Ts 246/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 listopada 2017 r. Pozycja 238 POSTANOWIENIE z dnia 6 września 2 017 r. Sygn. akt Ts 246/16 Try bunał Konstytucyjny w składzie: Henryk Cioch – przewodniczący i sprawozdawca Piotr Pszczółkowski Grzegorz Jędrejek , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z dnia 18 maja 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Kon stytucyjnego 23 listopada 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżąc y ) wystąpił o stwierdzenie, że art. 45 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 665, ze zm.) jest niezgodny z art. 40 w zw. z art. 2, art. 32 oraz art. 65 ust. 4 w zw. z art. 2 Konstytucji. Postanowieniem z 18 maja 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej, tj. nie wskazał , w jaki sposób zakwest ionowany przepis doprowadził do naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi „błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orze- czenia ” pozostający w związku z naruszeniem art. 53 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. 2016 poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) w zw. z art. 79 ust. 1 Konst ytucji. Zdaniem skarżącego nie ma on obowiązku zarówno dokładnego określenia sposobu naruszenia k onstytucyjnie chronio- nych wolno ści lub praw, jak i udowodnienia zasadności zarzutów skargi, a nawet nie ma ob- o wiązku ich uprawdopodobnienia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę OTK ZU B/2017 Ts 246/16 poz. 238 2 o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. po z. 2074) do postępowań przed Try- bunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r. , tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to do rozpoznania zażalenia skarżącej na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu zastosowanie mają przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zaża- lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj- nej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 7 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W zażaleniu skarżący dowodzi , że art. 53 u.o.t.p. TK nie wprowa dza obowiązku do- kładnego określenia sposobu naruszenia Konstytucji. Przepis ten – jak twierdzi dalej skarżący – zawiera jedynie obowiązek ogólnego wskazania , jakie normy ustawy zasadniczej oraz w jaki sposób zostały naruszone. W ocenie Trybunału zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń w nim przedstawionych i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał Konstytucyjny przypomina, że skarga konstytucyjna jest sformalizow anym środkiem ochrony wolności lub praw skarżącego, o czym świadczą przede wszystkim wyma- gania stawiane jej konstrukcji. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna zawiera: określenie kwestio- nowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub or- gan administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach ska rżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwier- dzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1); wskazanie, która konstytucyjna wolność lub pra- wo skarżącego, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2); uzasadnie- nie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ze wskaz aną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (pkt 3) . Brak któregokolwiek z tych elementów uniemożliwia merytoryczną ocenę zarzutów zawartych w skardze konstytucyjnej. W ocenie Trybunału nie można podzielić stanowiska s karżącego, z którego wynika, że jakoby nie ma on obowiązku dokładnego określenia sposobu naruszenia konstytucyjnie chro- nionych wolności lub praw . Obowiązek ten wynika bezpośrednio z cytowanego wyżej art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK. Nie budzi przy tym wątpliwości, że to właśnie skarżący, uzasadniając zarzuty niekonstytucyjności, obowiązany jest przedstawić argumentację uprawdopodobniają- cą przytoczone twierdzenia. Pominięcie tego elementu s kargi konstytucyjnej stanowi podsta- wę wydania postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Pew- nym złagodzeniem obowiązującego w postępowaniu przed Trybunałem formalizmu jest in- stytucja wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi , które zostały stwierdzone w toku kontroli wstępnej (art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK). W zarz ądzeniu sędziego T rybunału Konstytucyjnego pełnomocnik otrzymuje kompletną informację na temat uchy- bień, które muszą zostać usunięte , aby doszło do merytorycznego rozpoznania skargi. Nieu- zupełnienie wskazanych braków w wyznaczonym terminie stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK). Zasadnie zatem T rybunał Konstytucyjny uznał w zaskarżonym postanowieniu, że sko- ro pełnomocnik skarżącego, wykonując zarządzenie z 27 lutego 2016 r., nie przedstawił , w jaki sposób zaskarżony przepis pr owadzi do naruszenia wskazanych wolności lub praw, to należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. OTK ZU B/2017 Ts 246/16 poz. 238 3 W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego – zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – postanawia jak w sentencji.