Ts 24/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 23 sierpnia 2017 r. Pozycja 171 POSTANOWIENIE z dnia 27 lipca 2017 r. Sygn. akt Ts 24/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący i sprawozdawca Henryk Cioch Julia Przyłębska , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej A.C., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 stycznia 2016 r. (data nadania) A.C. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 13 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 12, art. 15 i art. 15a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emery- talnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Ag encji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura An- tykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa emery- talna) w zakresie, w jakim „wyłączają uznanie okresów zasadniczej służby wojskowej za peł- nienie służby przed 1 stycznia 1999 r. w rozumieniu art. 15a ustawy emerytalnej, ograniczając okresy uwzględniane przy obliczaniu podstawy wymiaru świadczenia”, są niezgodne z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zakwestionowane w skardze przepisy, rozumiane w sposób przy- jęty przez orzekające w jego sprawie sądy, naruszają prawo do „otrzymywanego świadcz enia emerytalnego w wysokości wynikającej z przepisów prawa, bez ograniczeń wynikających z zawężającej wykładni prawa” (art. 64 ust. 2 Konstytucji), a także zasady „uzasadnionej in- gerencji w prawa i wolności konstytucyjne (art. 31 ust. 3 Konstytucji), nied yskryminacji (art. 32 ust. 2) oraz demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady spra- wiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Postanowieniem z 29 marca 2016 r. Trybunał zawiesił postępowanie w przedmiocie wstępnej kontroli skargi konstyt ucyjnej do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej skarżącego . OTK ZU B/2017 Ts 24/16 poz. 171 2 Postanowieniem z 8 czerwca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny, po uzyskaniu informacji o tym, że postanowie- niem z lutego 20 17 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, podjął zawieszone postępowanie i odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, odwoławszy się do swojego dotychczasowego orzecznictwa zwrócił uwagę na to, że niemożność uzyskania świadczenia emerytalnego w określonej wysokości nie wiąże się bezpośrednio z uszczerbkiem w majątku posiadanym przez osoby mające ustalone prawo do emerytury, lecz z pogorszeniem ich sytuacji materialnej w przyszłości. Prawo do emerytury ma w prawdzie substrat majątkowy, jednak źródłem tego prawa nie jest – co przyjął skarżący – art. 64 ust. 2 Konstytucji lecz – nieprzywołany w skardze – art. 67 ust. 1 Konstytucji. Z tego względu w orzecznictwie Trybunału sformułowany został pogląd, zgodnie z którym, prawo do emerytury oraz prawo do renty nie należą do praw majątkowych, o których mowa w art. 64 Konstytucji. Trybu nał zauważył także, że wskazane w skardze, jako jej podstawy, art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji, nie są źródłem przysługujących skarżącemu wolności lub praw o charakterze podmiotowym. W związku z tym Trybunał stwierdził, że zarzut naru- szenia art. 64 ust. 2 cechuje oczywista bezzasadność, natomiast w zakresie, w jakim skarżący podnosi, iż zaskarżone przez niego przepisy są niezg odne z art. art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji, wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne. W zażaleniu złożonym 20 czerwca 2017 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybuna- łowi naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 3 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) przez błędne uznanie, że wskazane przez niego wzorce kontroli są „nietrafne”. Skarżący zwrócił uwagę na to, że po pierwsze, to on – a nie Trybunał – ma pra wo „dokonać oceny, który przepis Konstytucji RP wskazuje jako wzorzec kontroli”; po drugie, „kwestia charakteru roszczeń