Ts 242/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 14 września 2022 r. Pozycja 168 POSTANOWIENIE z dnia 8 kwietnia 2022 r. Sygn. akt Ts 242/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.P. w sprawie zgodności: 1) art. 394 1a § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim „zażalenie na postanowienie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (…) rozstrzygane jest przez sędziów wydziału zależnych organizacyjnie od sędziego wydającego postanowienie tj. przewodniczącego wydziału”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków ponie- sionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) z art. 2 w związku z art. 65 ust. 4 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 września 2021 r. (data nadania) adwokat M.P. (dalej: skarżąc y ) wystąpił w imieniu własnym z żąda - niem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem Sądu Rejon owego w C. z 26 lutego 2021 r. (s ygn. akt […] ; dalej: postanowienie z 26 lutego 2021 r. ) umorzono postępowanie zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku oraz przyznano wynagrodzenie w wysokości 73,80 zł brutto na rzecz skarżącego jako kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania. Wynagrodzenie w tej samej kwocie przyznano także innemu adwokatowi jako kuratorowi dla innego nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania. Stwierdzono również, iż każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż postanowieniem z 3 listopada 2020 r. sąd zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks OTK ZU B/2022 Ts 242/21 poz. 168 2 postępowania cywilnego o raz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 1469, ze zm.; dalej: k.p.c.) . W wyznaczonym przez sąd terminie strona nie wykonała bowiem nałożonego na nią zobowiązania i nie wskazała imienia, nazwiska i adresu zamieszkania zstępnych dziadków spadkodawcy. A w obec tego, że wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w terminie trzech miesięcy od d nia jego zawieszenia, sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c. Postanowieniem Sądu Re jonowego w C. z 26 maja 2021 r. (sygn. akt […] ) oddalono zażalenie na postanowienie z 26 lutego 2021 r. , wniesione przez skarżącego jako kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania. W zażaleniu skarżący domagał się zasądzenia wyższego wynagrodzenia i zwrotu bliżej niewskazanych wydatków. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o ustanowienie i zezwolenie na dokonanie czynności oraz złożenie oświadczeni a nie stanowią czynności uzasadniają cych przyz nanie wynagrodzenia według stawki wyższej niż minimalna mimo uczestnictwa w rozprawach. Zdaniem sądu , działań skarżącego nie cechował również wzmożony nakład pracy. Wyjaśniono także, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do żądania zwrotu faktycznie poniesionych wydatków, gdyż jedynie ogólnie powołał się on na fakt większych wydatków , nie precyzując ich rodzaju ani wysokości. 2. Pismem z 5 listopada 2021 r. (data nadania) skarżący wykonał zarządzenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 20 października 2020 r. (doręczone 29 października 2021 r.) , wzywające do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Natomiast pismem z 5 stycznia 2022 r. (data nadania) ustosunkował się do zarządzenia s ędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 grudnia 2022 r., wzywającego do: 1) wskazania, w jaki sposób konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, wynikające z przepisów Konstytucji określonych jako wzorzec kontroli, zostały naruszone przez oparcie postanowienia Sądu Rejonowego w C. z 26 maja 2021 r. (sygn. akt […] ) na kwestionowanych w skardze przepisach prawa, a także 2) uzasadnienia niezgodności kwestionowanych w skardze przepisów z konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego, wskazanymi w skardze jako wzorzec kontroli. 3. Kwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił, iż stanowiąc podstawę postanowienia Sądu Rejon owego w C. z 26 maja 2021 r. (sygn. akt […]), doprowadziły do naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw w ten sposób, że art. 394 1a § 1 pkt 9 k.p.c. spowodował naruszenie jego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), natomiast § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) doprowadził do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego w związku z zasadą ustawowego określenia minimalnej wysokości wynagrodzenia za pracę lub sposobu jej ustalania (art. 2 w związku z art. 65 ust. 4 Konstytucji ). