Ts 16/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 16 maja 2023 r. Pozycja 161 POSTANOWIENIE z dnia 19 kwietnia 2023 r. Sygn. akt Ts 16/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący Michał Warciński – sprawozdawca Wojciech Sych , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowi enie Trybunału Konstytu- cyjnego z 14 kwietnia 2022 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Sp. z o.o. z siedzibą w P. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konst ytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 stycznia 202 1 r. (data nadania) Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąc a ) , reprezentowan a przez peł- nomocnika z wyboru , wystąpił a o zbadanie zgodności art. 146 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji. 2. Postanowieniem z 14 kwietnia 2022 r. (dorę czonym pełnomocnikowi skarżące j 23 kwiet nia 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze z uwagi na nieusunięcie – mimo wezwania – brak ów formalnych skargi konstytucyjnej . W skazał na nieprawidłowości w zakresie oznaczenia wzorców kontroli konstytucyjności kwestionowaneg o przepisu. Za bezskuteczne – jako dokonane po terminie – uznał rozszerze- nie skargi o wzorzec kontroli art. 64 ust. 1 Konstytucji. 3. Na powołane wyżej postanowienie skarżąca złożyła 28 kwietnia 2022 r. (data nada- nia) zażalenie, w którym wniosła o nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). OTK ZU B/2023 Ts 16/21 poz. 161 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co n astępuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Trybunał Konstytuc yjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy na- dania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał anali- zuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podw ażyć trafność ustaleń przyjętych za pod- stawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . 2.1. Wymóg s formułowani a zarzutu w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyj- nym oznacza konieczność nadani a ściśle określonej formy słownej twierdzeniu, że norma niższego rzędu jest niezgodna z normą Konstytucji wyrażającą określoną wolność lub prawo cz łowieka. Skarżący musi wyjaśnić, w jaki sposób kwestionowana norma narusza konkretne wzorce kontroli (zob. np. postanowienie TK z 2 lutego 2012 r., sygn. SK 14/09, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 17). Obowiązkiem skarżącego jest uprawdopodobnienie bezpośredniego i konkretnego naruszenia wzorców kontroli przez normę, a nie przez akt stosowania prawa wydany na podstawie tej normy (zob. np. postanowienia TK z: 25 października 1999 r., sygn. SK 22/98, OTK ZU nr 6/1999, poz. 122; 5 czerwca 2013 r., sygn. SK 25/12, OTK ZU nr 5/A/2013, poz. 68; 1 lutego 2017 r., sygn. SK 38/14, OTK ZU A/2017, poz. 2). Z uzasadnienia skargi konstytucyjnej oraz pisma z 7 czerwca 2021 r. wynika, że – w oce nie skarżącej – kwestionowan y przez nią przepis narusza przysługujące jej prawo do sądu w ten sposób, że przez „niejasne brzmienie” umożliwił umorzenie postępowania egze- kucyjnego , które zainicjowała przeciwko dłużnikowi . Skutkiem niejasności zaskarżonego przepisu jest także , jej zdaniem, naruszenie pra wa własności , polegające na uniemożliwieniu lub utrudnieniu odzyskiwania tego prawa (s. 2 pisma) . Poza powtarza niem tezy dotyczącej naruszenia praw wskazan ych w petitum skargi, skarżąca nie przedstawiła argumentacji zmierzającej do obalenia przyjętego w s ystemie prawnym domniemania konstytucyjności zaskarżonego przepisu. Za uzasadnienie zarzutów jego niezgodności z Konstytucją nie można bowiem uznać twierdzenia skarżącej , że umorze- nie postępowania egzekucyjnego uniemożli wiło jej egzekwowanie wierzytelności z docho- dów dłużnika. Biorąc pod uwagę fakt, że ani w skardze, ani w piśmie mającym usunąć jej braki for- malne, skarżąc a nie podj ęła próby wykazania związku między treścią przedmiotu skargi a naruszeniem jej konstytucyjnych praw podmiotowych, za prawidłowe należy uznać zawarte w zaskarżonym postanowieniu ustalenie Trybunału, że skarżą ca nie usun ęła braków formal- nych skargi konstytucyjnej w zakresie określenia sposobu naruszenia konstytucyjnych praw (wezwanie z punktu 3 zarządzenia sędziego TK z 20 maja 2021 r. ; dalej: zarządzenie ) oraz uzasadnienia zarzutów niezgodności z Konstytucją kwestionowanego przepisu (wezwanie z punktu 4 zarządzenia) . Zaprezentowane przez nią w toku postępowania wywody Trybunał słusznie uznał przy tym za dotyczące w rzeczywistości sp osobu zastosowania prawa przez Sąd Rejonowy w O. , a nie niekonstytucyjności normy, w oparciu o którą wydano postano- wienie umarzające zainicjowane przez nią postępowani e egzekucyjne. OTK ZU B/2023 Ts 16/21 poz. 161 3 2.2. W zażaleniu wskazano, że „stan faktyczny został przedstawiony na str onach 3, 4, 5 i częściowo 6 skargi konstytucyjnej. Stan ten był wyczerpujący na dzień złożenia skargi kon- stytucyjnej” . W niesiono o „uznanie, że skarżąca wypełniła ten obowiązek, skoro do odpowie- dzi na wezwanie załączyła dokumenty, które potwierdzają ten st an rzeczy” (s. 3 zażalenia). Trybunał wskazuje, że zawarty w skardze konstytucyjnej opis stanu faktycznego , na tle którego wniesiono skargę , został uznan y przez sędziego TK za niespełniając y przesłanki przewidzianej w art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK. Mimo wezwania w trybie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK (punkt 5 zarządzenia) , skarżąca nie przedstawił a stanu faktycznego, ograniczając się do wskazania, że „[w] sprawie stanu faktycznego oraz skutków istnienia w systemie prawnym zaskarżonego przepisu (…) załącz[a] k opię pisma [s]karżącej do Ministra Sprawie- dliwości z dnia 13.01.2021 r. o ośmieszaniu wymiaru sprawiedliwości w Polsce”. Przedłożyła ponadto odpisy wydanych w jej sprawie orzeczeń ( wśród których brak odpisu orzeczenia wskazanego przez nią jako ostateczne w tej sprawie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji ) , podając że „należ[ą] do całości przedstawionej sprawy” (s. 2 i 3 pisma z 7 czerwca 2021 r.). Mając to na uwadze za prawidłowe należy uznać zawarte w zaskarżonym postanowieniu usta- lenie Trybunału, że sk arżąc a nie usun ęła braków formalnych skargi konstytucyjnej w zakresie przedstawienia stanu faktycznego. 2. 3 . Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez skarżącą w zażaleniu, jakoby Try- bunał uznał, że „skarga nie spełnia wymogów skargi konstytucyjnej, ok reślonych w (…) art. 61 ust. 4 pkt 1” u.o.t.p.TK, Trybunał w niniejszym składzie stwierdza , że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest podobnego stwierdzenia. W przedmiotowej sprawie odmówiono nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwa gi na nieusunięcie, mimo wezwania, braków formalnych (art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK) . W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.