wielokrotnego nałożenia sankcji pomimo potwierdzenia, że wszelkie środki ZFRON zostały przeznaczone zgodnie z regulaminem na cele rehabilitacji , za tę samą czynność, za sam fakt przeniesienia tych środków na inny rachunek bankowy tej samej osoby praw- nej (…) , 2) kwestionowane przepisy dają możliwość nałożenia takiej sankcji pomimo faktycznego wydatkowania wszystkich tych środków na cele funduszu, co jest sprzeczne z głównymi tezami orzeczenia w sprawie K 13/05 i znacze- niem pojęcia przeznaczenia środków, które ma charakter definitywny a nie przejściowy (…) , 3) kwestionowane przepisy dają możliwość stosowania ich (…) bez jakiegokol- wiek limitu, niezależnie od ilości środków ZFRON, które zostały zgroma- dzone na koncie ZFRON – możliwość nałożenia sankcji wyższej niż 30% wszystkich środków ZFRON zgromadzonych przez podmiot prowadzący fundusz środków ZFRON ” , z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust . 2 i 3 Konstytucji, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg . OTK ZU B/2024 Ts 146/22 poz. 35 2 UZASADNIENIE 1 . W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 lipca 2022 r. (data nadania) Przedsię biorstwo [ … ] s p. z o.o. (dalej: skarżąca) – reprezentowana przez peł- nomocnika z wyboru – wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego posta- nowienia na tle następującego stanu faktycznego. Naczelnik Urzęd u Skarbowego w P. przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości gromadzenia i wydatkowania przez skarżącą środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ( dalej: PFRON) . Prezes Zarządu PFRON decyzją z 17 września 2013 r. określił wysokość zobowiązań skarżącej z tytułu wpłat na PFRON w związku z nie- terminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełno- sprawnych (dalej: ZFRON) z a styczeń 2013 r. oraz w związku z niezgodnym z ustawą wyko- rzystaniem środków ZFRON za styczeń 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 5 czerwca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpozna- nia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 10 lipca 2015 r. (sygn. akt […] ) uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 5 czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 lutego 2018 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę i utrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W . Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 24 maja 2019 r. : 1) uchylił de- cyzję Prezesa Zarządu PFRON z 17 września 2013 r. w części dotyczącej określenia wysoko- ści zobowiązań skarżącej z tytułu wpłat na PFRON w związku z nieterminowym przekaza- niem środków ZFRON za styczeń 2013 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie ; 2) utrzy- mał w pozostałej części zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 25 lutego 2020 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę skarżącej na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 24 maja 2019 r. w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za styczeń 2013 r. Wyrokiem z 8 grudnia 20 21 r. (sygn. akt […] ) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej oraz zasądził koszty postępowania kasacyjnego. Orzeczenie to, doręczone pełnomocnikowi skarżącej 1 kwietnia 2022 r., wskazane zostało jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 30 sierpnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 19 września 2022 r.) wezwał skarżącą do usunięcia braku formal- nego skargi przez doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: załączonych do skargi konstytucyjnej załączników nr 3, 4, 7, 8, 10, decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 5 czerwca 2014 r. (znak […] ) wraz z czterema kopiami, wyroku Wo- jewódzkiego Są du Administracyjnego w W. z 10 lipca 2015 r. ( sygn. akt […] ) wraz z cztere- ma kopiami , wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2018 r. (sygn. akt […] ) wraz z czterema kopiami oraz jednego odpisu skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami. Skarżąca ustosunkowała się do powyższego wezwania. 2. Precyzując treść zarzutów , skarżąca wskazuje , na naruszenie wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady ochrony zaufania obywatela do państwa, zasad y określoności prawa , za- sady poprawnej legislacji oraz zasady proporcjonalności , co znajduje odzwierciedlenie w wy- sokości sankcji nałożonej na skarżącą przez organ administracji publicznej na podstawie za- skarżonych przepisów . J est ona bowiem, jej zdaniem, nieproporcjonalna do naruszenia prawa, którego dotyczy . Wskazuje także , że naruszono zasadę ne bis in idem przez uznanie, że każde przeksięgowanie tych samych środków ZFRON w ciągu nawet jednego dnia powoduje auto- matyczne, kilkukrotne nałożenie sankcji 30 % , czyli np. dziesięciokrotne przeniesienie środ- OTK ZU B/2024 Ts 146/22 poz. 35 3 ków z rachunku ZFRON na rachunek bieżący spowodowało nałożenie sankcji w kwocie 300%. N aruszono również , jak twierdzi skarżąca, wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji za- sadę równości poprzez nierówne potraktowanie jej względem innych podmiotów, które środki z funduszu wypłaciły i nie zwróciły ich w przewidzianym ustawą terminie . Tymczasem skar- żąca otrzymała karę , jaka wynikała z zsumowania kilkukrotnego przeksięgowania tych sa- mych środków na rachunku , co narusza jej zdaniem także wynikając ą z art. 64 ust 2 i 3 Kon- stytucji zasad ę ochrony prawa własności. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do me- rytorycznego rozpoznania, ponieważ: a) została sporządzona przez radcę prawnego, który przedłożył pełnomocnictwo szczególne do sporządzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Trybunałem, b) skarżąca wyczerpała przysługującą jej drogę prawną, o której stanowi art. 77 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), ponieważ od wyroku Naczelnego Są du Administracyjnego w W. z 8 grudnia 20 21 r. (sygn. akt […] ) nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia. Skarżąca poinformowała, że od powyższego orzeczenia nie wniosła nadzwyczajnego środka zaskarżenia , c) dochowany został trzymiesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej zastrzeżony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 gru - dnia 2021 r. został doręczony skarżącej 1 kwietnia 2022 r., a skarga konstytucyjna została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 1 lipca 2022 r. (data nadania ) , d) określony został przedmiot kontroli w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Skarżąca wskazała, które przysługujące jej konstytucyjne prawa oraz wolności i w jaki sposób zostały – jej zdaniem – naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), a także uzasadniła sformułowane w skardze zarzuty (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK). Przedstawiony został stan faktyczny sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK). W tym stanie rzeczy badana skarga konstytucyjna spełnia wymogi formalne określone w ustawie w stopniu uzasadniającym nadanie jej dalszego biegu oraz nie jest oczywiście bez- zasadna. 3. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna nie jest obarczona nieusu- walnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a sformuło- wane w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowiono jak w sentencji.