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podleg a wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe , gdy braki te nie zostały usunięte w ter- minie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna. OTK ZU B/2022 Ts 242/21 poz. 168 3 Ciężar uzasadnienia niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem spoczywa na skarżącym (zob. postanowienie pełn ego składu TK z 22 lipca 2015 r., sygn. SK 20/14, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 115), zaś orzekając Trybunał związany jest wskazanym w skardze zakresem zaskarżenia (art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK) oraz sposobem, w jaki kwestionowana norma została zastosowana w sprawie objętej wniesioną skargą konstytucyjną (art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 - 2 u.o.t.p.TK). Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Trybunał poddaje bowiem kontroli konstytucyjnej konk retną nor - mę, która stała się podstawą wydania ostatecznego orzeczenia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego, określonych w Konstytucji (zob. wyrok z 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51 ). 2. Skarga konstytucyjna w części, w jakiej kwestionuje konstytucyjność art. 394 1a § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.) nie spełnia , wynikającego z ar t. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK wymogu wykazania, iż kwestionowany przepis zdeterminował treść ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego w sprawie objętej wniesioną skargą konstytucyjną. Kwestionowany art. 394 1a § 1 pkt 9 k.p.c. stanowi, iż z ażalenie do innego składu sądu pierwszej instancji przysługuje na postanowienia tego sądu, których przedmiotem jest zwrot zaliczki, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego, mediatora i n ależności świadka, a także koszty przyznane w nakazie zapłaty, jeżeli nie wniesiono środka zaskarżenia od nakazu. W sprawie objętej wniesioną skargą skarżący występował w charakterze kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania w sprawi e o stwierdzenie nabycia spadku. W uzasadnieniu skargi nie przedstawił jednak żadnego argumentu ani dowodu wskazującego, iż jego zażalenie wniesione zostało na podstawie tego przepisu. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w C. z 26 maja 2021 r. (sy gn. akt […] ; dalej: postanowienie z 26 maja 2021 r.) wynika bowiem , iż o rzeczone na rzecz skarżącego wynagrodzenie ustalone zostało – nie na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18) – lecz na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wy nagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536 ; dalej: rozpo rządzenie w sprawie kuratorów ) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ; dalej: rozpo rządzenie w sprawie opłat ). W uzasadnieniu skargi skarżący nie odniósł natomiast treści normatywnej art. 394 1a § 1 pkt 9 k.p.c. do treści postanowienia z 26 maja 2021 r . Tymczasem zasadniczym wymogiem skargi konstytucyjnej, wynikającym bezpośrednio z art. 79 ust. 1 Konstytucji jest wykazanie związku zachodzącego między naruszeniem praw podmiotowych i ostatecznym orzeczeniem jako środkiem naruszenia oraz niekonstytucyjnością podstawy prawnej tego orzeczenia (zob. wyroki pełnego składu TK z: 17 lipca 2013 r., sygn. SK 9/10, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 79; 25 września 2019 r., sygn. SK 31/16, OTK ZU A/2019, poz. 53 oraz postanowienie pełnego składu TK z 11 czerwca 2008 r., sygn. SK 48/07 OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 93). Ponieważ związek ten nie wynika z treści badanej skargi oraz wydanego w sprawie ostatecznego orzeczenia, skardze konstytucyjnej należy odmówić nadania dalszego biegu (zob. postanowienia TK z: 22 maja 2018 r., sygn. Ts 27/17, OTK ZU B/2018, poz. 119; 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17, OTK ZU B/2018, poz. 169; 11 września 2018 r., sygn Ts 18/17, OTK ZU B/2019, poz. 150; 21 maja 2019 r., sygn. Ts 51/18, OTK ZU B/2020, poz. 174; 16 października 2019 r., sygn. Ts 232/17, OTK ZU B/2020, poz. 39; OTK ZU B/2022 Ts 242/21 poz. 168 4 14 listopada 2019 r., sygn. Ts 13/19, OTK ZU B/2020, poz. 63). W przeciwnym razie żądanie kontroli w trybie skargi konstytucyjnej byłoby oderwane od rozstrzygnięcia kształtującego prawa lub obowiązki skarżące go jako konkretnego, zindywidualizow anego podmiotu (zob. wyrok z 3 czerwca 2020 r., sygn. SK 36/19, OTK ZU A/2020, poz. 23), co naruszałoby – wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji – wymóg wykazania doznania naruszenia kon - stytucyjnych wolności lub praw o charakterze osobistym i bezpośredni m (zob. postanowienie pełnego składu TK z 10 marca 2015 r. sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35). 