Ts 239/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 listopada 2024 r. Pozycja 24 7 POSTANOWIENIE z dnia 31 lipca 2024 r. Sygn. akt Ts 239/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ja kub Stelina , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym s karg i konstytucyjn ej J . S . o zbadanie zgodności : 1) postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt […] z art. 10 ust. 1 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 93b ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1513) w zakresie, w jakim „pozwala na prowadzenie postępowania pomimo usprawiedliwionej zaświadczeniem lekarskim lub siłą wyższą nieobecności obwinionego” , z art. 42 i art. 45 Konstytucji , p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie w zakresie z badania zgodności postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z 16 grudnia 2020 r. , sygn. akt […] z art. 10 ust. 1 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie . UZASADNIENIE 1 . Skargę konstytucyjną nadano 18 września 2021 r. (data nadania) w związku z na- stępującą sprawą. Skarżąca została obwiniona o to, że: 1) w dniu 21 sierpnia 2014 r. na terenie należącej do K .K. i D .D. działki nr ewidencyj- ny 10/4 położonej we wsi K . , gm. L . , powiat […] , dopuściła się niedochowania ob- owiązku przestrzegania norm etycznych w życiu prywatnym w postaci skorzystania z nieuzasadnionego środka w sporze cywilnym z K .K. , polegającego na użyciu przemocy fizycznej wobec K .K. poprzez oblanie go środkiem chemicznym do od- straszania dzików, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 80 ustawy – Prawo o adwokaturze w zw. z § 1 pkt 3 i § 4 in fine Zbioru Za- sad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu; OTK ZU B/2024 Ts 239/21 poz. 24 7 2 2) w dniu 19 września 2014 r. na terenie należącej do K .K. i D .D. działki nr ewiden- cyjny 10/4 położonej we wsi K ., gm. L . , powiat […] , dopuściła się niedochowania obowiązku przestrzegania norm etycznych w życiu prywatnym w postaci skorzy- stania z nieuzasadnionego środka w sporze cywilnym z K .K. , polegającego na uży- ciu przemocy fizycznej wobec K .K. poprzez rzucenie w niego pustą plastikową bu- telką, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 80 ustawy – Prawo o adwokaturze w zw. z § 1 pkt 3 i § 4 in fine Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W . orzeczeniem z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt […] , uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej przewinień i wymierzył za każdy z czynów karę nagany i jako karę łączną na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze orzekł karę nagany. Skarżąca odwołała się od tego orzeczenia Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury orzeczeniem z dnia 14 września 2019 r., sygn. akt […] , uchylił orzeczenie o karze łącznej, uchylił zaskarżone orzeczenie w zakresie punktu 1 wniosku o wszczęcie postępowania i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w zakresie punktu 2 wniosku o wszczęcie postępo- wania. Obrońca skarżącej złożył kasację od tego orzeczenia. Sąd Najwyższy – Izba Karna postanowieniem z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt […] oddalił kasację skarżącej. 2. Pismem z 25 października 2021 r. (data nadania) skarżąca odniosła się do zarządze- nia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 12 października 2021 r., doręczonego 18 paździer- nika 2021 r. 3. Skarżąca zarzuciła postanowieniu wydanemu przez Izbę Karną Sądu Najwyższego nadużycie władzy sądowniczej, a przez to naruszenie art. 10 ust. 1 Konstytucji, jak również przysługujące jej prawo do rozpatrzenia sprawy przez sąd ustanowiony ustawą, opisane w art. 45 Konstytucji. Art. 93b ust. 2, 4 i 5 ustawy – Prawo o adwokaturze w zakresie, w ja- kim pozwalają na prowadzenie postępowania dyscyplinarnego pomimo usprawiedliwionej zaświadczeniem lekarskim lub siłą wyższą, nieobecności obwinionego, w ocenie skarżącej, naruszają jej prawo do obrony (art. 42 Konstytucji) oraz prawo do sądu (art. 45 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje, 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w celu wy- eliminowania spraw, które nie mogą być przedmiotem rozstrzygania merytorycznego. Trybu- nał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w Konstytucji oraz u.o.t.p.TK oraz gdy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 2. W odniesieniu do żądania zawartego w punkcie pierwszym petitum skargi, Trybu- nał stwierdza, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 - 3 u.o.t.p.TK , gdyż skarżąca nie kwestionuje konstytucyjności przepisów prawa lub zrekonstruowanych na ich podstawie norm prawnych, lecz rozstrzygnięcia orzekającego w jej sprawie sądu (akty stosowania prawa), które zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą nie podlega kognicji Trybuna- łu. Mając powyższe na uwadze Trybunał nie może, o co wnioskuje skarżąca, uchylić wskazanych przez nią orzeczeń. Trybunał może ewentualnie orzec o zgodności lub niezgod- OTK ZU B/2024 Ts 239/21 poz. 24 7 3 ności z Konstytucją przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego na podstawie którego wydano ostateczne orzeczenie w sprawie skarżące j . Taki wyrok Trybunału stanowi dopiero, zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji, podstawę do wznowienia postępowania, które w konse- kwencji ma doprowadzić do usunięcia istniejącego naruszenia chronionych konstytucyjnie praw lub wolności (postanowienie TK z 28 września 2019 r., sygn. Ts 185/18, OTK ZU B/2019, poz. 256). Skarżąc a tymczasem, w punkcie pierwszym petitum skargi, nie wskazał a żadnego przepisu, który stanowiąc podstawę orzeczeń zapadłych w je j sprawie, naruszałby przysługujące jej prawa i wolności określone w Konstytucji (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK). W konsekwencji nie sformułował a on a również ani zarzutu niekonstytucyjności normy praw- nej (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK), ani nie wskazał a , w jaki sposób zostały naruszone je j kon- stytucyjne wolności lub prawa (art.53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK). 3 . W zakresie punktu drugiego petitum skargi, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że spełnia ona przesłanki nadania jej dalszego biegu (art. 61 u.o.t.p.TK). Z tych powodów należało postanowić jak w sentencji.