związanych z systemem emery- talnym nie jest jednolicie ujmowana w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego”; po trze- cie, zakwestionowane postanowienie ma charakter merytoryczny, i po czwarte, wskazany przez Trybunał art. 67 ust. 1 Konstytucji „nie może być uznany za jedyny możliwy”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie roz- poznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawi- dłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Zdaniem Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidł owe, a zarzuty sformu- łowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W złożonym środku odwoławczym skarżący odniósł się tylko do stwierdzonej przez Trybunał oczywistej bezzasadności naruszenia art. 64 ust. 2 K onstytucji. Podkreśliwszy, że „spór na gruncie którego doszło do wniesienia skargi konstytucyjnej dotyczył ściśle wysokości świadczenia”, wskazał, że to art. 64 ust. 2, a nie art. 67 ust. 1 Konstytucji jest w analizowanej sprawie właściwym wzorcem kontroli. Jeśli Trybunał , rozpoznając skargę , powziął wątpliwość co do argumentacji skarżącego, to powinien wezwać go do uzupełnienia braków skargi w tym zakresie. W związku z powyższymi zarzutami Trybunał przypomina, że wystąpienie ze skargą konstytucyjną nakłada na skarżącego obowiązek dochowania określonych prawem wymagań. Środek ten, poza spełnieniem wymogów stawianych względem pisma procesowego musi za- OTK ZU B/2017 Ts 24/16 poz. 171 3 wierać elementy treściowe, które zrealizują warunki wskazane w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w przepisach u.o.t.p. TK. Skarżący jest zatem zobligowany do wskazania, która konstytucyjna wolność, lub któ- re jego konstytucyjne prawo zostało naruszone przez przepis będący podstawą prawną orze- czenia, w związku z którym wniósł skargę (art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). Niespełnienie tego wymogu powoduje niespełnienie podstawowego warunku konstytucyjnego (i ustawowego) skargi, będącego istotą tego środka procesowego (zob. po- stanowienie TK z 20 grudnia 2007 r., SK 67/05, OTK ZU nr 11/A/2007, poz. 168). Taki brak nie jest możliwy do uzupełnienia, dlatego jego wystąpienie skutkuje odmową nadania dalsze- go biegu skardze konstytucyjnej (zob. postanowienie TK z 7 marca 2017 r., Ts 199/16, OTK ZU nr B/2017, poz. 50). Analizując meritum zarzutów sform ułowanych w zażaleniu Trybunał stwierdza, że nie uwzględniają one tego, iż kontrola kwestionowanych w skardze przepisów dokonywana jest z punktu widzenia wskazanego przez wnoszącego skargę tzw. wzorca konstytucyjnego. W rozpatrywanej sprawie oprócz art. 64 ust. 2 Konstytucji tworzą go: art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji. Wprawdzie przepisy te skarżący wskazał jako samodzielne podstawy skargi, ale jak jednak podkreślił w zażaleniu, „wartością konstytucyjną”, do której się odwołał jest „uzyskanie świadczenia określonej wysokości, analogicznego jak inne osoby w analogicznej do niego sytuacji faktycznej (w zakresie elementów prawnie relewantnych)”. To oznacza, że skarżący zakwestionował zasady ustalania wysokości emerytur wobec podmiotów podobny ch , zaś podniesione przez niego zarzuty dotyczą naruszenia prawa do sprawiedliwego i równego ustalania wysokości świadczenia emerytalnego. Źródłem tego prawa – j ak słusznie zauważył Trybunał w postanowieniu z 8 czerwca 2017 r. – nie jest regulujący ochronę własności oraz innych praw majątkowych art. 64 ust. 2 Konstytucji, lecz art. 67 ust. 1 ustawy zasadniczej (zob. postanowienie TK z 13 marca 2013 r., OTK ZU nr 2/B/2013, poz. 206 oraz 12 czerwca 2013 r., Ts 233/11, OTK ZU nr 4/B/2013, poz. 337). Skoro pow ołany przez skarżącego art. 64 ust. 2 Konstytucji nie jest adekwatnym wzorcem kontroli, to w postanowieniu z 8 czerwca 2017 r. Trybunał zasadnie uznał, że zarzut jego naruszenia cechuje oczywista bezzasadność. Mając powyższe na względzie Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.