3. Skarga konstytucyjna w części, w jakiej kwestionuje konstytucyjność § 1 pkt 1 rozpo rządzeni a w sprawie kuratorów nie spełnia natomiast wymogu wynikającego z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. Zgodnie z kwestionowanym § 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów w ysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny – w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Z uzasadnienia postanowienia z 26 maja 2021 r. wynika, iż w toku postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku , skarżący wniósł o przyznanie na swoją rzecz wynagrodzenia w wysokości trzykrotności stawki minimalnej określonej w § 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów . Natomiast w toku postępowania zainicjowanego wniesionym przez skarżącego zażaleniem, wniósł o przyznanie na swoją rzecz sześciokrotności tej stawki. Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z § 15 ust. 3 rozpo rządzenia w sprawie opłat , w sprawach wymagających p rzeprowadzenia rozprawy opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęco ny czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość pr zedmiotu sprawy; 3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i dok trynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świ adków, dowodu z dokumentów, o zna - cznym stopniu skomplikowania i obszerności. Z treści wskazanych przepisów (§ 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów oraz § 15 ust. 3 rozpo rządzenia w sprawie opłat ) wynika zatem, iż obowiązujące reguły dają sądowi podstawę do przyznania na rzecz adwokata ustanowionego kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania (kurator dla strony w sprawie cywilnej) wynagrodzenia w wysokości przewyższającej stawkę minimalną określoną w § 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów do wysokości nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki w przypadku ziszczenia się przesłanek przewidzianych w § 15 ust. 3 rozpo rządzenia w sprawie opłat . Mając to na względzie Sąd R ejonowy w C. (najpierw postanowieniem z 26 lutego 2021 r. wydanym przez sędziego przewodniczącego wydziału, a wobec wnie - sionego przez skarżącego zażalenia na to orzeczenie – postanowieniem z 26 maja 2021 r. OTK ZU B/2022 Ts 242/21 poz. 168 5 wydanym w składzie trzech sędziów tego sądu), zastosował powyższe przepisy w ten sposób, iż odmówił skarżącemu przyznania wynagrodzenia przewyższającego stawkę minimalną określoną w § 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów uznając, iż na gruncie tej sprawy, przesłanki wynikające z § 15 ust. 3 rozpo rządzenia w sprawie opłat , nie ziściły się. W tym stanie rzeczy przedmiotem zarzutu niekonstytucyjności § 1 pkt 1 rozpo rzą - dzenia w sprawie kuratorów skarżący uczynił w istocie jednostkowy akt zastosowania prawa. Tymczasem jednym z podstawowych warunków nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, określonym w art. 79 ust. 1 Konstytucji i skonkretyzowanym w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK jest zakwestionowanie w skardze normy prawnej o charakterze ogólnym (norma generalno-abstrakcyjna) , naruszającej konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, a nie indywidualno-konkretnym (akt stosowania prawa; zob. postanowienia TK z: 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17, OTK ZU B/2018, poz. 169; 23 października 2018 r., sygn. Ts 216/16, OTK ZU B/2018, poz. 186; 18 marca 2019 r., sygn. Ts 18/18, OTK ZU B/2020, poz. 67; 25 czerwca 2019 r., sygn. Ts 40/18, OTK ZU B/2020, poz. 104; 8 lipca 2019 r., sygn. Ts 210/17, OTK ZU B/2019, poz. 212). Norma ogólna jest adresowana do rodzajowo określonego adresata (norma generalna) i wyznacza mu postępowanie w zasadzie powtarzalne (norma abstrakcyjna), podczas gdy normą indywidualno - konkretną j est akt stosowania prawa (np. wyrok sądowy lub decyzja administracyjna), czyli akt zastosowania ogólnej normy prawnej do indywidualnie oznaczonej osoby (zob.: wyrok pełnego składu TK z 16 listopada 2011 r., sygn. SK 45/09, OTK ZU nr 9/A/2011, poz. 97; L. Morawski, Wstęp do prawo - znawstwa, Toruń 2016, s. 55- 56). Trybunał Konstytucyjny nie jest jednak uprawniony do kontrolowania aktów stosowania prawa nawet wówczas, gdy organ stosujący prawo dokonał – zdaniem skarżącego – wzbudzającej wątpliwości konstytucyjne wykładni określonych norm prawnych w konkretnej sprawie (zob. postanowienia TK z: 19 lipca 2005 r., sygn. SK 37/04, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 87; 21 września 2005 r., sygn. SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95). Tym bardziej niedopuszczalna w trybie skargi konstytucyjnej jest weryfikacja oceny stanu faktycznego i wniosków, jakie w toku jego subsumpcji z kwestionowaną w skardze normą prawną wywiodły orzekające w sprawie sądy (zob. wyrok z 30 czerwca 2021 r., sygn. SK 37/19, OTK ZU A/2021, poz. 54 , a także postanowienia TK z: 28 lutego 2018 r., sygn. SK 45/15, OTK ZU A/2018, poz. 12; 16 października 2018 r., sygn. SK 2/18, OTK ZU A/2018, poz. 57; 9 kwietnia 2019 r., sygn. SK 7/19, OTK ZU A/2019, poz. 15; 17 grudnia 2019 r., sygn. SK 22/19, OTK ZU A/2020, poz. 3; 15 grudnia 2020 r. sygn. SK 80/19, OTK ZU A/2020, poz. 72; 16 grudnia 2020 r., sygn. SK 14/20, OTK ZU A/2021, poz. 3; 26 października 2021 r., sygn. SK 84/20, OTK ZU A/2021, poz. 58). W zakresie kognicji Trybunału mieści się natomiast dokonywanie kontroli konstytucyjności treści normatywnej przepisu uzyskanej w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni (zob. wyrok TK z 24 czerwca 2008 r., sygn. SK 16/06, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 85). Wówczas w ramach wyjątku, przedmiotem kontroli konstytucyjności może stać się norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką (zob. wyrok TK z 2 czerwca 2009 r., sygn. SK 31/08, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 83). Skarżący nie kwestionuje jednak treści normatywnej przepisów, nadanej im w wyniku j ednolitej, powszechnej i stałej wykładni. Przeciwnie, jako sposób naruszenia swoich konstytucyjnych wolności lub praw wskazuje wadliwe, naruszające standardy konstytucyjne, jednostkowe zastosowanie kwestionowan ej normy . Zdaniem skarżącego nakład pracy poniesiony przez niego jako kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania w pełni uzasadniał złożony przez niego wniosek o przyznanie na jego rzecz wynagrodzenia przewyższającego stawkę minimalną określoną w zakwestionowanym § 1 pkt 1 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów. Ocena ta nie została jednak podzielona przez orzekające w sprawie sądy, co stało się podstawą dla sformułowanego w skardze zarzutu niekonstytucyjności tego przepisu. Źródło naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego nie stanowi zatem kwestionowany § 1 pkt 1 OTK ZU B/2022 Ts 242/21 poz. 168 6 rozpo rządzenia w sprawie kuratorów lecz wnioski, jakie w toku jego subsumpcji ze stanem faktycznym, wyprowadziły składy orzekające Sądu Rejonowego w C. w jednostkowej sprawie objętej wniesioną skargą, odmawiając skarżącemu przyznania na jego rzecz wynagrodzenia przewyższającego stawkę minimalną określoną w tym przepisie. Gdyby bowiem wydając ostateczne orzeczenie ( postanowienie z 26 maja 2021 r.) sąd uwzględnił wniosek skarżącego, to nie doszłob y do – zarzucanego w skardze – naruszenia jego kon - stytucyjnych wolności lub praw (zob. postanowienia TK z : 8 lipca 2019 r., sygn. Ts 210/17, OTK ZU B/2019, poz. 212; 30 stycznia 2020 r., sygn. Ts 11/18, OTK ZU B/2020, poz. 100 ). Z tego względu, mając na uwadze zasadę skargowości wynikającą z art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK oraz wyjątkowy charakter dopuszczalności takiego zarzutu, Trybunał stwierdził, że badana skarga w części, w jakiej kwestionuje konstytucyjność § 1 pkt 1 rozpo rządzeni a w sprawie kuratorów nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK (zob. postanowieni a TK z : 19 lipca 2005 r., sygn. SK 37/04, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 87 ; 25 czerwca 2019 r., sygn. Ts 40/18, OTK ZU B/2020, poz. 104; 15 września 2020 r., sygn. Ts 146/19, OTK ZU B/2021, poz. 4 ). Co do zasady Trybunał Konstytucyjny nie posiada bowiem kognicji do oceny jednostkowych aktów stosowania prawa (wyroku, postanowienia, decyzji etc.), ani nie ma charakteru sui generis „instancji weryfikującej” os tateczne rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji (zob. wyrok i TK z: 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51 oraz 20 grudnia 2017 r., sygn. SK 37/15, OTK ZU A/2017, poz. 90 i powołane tam orzecznictwo). W trybie zaini cjowanym skargą konstytucyjną Trybunał Konstytucyjny nie jest zatem ani kolejną instancją sądową, ani organem zastępującym sądy właściwe do rozpoznawania poszczególnych spraw. 4 . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżące mu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.